4 ทดลองงาน(1)

ผ่านมากว่าครึ่งค่อนวันแล้วนับตั้งแต่มารุตได้รับอนุญาตเข้ามาในบ้านหลังนี้ หลังจากที่คุยรายละเอียดคร่าว ๆ นายจ้างอย่างกฤษณะก็ให้เริ่มทดลองงานในทันทีซึ่งมารุตเองก็ไม่ขัด งานหลัก ๆ ของเขาก็คือดูแลทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเด็กเท่านั้น ส่วนอื่น ๆ เป็นหน้าที่ของแม่บ้าน วิเคราะห์ดูแล้วเหมือนจะสบายแต่เปล่าเลย ไม่ใช่อย่างที่คิด

งานพี่เลี้ยงเป็นอีกงานหนึ่งที่ค่อนข้างหนัก มันไม่ใช่แค่การดูแลเด็กให้ผ่านพ้นไปวัน ๆ เท่านั้น แต่มันคือการทุ่มเทจิตวิญญาณทั้งหมดที่มีเพื่อส่งเสริมเด็กให้เจริญเติบโตไปในทางที่ดีในทุก ๆ ด้าน ดังนั้นอาชีพพี่เลี้ยงจึงไม่แตกต่างอะไรไปจากการเป็นแม่คนที่ต้องใส่ใจ ให้ความรัก ความอบอุ่น ความรู้สึกมั่นคงปลอดภัยให้กับเด็ก แต่มันจะดีกว่านั้นถ้าหากมีการเตรียมพร้อมที่ดีด้วย

"คุณกฤษครับ ถุงแป้งชอบกินอะไรครับ"

"กินนม"

"แล้วอาหารอย่างอื่นล่ะครับ"

"ไม่รู้สิ ปกติเห็นพี่เลี้ยงเขาจัดการเองตลอด"

"แล้วน้องแพ้อาหารอะไรไหม"

"ก็ไม่น่านะ เด็กแพ้อาหารด้วยเหรอ เห็นกินอยู่ไม่กี่อย่าง"

มารุตสูดหายใจเข้าปอดก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ถึงว่าทำไมถุงแป้งถึงได้ดูอ่อนแรงเหมือนเด็กขาดสารอาหาร นี่เขาควรจะโทษใครดีระหว่างพี่เลี้ยงคนเก่ากับคุณพ่อที่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้สนใจเรื่องลูกเท่าที่ควรเลยทั้งที่เป็นเรื่องที่ควรรู้แท้ ๆ

แม้กฤษณะจะตอบคำถามทั้งหมดได้ แต่ก็ไม่ได้ดีพอที่จะทำให้มารุตพอใจ เพราะข้อมูลเท่านี้ไม่เพียงพอสำหรับการดูแลเด็กอ่อนเลย เห็นแบบนี้ก็เริ่มจะรู้สึกสงสารแม่หนูน้อยขึ้นมาจริง ๆ แล้วสิ

มารุตเดินเข้าครัวกะว่าจะเตรียมมื้ออาหารเที่ยงให้กับถุงแป้งที่ตอนนี้กำลังนั่งเล่นอยู่ในพื้นที่ของตัวเองซึ่งมีรั้วกั้นอีกทีในห้องรับแขก เขาเดินหายเข้าครัวไปไม่นานก็ทำสีหน้าปั้นปึงเดินออกมาหากฤษณะที่นั่งอ่านอะไรสักอย่างอยู่ไม่ไกลจากลูกสาว

"ทำไมในตู้เย็นไม่มีของสดเลยล่ะครับคุณกฤษ"

"ทำไมนายถึงได้ขี้สงสัยซะจริง ตกลงจะมาเป็นพี่เลี้ยงหรือมาเป็นนักสืบ"

ไม่ใช่เพราะความสนิทสนมที่เพิ่มขึ้นแต่อย่างใดที่ทำให้กฤษณะเปลี่ยนสรรพนามเรียกลูกจ้างของเขา แต่มันเป็นเพราะการที่ได้ถกเถียงกับเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่ามาตั้งแต่เช้าทำให้ทำให้การพูดคุยนั้นเริ่มจะเป็นกันเองมากขึ้น

"ก็ที่ผมถามก็เพราะว่ามันจำเป็นและสำคัญต่อลูกคุณทั้งนั้นนะ"

"ถามหาของสดในตู้เย็นเนี่ยเหรอจำเป็นและสำคัญ"

"ก็ใช่สิครับ ผมต้องทำอาหารให้ถุงแป้ง แต่มันไม่มีอะไรที่น้องจะกินได้เลย"

"…"

"ไม่เชื่อผมอีกแล้วล่ะสิ"

"แล้วทำไมถึงไม่ให้กินนม"

"นมไม่ใช่สิ่งเดียวที่เด็กกินนะครับ ถุงแป้งควรได้รับสารอาหารที่มากกว่านั้น อีกอย่างนมผงหรือนมกระป๋องมันไม่เหมือนนมแม่ ยังไงก็ต้องมีอาหารเสริมบำรุงให้ด้วย"

