ตอนที่ 11 พาแฟนเข้าบ้าน

รถสปอร์ตคันหรูแล่นทะยานผ่านประตูรั้วเหล็กดัดลวดลายวิจิตร ก่อนจะหยุดนิ่งลงหน้าคฤหาสน์หลังมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสวนสวย บัวบุษยาที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยถึงกับตกตะลึงจนลืมหายใจ ดวงตากลมโตกวาดมองความโอ่อ่าตรงหน้าด้วยความสับสน

“นายพาฉันมาบ้านใครกันแน่เนี่ย เดี๋ยวเจ้าของบ้านก็ได้มาไล่หรอก?” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ แสงไฟจากโคมระย้าดวงโตที่ส่องสว่างออกมาจากภายในบ้านบ่งบอกถึงฐานะที่เหนือระดับยิ่งกว่าบ้านของเธอเสียอีก

“ไม่ต้องตกใจไปหรอกคุณ นี่บ้านผมเอง”

“นายนี่ถ้าจะเพี้ยน...คฤหาสน์หลังนี้มันคงไม่ใช่บ้านพนักงานฝ่ายผลิตแน่ๆ!”

กันตธีร์ยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบฉายแววพึงใจที่ได้เห็นอาการอึ้งของหญิงสาว

“นี่บ้านผมเอง...จริง ๆ”

เขาก้าวลงจากรถด้วยท่าทางองอาจผิดกับตอนอยู่ที่โรงงาน ทันใดนั้น ป้าอุ่นเรือน หัวหน้าแม่บ้านเก่าแก่ก็กุลีกุจอออกมาต้อนรับด้วยน้ำตาคลอเบ้า เธอโผเข้ากอดคุณหนูที่เธอเลี้ยงมาแต่เล็กด้วยความรักสุดหัวใจ

“คุณกันต์ขา! คุณกันต์จริง ๆ ด้วย โอ๊ยยย!!!...หายไปไหนตั้งเป็นเดือนๆ ป้าล่ะคิดถึ้งคิดถึง คุณท่านก็เอาแต่บ่นทุกวัน”

“ผมกลับมาแล้วครับป้าอุ่น... อ้อ!! แล้วนี่ คุณบัวครับ แฟนผมเอง” กันตธีร์พูดหน้าตายพลางโอบไหล่บัวบุษยาเข้าหาตัว หญิงสาวได้แต่ยืนแข็งทื่อ ทำตัวไม่ถูกเมื่อถูกอุปโลกน์เป็นแฟนต่อหน้าผู้ใหญ่

“ส... สวัสดีค่ะ” เธอไหว้อย่างงงๆ ขณะที่สายตายังคงสำรวจความหรูหราที่ประเมินค่าไม่ได้ของบ้านหลังนี้

หลังจากป้าอุ่นเรือนผละไปจัดเตรียมอาหาร บัวบุษยาก็รีบสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนเขาแล้วกระซิบด่าทันที “นี่นาย!!...ไปบอกป้าอุ่นว่าฉันเป็นแฟนแบบนั้นได้ยังไง เดี๋ยวแกก็เข้าใจผิดหรอก!”

“ยอมรับไปก่อนเถอะน่า คุณไม่อยากรู้ความจริงแล้วหรือไง?” กันตธีร์ตัดบทพลางจูงมือเธอไปที่โต๊ะอาหารไม้สักตัวยาว

กลิ่นหอมกรุ่นของสตูลิ้นวัวของโปรดที่กันตธีร์โหยหามาตลอดหนึ่งเดือนกว่า ๆ ลอยมาเตะจมูก ป้าอุ่นเรือนบรรจงตักเสิร์ฟให้ทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มอิ่มเอม

“ลองทานดูสิคุณ... อร่อยนะ ของโปรดผมเลย” เขาบอกพลางเริ่มทานอย่างเอร็ดอร่อย บัวบุษยาที่เดิมทีไม่กล้าชิมอาหารหน้าตาแปลกๆ จึงยอมตักเข้าปากเพียงนิด ทันทีที่ลิ้มรส ความละมุนของลิ้นวัวที่เคี่ยวจนนุ่มแทบละลายในปากผสมกับรสชาติเข้มข้นซึมลึกถึงหัวใจ

“อื้มหื้ม! อร่อยมากเลยค่ะป้า” หญิงสาวเอ่ยชมเสียงใส ดวงตาคู่สวยเป็นประกายยามรสชาติกลมกล่อมแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น ป้าแม่บ้านวัยชราแย้มยิ้มจนริ้วรอยบนใบหน้าปรากฏชัดด้วยความอิ่มเอมใจ

