บทที่ 44 : สงสารแม่นางมู่

ขณะนั่งสนทนาเลือกแบบสำหรับอาภรณ์ชุดใหม่กันอย่างเพลิดเพลิน ระหว่างนั้นเหวินเหยาก็ฉวยโอกาสเนียนถามข้อมูลของสกุลมู่ในหลาย ๆ เรื่อง ทำให้นางมีข้อมูลมากพอเกี่ยวกับภูมิหลังของบุคคลที่เป็นเป้าหมายในภารกิจ จะเป็นไปได้ไหมที่นายน้อยเยว่เอ๋อจะได้ครองคู่กับแม่นางมู่ทั้งที่ผิดประเพณี หรือเยว่เอ๋อจะลงเอยกับคุณชายเซียวจวิ้นอวี่ผู้ช้ำรัก แล้วเสี่ยวโม่ตัวแทนของชนชั้นล่างผู้หมายปองดวงจันทร์ล่ะเขาจะยังมีโอกาสอยู่หรือไม่?

.

ทุกอย่างยังเป็นไปได้หมด และนางก็เหมือนจะกำลังสนุกกับการติดตามพฤติกรรมของทุกคน เพราะด้ายแดงที่ผูกไว้บนนิ้วมือ ณ ตอนนี้ถือว่าครบทั้ง 5 เส้นแล้ว พวกมันต่างพากันสั่นระริกอันเป็นปฏิกิริยาที่เหมือนกับจะต้องการส่งสัญญาณแทนผู้เป็นเจ้าของ จอมยุทธหญิงเลยต้องรีบเกร็งและกำซ่อนมันเอาไว้

.

"ชู่ววว.. ใจเย็นก่อน หากประเจิดประเจ้อไปจะเสียกิริยาเอา!"

นางบอกกับตัวเองในใจ

.

และเป็นช่วงเวลาถัดจากนั้นมาเล็กน้อย หลังแม่นางมู่เปิดสมุดจดแบบพาดผ่านอาภรร์แบบต่าง ๆ นางก็มีทีท่าที่เหมือนจะช้าลง กระดาษแต่ละหน้าพลิกเฉื่อยลงอย่างมีนัยยะ บางหน้าก็ถูกเปิดค้างไว้นานแถมยังมีหยาดน้ำตาหยดลงมาเปื้อนหน้ากระดาษด้วย

.

"พรึบ!"

เล่มสมุดถูกพับเก็บพร้อมกับการถอยหายใจยาวปลดปลง

.

"หาไม่สิแม่นางมู่?! ท่านปิดสมุดด้วยเหตุใดข้ายังมิได้เลือกแบบชุดที่ข้าต้องการเลย!"

เหวินเหยารีบแทรกขึ้นทันที แต่ก็ต้องนิ่งงันไปในบัดดลหลังเห็นในสิ่งที่แม่นางมู่แสดงออก

.

น้ำตานางเจิ่งนองหน้าเต็มไปหมด แก้มแดงกระจ่างใสบัดนี้เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ด้วยเพราะการเปิดดูแบบผ้านั้นกลับเหมือนถูกจี้ปมในใจ นางมิได้เปิดดูสมุดจดแบบเล่มนี้นานแล้วนับตั้งแต่เกิดเรื่อง พอมาโดนเหวินเหยาเซ้าซี้ใส่ภายในเลยเหมือนจุดปะทุ น้ำตาก็เลยไหลดั่งภูเขาไฟลาวาคลั่ง

.

"ข้าขออภัยที่เสียกิริยาต่อหน้าแม่นาง แต่ข้าทนทำใจมิได้จริง ๆ ข้าเพียงแต่คิดถึงตนเองเมื่อครั้งยังเป็นดรุณ ข้าเคยมีความฝันว่าจะเป็นนักตัดเสื้อผู้ยิ่งใหญ่ในใต้หล้า สมุดจดแบบนี้คือตัวตนของข้าเมื่อครั้งโน้นหากแต่มิใช่ข้าในตอนนี้เลย! , หึ ๆ , ฮือ ๆ , ฮือ ๆ"

ปาดน้ำตาด้วยหลังมือเนียน เหวินเหยาสงสารนางจับใจและมิพูดอะไรนอกจากการปล่อยให้แม่นางมู่พรั่งพรูทุกอย่างออกมาเอง

.

