บทที่ 45 : ความลับที่นางซ่อนไว้

เมื่อบรรลุข้อตกลงทุกอย่างร่วมกันเสร็จ ก็ถึงเวลาสักทีที่จอมยุทธหญิงจะอัปเปหิตนเองออกจากแหล่งข่าวแห่งนี้ จวนสกุลมู่กับร้านทอผ้าซู่จิ่นเก๋อ (素锦阁) มิมีสิ่งใดให้นางสนใจอีกต่อไปแล้ว ร่างบางจึงถูกเชิญให้มาวางสินไหมมัดจำกันที่ส่วนหน้าซึ่งเป็นบริเวณสำหรับการชำระเงิน

.

มู่ซื่อหรานบอกกับเหวินเหยาว่าอาภรณ์ของนางจะแล้วเสร็จในอีก 1 สัปดาห์ โปรดลืมเรื่องทุกอย่างที่นางเผลอเล่าให้ฟังไปซะ เพราะต่อให้มากฝีมือเพียงใดวรยุทธจะพิสดารที่สุดในยุทธภพสักเพียงไหน ก็มิมีทางแก้ปัญหาหัวใจที่นางพบเจอได้ ทุกอย่างคือชะตากรรมเป็นการลงฑัณฑ์จากสวรรค์ที่ถูกภาคทัณฑ์เอาไว้แล้ว บรรทัดสุดท้ายจึงกลายเป็นเหวินเหยาที่ต้องใช้เงินถึง 3 ตำลึงทองเพื่อมัดจำอาภรณ์ชุดใหม่

.

พลันเดินออกมาขึ้นรถลากที่ตระเตรียมกับคนลากจูงเอาไว้เมื่อหลายตอนก่อน พร้อมกับเคล็ดวิชาด้ายทอวิญญาณ (红魅织魂) ที่ผูกติดกับแม่นางมู่เอาไว้จนมั่น เสียตังค์แต่มิเสียเที่ยวนี่คือความจริง มันใกล้ความจริงมากแล้วล่ะสำหรับภารกิจตามหารักแท้ให้เย่วเอ๋อ และไหสุราจตุรสก็คงจะต้องเพิ่มปริมาณมากขึ้นเป็นแน่เหวินเหยามั่นใจ

.

.

ตัดภาพเหตุการณ์มาที่ฟากฝั่งของเยว่เอ๋อน้อยกันบ้าง ความสดใสของนางยังคงจรรโลงใจใครต่อใครที่พบเห็น รอยยิ้มของนางละลายได้ทุกสรรพสิ่ง ไหนจะเสียงหัวเราะที่แสนจะจริงใจโดยมิต้องใส่จริตจะก้าน แค่นี้กิจการร้านบะหมี่ของสกุลจ้วงก็เจริญเติบโตวูบวาบจนยากจะจับตัว 

.

ผู้คนแน่นร้านเหล่าเสี่ยวเอ้อผู้ให้บริการรับงานกันแทบมิไหว ซึ่งก็นับเป็นเรื่องดีมิหนำซ้ำวันนี้นายน้อยจอมซนก็ดูจะร่าเริงกว่าปกติ เพราะว่าก่อนหน้านี้ราว 2 ชั่วยามนางเพิ่งจะจับเจ้าเสี่ยวผ่างพิราบอ้วนกลับคืนสู่กรงขังไปหยก ๆ

.

"ฮึบ! , เอาล่ะเสี่ยวผ่างข้าว่าข้าย้ายเจ้ามาไว้หลังระเบียงห้องข้าดูจะเหมาะกว่าเน๊อะ ข้างล่างมีแต่คนให้อาหารเจ้าจนตัวเจ้าจะเข้ากรงมิได้อยู่แล้วเนี่ยะ!"

.

"แอ๊ดดด.. ด.. ด!"

ปิดประตูกรงลงแช่มช้าขณะที่เสี่ยวผ่างได้แต่เอียงคอตามและทำตาโต

.

มันพูดมิได้แต่มันรู้ได้โดยสัญชาตญาณของนกที่ถูกฝึก ว่าเหตุผลที่เยว่เอ๋อย้ายมันมาบนนี้ก็เพราะว่านางเพิ่งได้รับจดหมายข่าวฉบับล่าสุดจากเหวินเหยามาต่างหาก! ข้อเท้าของมันยังชาอยู่เลยเพราะสองสามวันมานี้เหวินเหยาขยันเรียกมันไปรับข่าวถี่มาก ๆ ปีกเหนื่อยมิเท่าไหร่ แต่ขาที่ถูกเอาสาส์นผูกไว้นี่สิที่ช้ำระบมไปหมด

.

