LOGIN“อาจารย์บอกให้ข้ามาเรียนรู้จากท่าน” ชายหนุ่มบอกพลางส่งรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม รู้ดีว่าหากเอ่ยอ้างชื่ออาจารย์อีกฝ่ายไม่มีทางบอกไม่เด็ดขาดและก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เพราะเทพชะตาผู้รักตัวกลัวตายยังไม่อยากมีปัญหากับจอมอันธพาล จึงได้แต่กัดฟันมองข้ามอาการวอแวของอีกฝ่ายหลินจิงเสียงมองอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยงของเทพตรง
หลังจากจ้าวชวี่สิ้นชีพลง จวินเทียนเฮ่อที่รู้ตัวคนลงมือก็สะสางหนี้แค้นแทนนาง แน่นอนว่าเขาย่อมไม่คิดสังหารอีกฝ่ายด้วยมือตัวเองสตรีนางนั้นคิดจะฝากความแค้นให้เขาลงมือสังหารตนเองเพื่อเป็นที่จดจำอย่างนั้นหรือ ไม่มีทางเสียหรอก ฝันกลางวันต่อไปเถิด สิ่งใดที่เป็นความปรารถนาของอีกฝ่ายเขาจะบดขยี้มันให้สิ้นเช่
ในบรรดาผู้ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องด่านเคราะห์ของตี้จวิน มีเพียงเทพซื่อมิ่งเท่านั้นที่ดูจะมีสภาพดีกว่าเพื่อน ทำให้เขาอดปาดเหงื่อนึกขอบคุณตัวเองที่ให้การช่วยเหลือนางต้นไม้ไว้ไม่ได้และวันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่เทพชะตาต้องมานั่งอกสั่นขวัญหาย เมื่อคู่รักจอมวายร้ายมาเยือนตำหนักเขา“ตี้จวิน ท่านดูสิ เฮ่ยเสี
อิ๋งอิ๋งขึ้นมาแดนสวรรค์เพื่อบำเพ็ญเป็นเซียนด้วยร่างกระบองเพชร แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแม้แต่น้อยห้าร้อยปีแรกที่นางเฝ้าเพียรบำเพ็ญ ผลที่ได้คือออกดอกสีชมพูมาหนึ่งดอก ผ่านไปอีกห้าร้อยปีความสามารถเพิ่มพูน คราวนี้ออกดอกได้พร้อมกันทีเดียวถึงสองมันน่าชื่นชมไหม…นางที่อยู่ในต้นไม้ได้แต่เอาศีรษะโขกลำต้
“คราวนี้หากเจ้ายังคิดวิ่งหนีอีก ข้าจะจับมัดด้วยเชือกของซีหวังหมู่ แล้วหักขาสองข้างของเจ้าทิ้งเสีย กล้าก็ลองดู”รอยยิ้มหวานบนใบหน้าเล็กพลันแข็งค้าง บรรดาผู้เฝ้าชมรอบๆ ก็ไม่แตกต่างกัน เดิมทียังคิดว่าจะได้ฟังถ้อยคำรำพันรักหวานซึ้งเหมือนนิทานรักของโลกมนุษย์ แต่ที่ไหนได้กลับเป็นการจะตีขาให้หักแล้วจับมัดแ
ภายหลังปรากฏการณ์ผ่านด่านเคราะห์อันสะเทือนเลื่อนลั่น เทพซื่อมิ่งก็ปรากฏกายเบื้องหน้าจวินเทียนเฮ่อองค์เทพบรรพกาลที่เพิ่งพ้นจากฤทธิ์น้ำแกงยายเมิ่งหมาดๆ มีใบหน้าแข็งกระด้างอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน“คารวะตี้จวิน ขอยินดีที่ท่านผ่านด่านเคราะห์ครั้งนี้”ไม่พูดก็แล้วไป เพราะเมื่อกล่าวออกมา เทพซื่อมิ่งพลันสัง
ต้าเฉินยามนี้คนตระกูลจ้าวแทบจะพลิกฟ้าตลบแผ่นดินค้นหาคุณหนูรองของตน บิดามารดารวมถึงพี่สาวไม่มีใครที่ไม่เป็นห่วงหนูน้อยชวี่ ซึ่งเจ้าตัวเองก็รู้ข้อนี้ดีแก่ใจทว่าจนใจเหลือเกินที่นางในยามนี้เป็นเพียงทารกวัยใกล้ครบปี ต่อให้อยากบอกกับจวินเทียนเฮ่อเพื่อส่งข่าวเรื่องนี้แก่ทางบ้านเพียงไรก็ไร้ผล ครั้นจะออกเดิ
“แอ๊…แอ๊”ที่มาของเสียงร้องดังอยู่เหนือศีรษะ บุรุษผู้มาใหม่เงยหน้าขึ้นหาต้นตอของเสียง สายตาทอดมองเห็นจุดสีแดงที่ห้อยแขวนกิ่งไม้โยกไปมา เขามองแล้วขมวดคิ้วแน่น ในใจพลันคิดถึงสัตว์จำพวกดักแด้ขึ้นมาทันที“อืม ดักแด้สีแดงอย่างนั้นหรือ” เหมือนมากเลยทีเดียวละจ้าวชวี่มองตอบคนด้านล่าง ใบหน้าเล็กยังคงยิ้มแข็
ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะไอ้เด็กนรกนี่ทั้งนั้น!เพราะมัวแต่เสียสมาธิอยู่กับเสียงร้องก่อกวน ทำให้หม่าจิ้งไม่ทันสังเกตเห็นห่อผ้าที่มัดพันตัวทารกน้อยว่ามันค่อยๆ คลายออกขึ้นทุกทีจ้าวชวี่มองคนตรงหน้าแล้วยิ่งส่งเสียงหวีดร้องสะอึกสะอื้น แต่ดวงตานั้นเหลือบมองห่อผ้าที่คลายจนหลวมไม่วางตา เห็นปมที่ผูกไว้คลายตัว ร
ชายแดนแคว้นต้าเหลียว ทางใต้เป็นภูเขาสูงอุดมสมบูรณ์ ด้านบนนั้นเป็นลานผากว้างมีต้นไม้ขึ้นบางตา ส่วนด้านล่างหุบเขาคือที่พำนักของอาจารย์จวินเทียนเฮ่อที่ทุกคนรู้จักกันทั่วเจ้าหุบเขาผู้นี้รักสันโดษยิ่ง นั่นเป็นสิ่งที่ทุกคนต่างเห็นพ้องต้องกัน ในทุกวันทางเข้าสู่หุบเขาล้วนมีผู้ปรารถนาจะฝากตนเป็นศิษย์มายืนรอ