“ป้าดีใจที่คุณบัวชอบนะคะ... คุณกันต์ กลับมาครั้งนี้อย่าหนีป้าไปอีกล่ะ”

ประโยคหลังป้าอุ่นเรือนหันไปพูดกับชายหนุ่ม กันตธีร์ในยามนี้ถอดหน้ากากชายหนุ่มจอมยโสออก เหลือเพียงแววตาของเด็กชายคนเดิมที่ป้าเคยดูแล เขากระตุกยิ้มบางๆ ที่ดูหมองเศร้าเล็กน้อย

“ไม่ได้หรอกครับป้า ผมแค่แวะมากินสตูของป้าเฉย ๆ ”

“โธ่เอ๊ย!!!...ป้าก็นึกว่าคุณธีร์จะกลับมาอยู่ถาวรเสียอีก คุณท่านก็ไม่ค่อยอยู่บ้านหรอกค่ะ บ้านนี่เงียบเหงาทุกวันเลย” หญิงชราทอดถอนใจพลางมองไปยังความว่างเปล่าของคฤหาสน์หลังโตที่ไร้ซึ่งชีวิตชีวา

กันตธีร์เข้าไปสวมกอดหญิงชราอย่างอบอุ่น วงแขนที่เคยคุกคามบัวบุษยาเมื่อครู่ กลับกลายเป็นที่พักพิงอันอ่อนโยน แววตาที่เคยแข็งกร้าวราวกับจะแผดเผาทุกอย่างพลันอ่อนแสงลงจนบัวบุษยาที่ลอบมองอยู่ถึงกับชะงักช้อนในมือ

“อีกไม่นานผมจะกลับมาครับป้า... ผมสัญญา” เขากระซิบปลอบข้างหูพลางลูบแผ่นหลังหญิงชราเบาๆ ราวกับจะส่งผ่านกำลังใจ

“ตอนนี้ป้าไปพักผ่อนเถอะครับ มันดึกมากแล้ว ขอบคุณนะครับที่เก็บของอร่อยเอาไว้ให้ผมกิน”

บัวบุษยาจ้องมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งในอก ผู้ชายดิบเถื่อนที่เพิ่งจะคุกคามเธอในห้องน้ำกับผู้ชายที่อ่อนโยนกับหญิงชราตรงหน้าคือคนเดียวกันจริงๆ หรือ? มันทำให้เธอเริ่มสงสัยว่า ภายใต้ท่าทางยโสที่เขาแสดงออกมา แท้จริงแล้วเขากำลังปกปิดเรื่องราวอะไรเอาไว้กันแน่

เมื่ออยู่กันตามลำพังท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงช้อนกระทบจาน บัวบุษยาก็เริ่มรุกคืบถามสิ่งที่ค้างคาใจ

“นายยังไม่ตอบคำถามฉันเลยนะ ทำไมถึงไปสมัครเป็นพนักงานฝ่ายผลิต ในเมื่อ?”

“ผมทะเลาะกับพ่อน่ะ...” กันตธีร์ตอบพลางจิบน้ำ ความทรงจำเรื่องการโต้เถียงกับบิดาทำให้แววตาเขาเคร่งขรึมขึ้น

“พ่ออยากให้ผมทำธุรกิจโรงพยาบาลมันเป็นธุรกิจของครอบครัว แต่ผมไม่ถนัด”

“แล้วนายเรียนจบอะไรมา? ฉันจะบอกคุณพ่อให้หาตำแหน่งที่เหมาะสมให้” เธอเสนอด้วยความหวังดี

“วิศวกรรมการบินและอวกาศ...” เขาตอบนิ่งๆ แต่ทำเอาบัวบุษยาแทบสำลัก

“ผมเคยทำงานที่นาซ่า และผ่านการฝึกนักบินอวกาศที่เบสแคมป์มาแล้ว ในบริษัทคุณคงไม่มีตำแหน่งไหนเหมาะหรอกมั้ง” บัวบุษยาอึ้งจนพูดไม่ออก ชายหนุ่มตรงหน้าเธอคือเพชรยอดมงกุฎที่ปลอมตัวมาเป็นก้อนหินชัดๆ ความเก่งกาจและประวัติที่น่าทึ่งของเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะยิ่งกว่าเดิม

“นายมันบ้าไปแล้ว... เป็นถึงวิศวกรนาซ่าแต่มาทำงานเป็นแค่ลูกจ้างฝ่ายผลิต!”

“ไม่รู้สิ ตอนนั้นผมคิดอะไรไม่ออก” กันตธีร์วางช้อนลงแล้วจ้องมองใบหน้าสวยนิ่ง นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นเข้มจัด แฝงไปด้วยประกายไฟบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศในห้องอาหารเริ่มร้อนระอุขึ้นมาทันตา