บทที่ 3

พอตื่นขึ้นมา ก็เป็นเช้าวันที่สามแล้ว

โทรศัพท์วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ผมพยายามเอื้อมมือไปหยิบมาอย่างยากลำบากก่อนจะปลดล็อก

ผมหลับไปถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง นอกจากการแจ้งเตือนจากแอปไม่กี่รายการแล้ว ก็ไม่มีอะไรเลย

ไม่มีสายที่ไม่ได้รับจากเฉินจือ ไม่มีแม้แต่ข้อความจากเธอ

ประวัติการแชตหยุดอยู่ที่อั่งเปา ราวกับเป็นคำเยาะเย้ยที่ไร้เสียง

ผมกดเข้าไปดูโซเซียลของเธอ

สิบนาทีก่อนเพิ่งอัปเดตรูปภาพเก้าภาพ

เธอยังอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ของกู้เยว่ชิง

แสงไฟสีเหลืองนวลสาดส่อง บนพื้นเต็มไปด้วยลูกปัดหลากสี

เฉินจือนั่งอยู่บนพรม มือหนึ่งคีบแหนบไว้ ใบหน้าด้านข้างภายใต้แสงไฟดูตั้งอกตั้งใจและอ่อนโยนเป็นพิเศษ

แคปชั่นในโซเซียลเขียนว่า【โรคเจ้าระเบียบของใครบางคน ยืนยันจะต่อให้เสร็จทั้งคืน เลยต้องอยู่ด้วย】

ด้านล่างเต็มไปด้วยยอดไลก์และคอมเมนต์แซวจากเพื่อนร่วมกลุ่ม

“จ้าๆ หวานกันเหลือเกิน”

“พี่จือไปมีความอดทนขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย? พี่เยว่ชิงนี่สอนเก่งจริงๆ”

“พวกเธอสองคนรีบๆกันหน่อยเถอะ เมื่อไหร่จะได้ดื่มเหล้ามงคลสักที?”

“แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าความรัก”

แค่กู้เยว่ชิงพูดว่า “การต่อลูกปัดดูน่าสนุกดี” เฉินจือก็จำได้ขึ้นใจ

เธอซื้ออุปกรณ์มาครบทุกอย่าง คอยอยู่เป็นเพื่อนเขาใช้เวลาไปในค่ำคืนแล้วค่ำคืนเล่า

กลางดึกกู้เยว่ชิงบอกว่าอยากไปผับ เธอก็ขับรถข้ามเมืองไปอยู่เป็นเพื่อน

กู้เยว่ชิงเป็นหวัดเป็นไข้ เธอถึงกับวางสัญญามูลค่าหลายร้อยล้านลง แล้วเฝ้าอยู่ข้างเตียงเขาตลอดทั้งคืน

เลื่อนดูโซเซียลขึ้นไป ราวกับกำลังเปิดสมุดบันทึกเรื่องราวความรักเล่มหนึ่ง

เพียงแต่สมุดบันทึกเล่มหนานี้ ครั้งหนึ่งก็เคยเป็นของผมเช่นกัน

เฉินจือในวัยยี่สิบปีก็เคยทุ่มสุดตัวเพื่อโจวเยว่ในวัยสิบเก้าปี

แต่ผมยังคงเลื่อนดูรูปเหล่านั้นไปทีละรูป

ไม่รู้ว่าตั้งแต่รูปไหน แหวนแต่งงานบนนิ้วนางของเฉินจือก็เริ่มหายไป

ผมดูต่อไม่ไหวอีกแล้ว ทำได้เพียงปล่อยจิตใจให้ว่างเปล่าอย่างหมดแรง

ฤทธิ์ยากำลังจางลง คอของผมแห้งผากจนอยากดื่มน้ำ

ทว่ากลับเจ็บปวดจนลุกออกจากเตียงไม่ไหว

ตอนที่เฉินจือโทรมา ยาแก้ปวดเพิ่งกดอาการปวดระลอกใหม่ลงไปได้

น้ำเสียงของเธอยังคงเย็นชาและเย่อหยิ่งเหมือนเคย

“เย็นนี้กลับบ้านใหญ่มากินข้าว”

ผมเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบเธอ

“ผมไม่ค่อยสบาย”

ปลายสายหัวเราะเยาะเสียงเบา

“ครั้งก่อนบอกว่าปวดขา คราวนี้ปวดตรงไหนอีกล่ะ? จะเอาเท่าไหร่?”

“โจวเยว่ ถ้าขายังไม่ขาดก็ไสหัวมาหาฉัน อย่าลืมสถานะของตัวเอง”

สายถูกตัดไป

จู่ๆผมก็อยากหัวเราะขึ้นมา

ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ผมน่าจะตัดขาไปเสียตั้งแต่แรก

ผมพยุงตัวลุกขึ้นโดยเกาะขอบเตียงเอาไว้ ถึงได้สังเกตเห็นคราบเลือดสีแดงคล้ำบนเตียง

ผมชะงักไปหลายวินาที จากนั้นก็กลืนยาเพิ่มเป็นสองเท่าลงไปเงียบๆ แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไปตามนัด

ห้องรับแขกที่บ้านใหญ่ยังคงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม

กู้เยว่ชิงสวมสูทเรียบร้อยนั่งอยู่ข้างคุณย่า

ตรงตำแหน่งของเจ้าบ้านฝ่ายชาย

ตอนที่ผมเดินเข้าประตู เขากำลังป้อนส้มให้คุณย่าและเอาอกเอาใจจนคนแก่ยิ้มตาหยี

เฉินจือนั่งอยู่อีกฝั่งบนโซฟาเดี่ยว ก้มหน้ามองโทรศัพท์

การปรากฏตัวของผมทำให้บรรยากาศครึกครื้นหยุดชะงักไปชั่วขณะ

คนรับใช้เลื่อนเก้าอี้ตรงปลายโต๊ะยาวออกมา

ผมก้มหน้านั่งลง ห่างจากที่นั่งประธานโต๊ะอยู่ไกล

พวกผู้หญิงยังคงคุยเรื่องเครื่องประดับกับกระเป๋า ส่วนพวกผู้ชายก็ยังคุยเรื่องหุ้น รถยนต์ และนาฬิกา บนโต๊ะอาหารไม่มีใครสนใจผม

นั่งได้เพียงไม่นาน ความเจ็บปวดแล่นลึกจากกระดูกขาก็เกิดขึ้นมาอีกครั้ง

ตอนที่เหงื่อเย็นเริ่มผุดขึ้นบนหน้าผาก คุณย่าก็คล้ายกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าท้ายโต๊ะยังมีคนอยู่อีกคน จึงขมวดคิ้วพูดขึ้น

“โจวเยว่ นายแต่งงานกับอาจือมาสามปีแล้ว เรื่องงานก็ช่วยเฉินจือไม่ได้สักอย่าง ตัวเองก็ไม่มีงานเป็นหลักเป็นแหล่ง เอาแต่แบมือขอเงิน ตระกูลเฉินของเราไม่เลี้ยงคนเกาะกินฟรีๆ หรอกนะ”