ฟากฝั่งเยว่เอ๋อหลังจากที่ได้อ่านสาส์นจากม้วนกระดาษแล้ว นางก็ถึงกับกระโดดขึ้นไปนอนกลิ้งบิดตัวเป็นเกลียวอยู่บนฟูกที่นอน ประตูหน้าต่างก็มิปิดหน้าแดงเป็นลูกตำลึง จนหลายครั้งนกอ้วนเสี่ยวผ่างก็ถึงกับต้องร้องทักเพื่อยั้งนางเอาไว้บ้าง

.

"จิ๊บ! , จิ๊บ! , จิ๊บ! , จิ๊บ!"

.

"เหอะ! , หยุดเลยเจ้าเป็นนกเจ้าจะไปเข้าใจอะไร! หรืออยากให้ข้าขยับกรงออกไปให้พ้นชายคามากกว่านี้ห๊ะ!"

.

"จิ๊บ~! , จิ๊บ~!"

.

ยิ่งอยู่นานจากนกพิราบจะยิ่งกลายเป็นแมว เสี่ยวผ่างเริ่มเคลื่อนตัวตุ้มตุ้ยของมันหมุนรอบตัวเองอยู่กับที่ด้วยปลายเท้ายุกยิก เผลอแป๊บเดียวก็หันหน้าออกสู่โลกกว้างมิต่างจากแมวที่มีโลกส่วนตัว ส่วนข้อความในสาส์นฉบับดังกล่าวก็มีใจความที่พอจะสรุปคร่าว ๆ ให้ฟังได้ว่า

.

บัดนี้เหวินเหยาได้ตามหาแคนดิเดตผู้เป็นรักแท้ให้เยว่เอ๋อได้ครบถ้วนแล้ว! 1 ใน 4 บุรุษนี้จะต้องเป็นคนรักของนายน้อยเป็นแน่แท้ หากแต่ต้องใช้เวลาคัดสรรต่ออีกราว 2 สัปดาห์ เหวินเหยาจึงอยากให้ลูกค้าของนางอดทนรออีกสักหน่อย แล้วก็มิต้องทำอะไรนางจะจัดการเรื่องทุกอย่างให้เอง

.

ใจก็เลยเต้นเป็นกองเพลอย่างที่เห็น หัวใจเยว่เอ๋อดังตึกตัก ๆ เสียกิริยาหนักมาก นางเขินอายจนต้องย้ายกรงเสี่ยวผ่างขึ้นมาแขวนบนห้องส่วนตัว มือไม้สั่นเทาไปหมดหนนี้มิเหมือนกับครั้งก่อนตอนนั้นเหวินเหยาแค่หยั่งเชิง แต่หนนี้เอกสารที่แนบมากลับมีรายละเอียดเชิงโครงสร้างที่เยอะขึ้น 

.

เหวินเหยาถึงกับเขียนสถานที่นัดเจอ ประโยคที่ควรใช้ในการเปิดบทสนทนาระหว่างกัน มีแม้กระทั่งภาพเขียนที่ใช้แทนการจำลองฉากรักของลูกค้ากับคุณชายผู้เป็นแคนดิเดต เรียกได้ว่าทำการบ้านมาเป็นอย่างดี ไม่สิ! ต้องบอกว่าทำเกินราคาค่าจ้างเสียด้วยซ้ำ! อยู่ที่ว่าเยว่เอ๋อเองจะปลงใจทำตามแผนที่วางไว้ตลอด 2 สัปดาห์นี้หรือไม่

.

ยิ่งคิดตัวยิ่งบิดผ้าปูเตียงยับยู่ยี่จนแทบจะถอดออกมาคลุมโปรงตัวเองได้

. 

"อื้อ! , ข้าอายจังเลยพี่สาว! ข้าจะกล้าทำตามคำแนะนำของท่านได้เช่นไร แค่ข้าคิดตามภาพวาดที่ท่านส่งมาหว่างขาข้าก็ร้อนวูบวาบจนแทบจะแฉะอยู่แล้ว~!"

.

กดกำหนัดไว้ก็ดูจะเปล่าประโยชน์ ต้นขาสองข้างเริ่มถดถูเข้าหากัน เค้นน้ำรักซ่านซึมออกจากรูสวรรค์โดยหรรษา