บทที่สี่: ละครหลอกตา

บทที่สี่

ละครหลอกตา

“ผมสั่งแกงกะทิสายบัวไว้ ยังไม่มาเสิร์ฟเลย ต้มทิ้งไว้หรือเปล่าครับ”

ธีระตัดบท ใบหน้าหล่อทำเหมือนพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ ไม่ได้รู้สึกว่าการพูดแทรกเป็นเรื่องเสียมารยาทอะไร หญิงสาวหันมาค้อนเล็กน้อยเพราะกำลังตั้งใจฟังหญิงแก่พูดถึงหลานวัยหนุ่ม ไม่ได้คิดว่าอีกคนจะปราม

“เอ้อ จริงด้วย ป้าต้มแกงกะทิสายบัวทิ้งไว้ เดี๋ยวขอไปเอามาให้ก่อนนะ” แล้วเธอก็ผละออกไป แพรวารู้สึกเหมือนชายหนุ่มกลั่นแกล้งอีกคน แต่ไม่รู้ว่าแกล้งอย่างไร

พอเหลือแค่สองคนในห้อง บรรยากาศก็กลับมาเงียบดังเดิม ธีระตักกับข้าวใส่จาน ส่วนแพรวาแทบไม่แตะอาหารทะเล เธอไม่รู้ว่ากินแล้วจะแพ้หรือเปล่า ชายหนุ่มเห็นเธอไม่แตะต้องอาหารบางจานก็พอจะเดาความคิดได้

“ไม่ได้สั่งปูมา ไม่มีอะไรเกี่ยวกับปู”

“คะ”

“กินเยอะ ๆ จะได้มีแรง” เขาตักอาหารทะเลให้ ทราบว่าหญิงสาวแพ้ปูจึงไม่ได้สั่งอะไรที่เกี่ยวกับปูมาให้เลย

แพรวาพูดขอบคุณก่อนจะตักอาหารทะเลมาชิม

ป้าชื่นโผล่กลับไปเอาแกงกะทิก่อนจะเข้ามาเสิร์ฟ หญิงสาวชวนให้อีกฝ่ายมากินด้วยกัน ป้าชื่นเกรงใจแต่ก็ยอมอยู่นั่งพูดคุยไปด้วย

ทั้งสองพูดคุยในเรื่องทั่วไป ไม่มีอะไรเป็นพิเศษจนกระทั่งเธอเริ่มเอ่ยถึงอดีต

“สมัยก่อนน่ะ ธีร์เขาชอบแพรมากนะ พูดถึงบ่อยมาก ปัจจุบันก็พูดถึงอยู่ ไม่คิดเลยว่าจะหมั้นกับหนูพราว...แกล้งกันหรือเปล่าเนี่ย” ป้าบอก คนในโต๊ะอาหารหยุดมือที่กำลังจะตักข้าว ก่อนเสียงกระแอมไอจะดังขึ้น

“ป้าไปหยิบผักเคียงมาให้ผมหน่อย” ธีระบอก ป้าชื่นมีสีหน้าเจื่อนลงก่อนจะลุกออกไป แพรวาได้แต่งง เธอตามบทสนทนาบนโต๊ะไม่ทัน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ชายหนุ่มชอบเธอตั้งแต่สมัยเด็ก...แต่คงไม่ใช่ตอนนี้กระมัง อีกฝ่ายรักและหลงพราวลดาเสียอย่างนั้น

หญิงสาวดูมีแววทุกข์ใจแต่ดวงตาก็ทอประกายเมื่อเห็นป้านำอาหารมาให้มากขึ้น โชคดีที่อย่างน้อยก็มีผู้หญิงอีกคนมาช่วยคลายเหงา

          อีกด้านหนึ่ง

หลังจากพราวลดาไปเจอกับตฤณเมื่อวันนั้น จิตใจของเธอก็อยู่ไม่สุข เธอยังไม่ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างตัวเองกับตฤณ แต่เป็นเพราะอีกฝ่ายอายุมากกว่า มีผู้หญิงเข้าหาเยอะแล้วยังเหมือนจะชอบพี่สาว เธอจึงทำได้แค่เก็บความในใจไว้เงียบ ๆ

วันนั้นในห้องเรียน เธอตั้งใจลืมของไว้เพราะจะได้ขึ้นมาเอา เผื่อจะได้เจอหน้าคนที่ตัวเองหลงรัก แต่ไม่คิดว่าจะได้เห็นฉากร้อนแรงของทั้งสองเข้าก่อน ตอนนั้นในใจเธอรู้สึกเศร้ามาก อีกคนคิดจะนอนกับใครก็นอน อยากจะรักใครก็รัก ไม่เคยได้สังเกตเลยว่ามีคนหนึ่งแอบหลงรักอยู่

พราวลดาร้องไห้บ่อยมากเวลาไปเรียนคาบของตฤณ ยิ่งอีกฝ่ายถือเนื้อถือตัว ปฏิบัติอย่างห่างเหินยิ่งทำให้ตัวเองเสียใจ

วันหนึ่ง เธอรวบรวมความกล้าเข้าหาเขาตรง ๆ แถมยังเป็นฝ่ายออกปากว่าอยากนอนด้วย ไม่คิดว่าตฤณจะตกลงรับคำ แล้วหลังจากคืนนั้นทั้งสองก็นอนด้วยกันมาเรื่อย ๆ

ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าแพรวากำลังดูใจอยู่กับตฤณ แต่เธอกลับทำลายความสัมพันธ์ของทั้งสองคน เธออ่านใจหนุ่มรุ่นพี่ไม่ออก เขาดูเหมือนชอบเธอแต่ก็เหมือนจะไม่ชอบ