"ข้ากำลังจะต้องออกเรือนกับชายที่ข้ามิได้รักท่านจอมยุทธ สาเหตุที่ข้าต้องเดือดดานเมื่อถูกท่านถามถึงเรื่องราชสำนักก็เพราะพวกเขาคลุมถุงชนข้า! และผ้าทุกผืนที่ตากอยู่บนราวนี้ก็คือผิ่นหลี่ (聘礼) จากสกุลเซียว!"

.

"ผิ่นหลี่ (聘礼) คำ ๆ นี้ที่หมายถึงของหมั้นน่ะหรือ?"

เหวินเหยาแทรกขึ้นด้วยท่าทีตกใจ

.

"มิผิดเจ้าค่ะ! แท้จริงแล้วสกุลมู่กับร้านซู่จิ่นเก๋อ (素锦阁) ของเรามิได้มีฐานะมั่นคงสมดังชื่อ เมื่อครั้งเดือนอ้ายเกิดน้ำท่วมใหญไหนจะสงครามกับหัวเมืองเป่ยหลีที่ลากยาวหลายปี หากมิใช่เพราะร้านเราได้งานจากราชสำนักโอบอุ้มกิจการก็คงมิมีวันนี้ บิดาข้าเพียงแต่ต้องการตอบแทนคุณข้าจึงต้องรับผิ่นหลี่ (聘礼) จากคนของสกุลเซียว เซียวจวินเหยียนคือนามของเขา! คนสูงศักดิ์เป็นหน้าเป็นตาของฉางหลิงเช่นนั้นมีหรือบิดาข้าจะปฏิเสธได้!"

.

"โถ.. แม่นางมู่ท่านช่างน่าสงสารยิ่งนัก"

มือเรียววางลงบนหลังมือ สตรีกับสตรีมิมีสิ่งใดจะเข้าใจกันไปมากกว่านี้อีกแล้ว

.

"นับแต่นี้ต่อไปอีก 3 ปี ผ้าทุกผืน วัตถุดิบทุกอย่างในการตัดเย็บ รวมไปถึงแบบและรูปลักษณ์ ร้านซู่จิ่นเก๋อ (素锦阁) จะผลิตเพื่อป้อนเข้าสู่ราชสำนักเท่านั้น นี่คือสัญญาใจที่ถูกทำกันไว้แล้วและข้าก็มิอาจต่อต้านได้! การที่ข้าได้เปิดสมุดจดแบบเล่มนี้อีกคราและได้ใช้สายวัด ๆ สรีระให้ท่านข้าถึงรั้งน้ำตาไว้มิอยู่ ข้าขอบคุณท่านมากจริง ๆ แม่นางเหวินท่านทำให้ข้ามีไฟขึ้นอีกครั้งโดยมิรู้ตัว"

.

ถึงตรงนี้มู่ซื่อหรานก็มิขี้แยอีกต่อไปแล้ว นางปาดน้ำตาเสร็จก็กลับมามีสมาธิในแบบอาภรณ์ที่ร่างต่อ นางตั้งใจจะเนรมิตชุดฮั่นฝูที่เหมาะกับเหวินเหยาอย่างสมบูรณ์ ทุกอย่างถูกคิดคำนวณอย่างดี ทั้งยังกรอกนัยน์ตาขึ้นลงไปมาเทียบสัดส่วนกับตัวจริงเบื้องหน้าอยู่ตลอด จนทำเอาผู้เป็นแบบถึงกับตัวเกร็งผิดธรรมชาติ

.

"นางช่างมีบุคลิกที่ทรงสเน่ห์ยิ่งนัก หากนายน้อยเยว่เอ๋อได้ไปคงครองคู่กันอย่างมีความสุข แล้วนางก็ออกเรือนกับคุณชายเซียวจวินเหยียนมิได้หรอกเพราะรายนั้นมิใคร่ในสตรี! เราสังเกตเห็นปิ่นปักผมที่นางปักอยู่มาสักระยะ มีตราสกุลเซียวสลักไว้ชัดแจ้งบางทีคงเป็นหนึ่งในของหมั้น แต่การที่องศาของมันบิดเบี้ยวผิดเพี้ยนนั้น เราเองก็อ่านมิออกเช่นกันว่านางพยายามจะดึงมันออกแต่ทำมิได้หรือไม่?"

.

เหวินเหยาพูดทั้งหมดนี้ในใจ นางพอจะเห็นเค้าลางของเรื่องราวแล้วว่ารักแท้ของนายน้อยเยว่เอ๋อจะมีหน้าตาเป็นเช่นไร?