"งั้นนายก็จัดการสิ"

"ผมทำให้ได้นะ แต่ผมว่าหน้าที่นี้ควรจะต้องเป็นของคุณมากกว่า"

"หมายความว่าไง"

"ก็ในเมื่อคุณต้องการให้ผมเกาะติดถุงแป้งตลอดเวลายกเว้นหลังจากส่งเธอเข้านอน ถ้างั้นคุณจะยอมให้ผมกระเตงเธอไปซื้อของด้วยใช่ไหม"

"วันนี้ฉันอยู่ดูลูกให้ได้"

"แล้ววันอื่น ๆ ล่ะครับ ของบางอย่างซื้อมาแช่ทิ้งไว้นาน ๆ ไม่ได้หรอกนะ เดี๋ยวเด็กจะท้องเสียเอา"

กฤษณะเงียบลง แม้จะไม่ค่อยชอบข้อเสนอของมารุตสักเท่าไหร่ แต่งานทุกอย่างย่อมมีข้อจำกัด ยิ่งถ้าเขาตั้งเงื่อนไขเกินกว่าที่มันสมควร มันก็ย่อมเป็นปัญหา

"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ แต่ฉันคงไม่ว่างไปซื้อให้ทุกวันหรอกนะ"

คำตอบที่ได้ยินทำให้มารุตแอบกระหยิ่มยิ้มย่องด้วยความพอใจ ที่จริงแล้วเขาก็แค่ต้องการให้พ่อเด็กมีส่วนร่วมในการดูแลลูกตัวเองด้วยเท่านั้นเอง ในเมื่อไม่เคยที่จะกระตือรือร้นที่จะรับรู้อะไร เขาก็จะช่วยทำให้รู้เสียเลย

"งั้นคุณจะว่าอะไรไหม ถ้าผมจะออกไปซื้อของมาตุนไว้สักหน่อย"

"ไม่ใช้ข้ออ้างเพื่อที่นายจะหนีหายไปใช่ไหม"

"คุณจะช่วยมองผมในแง่ดีบ้างไม่ได้หรือไง"

"จะให้ฉันไว้ใจคนที่เพิ่งเจอได้ไม่ถึงวันงั้นสิ ถ้านายไม่ใช่ลูกชายของแม่บ้านรุ่งรัตน์ ฉันก็คงไม่ให้โอกาสนาย"

"แม่ผมทำงานดีใช่ไหมล่ะ บอกเลยว่าลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น"

"จะรอดู"

มารุตเบ้ปาก ต้องมาทำงานให้กับคนที่ไม่เชื่อในตัวเขานี่นะ เหนื่อยใจเป็นบ้า แต่ในเมื่อมีแม่เป็นใบเบิกทางให้ แถมเขาเองยังดันทะลึ่งไปพูดจาอวดดีเอาไว้ซะเยอะ ไม่ทำก็คงจะไม่ได้แล้ว

"เดี๋ยว"

ก่อนมารุตจะได้ก้าวเท้าออกจากบ้าน คนตัวสูงใหญ่ที่นั่งนิ่งคอยดูเขาทำโน่นทำนี่มาตั้งแต่เช้าก็เดินเข้ามาหา ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องการอะไร หวังว่าคงจะไม่ได้หาเรื่องมาว่ากันอีกนะ

"เอาไป แล้วจะซื้ออะไรก็ซื้อมา"

เขายื่นเครดิตการ์ดใบหนึ่งให้กับมารุต

"อะไรกันคุณ ผมไปซื้อของสดนิดหน่อยไม่ได้จะไปช็อปปิ้งขนาดนั้น เงินสดสักสองสามร้อยก็พอแล้ว"

"ลูกฉันต้องได้กินของดี ไม่ใช่ของเหลือค้างคืนที่เอามาลดราคาขาย"

ว่าเสร็จเขาก็ยัดการ์ดใบนั้นไว้ในมือของมารุตอย่างถือวิสาสะ

"ถ้านายไม่ซื่อสัตย์ ฉันจะจัดการทั้งนายทั้งแม่นายเลยคอยดู"

กฤษณะขู่ เขาไม่ได้อยากจะเอาแม่ของมารุตมาเกี่ยวด้วย แต่คนที่พามารุตมาก็คือแม่บ้านรุ่งรัตน์ดังนั้น ถ้าหากว่าใครคิดไม่ดีหรือรวมหัวกันหลอกเขาล่ะก็ เขาไม่ปล่อยไว้แน่

มารุตออกจากบ้าน เขาถอนหายใจอีกครั้งกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไหนบอกว่าไม่ไว้ใจแต่กลับเอาเครดิตการ์ดให้เขาใช้ตั้งแต่วันทดลองงานวันแรกเนี่ยนะ มันจะไม่เป็นการวัดใจที่ลงทุนเกินไปหน่อยหรือไง มีวิธีพิสูจน์หรือตรวจสอบความซื่อสัตย์แบบง่าย ๆ อีกตั้งเยอะแยะ หรือนี่จะเป็นวิถีคนมีเงินที่เขาเข้าไม่ถึง