ตฤณมีผู้หญิงเข้าหาเยอะมาก ส่วนมากสาว ๆ สวยๆ หน้าตาดีกว่าพราวลดาลิบลับ เธออดน้อยใจไม่ได้เวลาอีกฝ่ายควงผู้หญิงออกงาน

ด้วยความโกรธผสมกับความน้อยใจที่ตฤณไม่มอง เธอเลยมักน้อย ตัดใจจากเขาแล้วคว้าน้องชายเข้ามาในความสัมพันธ์นี้แทน

เธอไม่ได้ชอบธีระ...และก็รู้ด้วยว่าเขามีคนอื่น.. แม้จะไม่รู้ว่าใครแต่หญิงสาวก็ไม่ได้คิดอยากตามไปราวี เพราะเขาไม่ใช่ของเธอตั้งแต่แรก

เธอไม่ได้มีใจให้น้องชายของตฤณเลย เห็นอีกฝ่ายเป็นพี่ชายเสมอ ไม่เคยขอของรางวัลอื่นนอกจากการหอมแก้ม

ความสัมพันธ์ทางกายอย่างอื่นก็ไม่เคยมี ดังนั้นเธอจึงไม่ได้หึงหวงถ้าเขาอยากจะมีคนอื่น

หญิงสาวแค่คบเขาเพราะอยากลองใจตฤณ ที่ผ่านมาจึงเล่นละครตบตา แกล้งทำเป็นว่ารักเขา พราวลดาอยากให้ตฤณหึง แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรตฤณก็ไม่ยอมเปิดเผยว่าคิดอย่างไรกับเธอ เธอจึงจัดฉากงานหมั้นขึ้นมา หวังให้อีกฝ่ายมีอาการหึงขึ้นมาบ้าง

          แต่มันก็ยังไม่ได้ผล อาจารย์หมอไม่ได้มีท่าทีหวงหรือหึงเธอเลย ตรงกันข้ามกลับดูสนิทกับแพรวามากกว่าแต่ก่อน นั่นทำให้เธอเสียใจมากยิ่งขึ้น

          พราวลดารู้ดีว่าเธอเป็นเด็กขี้อิจฉา อิจฉาพี่สาวที่ได้อยู่ใกล้กับผู้ชายที่รัก หากเรื่องแดงว่าพราวลดาหลอกใช้คนน้องเพื่อให้ได้ใจคนเป็นพี่ คู่หมั้นคงจะรังเกียจรังงอนเธอมาก แม้จะรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้คิดอะไรด้วยก็ตาม

          แต่พราวลดามาไกลเกินกว่าจะกลับ แม้ทราบดีว่าสิ่งที่ทำไม่ต่างอะไรกับการจุดเทียนใต้สายฝน

ธีระมีคนอื่นก็ใช่ว่าตฤณจะหันมาชอบหล่อน หมั้นกันได้ก็ยกเลิกได้ แต่รักนี่สิ ใช่ว่าเธออยากรักพี่ชายคู่หมั้นเสียที่ไหน แต่ใจมันไม่ฟังและพร่ำเพร้อหาเขาตลอด

สุดท้าย เพราะรัก ก็หลวมตัวทำเรื่องที่สายเกินแก้ลงไป

พราวลดาขดตัวบนเตียงนุ่ม ปล่อยให้น้ำตาไหลพรากลงมาเป็นสาย

          ขณะเดียวกันนั้น

          ธีระเองก็มาเข้าห้องน้ำพร้อมกับคิดเรื่องที่ป้าชื่นพูดไปด้วย

จริง ๆ แล้วเขาก็ยังคงชอบแพรวามาตลอดตั้งแต่เล็ก แต่เก็บงำเอาไว้ไม่ได้บอกชอบอีกฝ่ายออกไป เขาคิดว่าอย่างไรเธอก็คงจะชอบพี่ชายมากกว่า เขาตัดสินใจหมั้นกับพราวลดาเพราะอยากจะประชดหญิงสาว เขาไม่ได้ชอบพอกับคนเป็นน้องสาว

แต่เพราะรู้ว่าตฤณกับพราวลดานั้นมีบางอย่างต้องสะสาง ตนจึงรับคำหมั้นเพราะอยากจะแก้เผ็ดพี่ชาย อยากรู้ว่าหากเขาแย่งพราวลดาแล้วจะเป็นอย่างไร พี่ชายจะแสดงสีหน้าแบบไหน แล้วเขาก็ได้เห็นของดีกับตาตัวเอง ตฤณค่อย ๆ เผยความรู้สึกออกมาช้า ๆ

เช่นเดียวกับแพรวา เขาหวังไว้ในซอกหลืบเล็ก ๆ ของหัวใจว่าเธอคงรู้สึกหึงหวงบ้าง แล้วมันก็เป็นจริงตามนั้น

          พอได้ทราบว่าหญิงสาวก็รักเขา นั่นทำให้เขารู้สึกดีใจ และยิ่งหึงหวงเธอมากขึ้น แต่เพราะหมั้นกับน้องสาวเอาไว้ ทำให้เขาพูดอะไรไม่ได้มาก

          ธีระเองก็รู้เรื่องที่ตฤณกับพราวลดาแอบมีอะไรกันลับหลัง...เขาไม่ถือโทษโกรธ รู้ด้วยว่าพราวลดาต้องการจะคบเขาเพื่อประชดคนเป็นพี่ชาย เขารู้มาตลอด บทละครหลอกตาได้เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ และจะสิ้นสุดตอนไหน เขารู้ดีทั้งนั้น

ทั้งพราวลดาทั้งเขา ไม่เคยมีใครพิศวาสใครมาตั้งแต่แรก

          งานนี้ไม่ใครก็ใครจะต้องมีใครสักคนเผยความรู้สึกออกมา และเขาก็แทบรอตอนจบของบทละครนี่ไม่ไหว