บทที่ 2 : จุดเริ่มต้น

โต๊ะไม้เก่าผุพังยังคงตั้งตระหง่าน คนสองคนจากสองฟากตรงข้ามประจันหน้าเงียบเท่าที่เงียบได้ ตลาดกลางเมืองฉางหลิงค่อยลาเสียงลงในฉับพลัน แม้รอบกายจะเต็มไปด้วยหน่วยบริวารเพศชาย แต่คุณหนูท่านนี้กลับรับรู้ได้ถึงการถูกคุกคามจากวรยุทธวิปลาศ นางเหมือนถูกตัดออกจากโลกภายนอก ปราณอาคมหรือค่ายกลใดมิอาจจำแนก เพราะแม่นางเหวินเหยาเองก็มิได้ออกฝ่ามือสักกระพี้เดียว นางยังคงนั่งนิ่งพลันจ้องเขม็งมาที่ลูกค้ารายแรก ราวกับแม่ที่คิดถึงบุตร

.

"อะ..เอ่อ.. ทุกท่านเจ้าคะ..! ท่านพี่! , ท่านน้า! , นี่พวกท่านเป็นอะไรกันไปหมดเนี่ยะ!?"

แม่นางตัวน้อยเริ่มออกอาการลนลาน 

.

"นี่ทำไมยืนแข็งทื่อกันหมดทุกคนเลยล่ะ! ข้ากลัวจัง! ข้ามิอยากรู้แล้ว! พาข้าไปจากที่นี่ที!"

เป็นใครก็ต้องกลัวเพราะชั่วยามนี้คือกลางวันแสก ๆ อัสดงแผดเผาหนังหัว แต่ไม่ว่าจะเป็นหน่วยติดตามบริวาร หรือแม้แต่ชาวบ้านล้างตลาดล้วนแต่หยุดสะบั้น พวกเขานิ่งงันราวกับถูกผูกเงาไว้ใต้ฝ่าเท้า ไม่มีใครสนองตอบคำร้องขอของนายน้อยเลย และนั่นยิ่งทำให้เธอพุ่งพล่านจนแทบคลั่ง

.

"มิเอา ๆ ๆ ! ข้าน้อยมิอยากรู้แล้ว! ปล่อยทุกคนคืนมาเดี๋ยวนี้นะ! , กรี๊ดดดดด~! , มิเอา ๆ ๆ !"

.

"嘘…别出声.! (ชู่ววว.. เปี๋ย ชู เซิง!) เงียบ ๆ หน่อยคุณหนูเจ้าส่งเสียงดังเกินไปแล้วนะ"

เหวินเหยาพูดพลางหยิบกาน้ำชาออกมารินใส่ถ้วย นางรินให้ตัวเองถ้วยหนึ่งก่อนจะรินถ้วยที่สองและยื่นไปให้ลูกค้าที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ทว่ายังครูดกับความขรุขระของโต๊ะได้ไม่สุดเลย ความพิสดารในสถานการณ์ก็บังเกิดขึ้นอีกครั้ง

.

ราวกับกลีบดอกหอมหมื่นลี้ที่ร่วงปลิดกิ่งต้น ลมหนาวบาดผิวเพียงพัดวูบผ่าน ชาวเมืองฉางหลิงทั้งตลาดก็ล้มทั้งยืนราวกับจิตขาดผึง! พวกเขามิตายหากแต่ถูกห้วงนิทรายึดครองสติ หลับกลางอากาศหน้าฟุบดินไม่เว้นแม้กระทั่งหน่วยองครักษ์ชาย ที่กระบี่ยังไม่ได้ชักแต่จมแช่คาฝักสลบตามผู้เป็นนายไป

.

ถือว่าครบสมบูรณ์บริบูรณ์ดีแล้ว บัดนี้แม่นางตัวน้อยได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของห้วงทรงจำของเหวินเหยาโดยเบ็ดเสร็จ หากเป็นโลกปัจจุบันวิชานี้คงเรียกได้ว่าเป็น Metaverse แห่งสำนักมาร์ค ซัลเคิลเบิร์คเป็นแน่ แต่ทว่าในโลกยุทธภพมันก็คือการย้ายจิตจากอีกคนหนึ่งสู่อีกคนหนึ่ง ผ่านทางโลกจำลองมิติเสมือน

.

ไม่ต้องเล่าให้มากความ แต่ความทรงจำจะนำพาร่างของนางล่องลอยไปตามจิตมารของร่างต้น ทุกอารมณ์ ทุกแรงกล้า ทุกสัมผัสถวิลหารับรู้ได้หมด เหวินเหยาเห็นอะไรพบเจออะไรมา นายน้อยรายนี้ก็จะแบ่งเอาชะตากรรมร่วมกันไปกับนางด้วย 

.

"พี่สาวเจ้าคะ?! , พี่แม่ค้าคนสวย?! , ดะ..เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะที่นี่คือ?!"

ท่ามกลางความมืดโอบอุ้มตัวกับฝุ่นสีเทาคล้ายผงขี้เถ้า นายน้อยพยายามตะโกนเรียกสลับกับสะบัดหน้ามองหาเหวินเหยา แต่ก็มิได้ยินเสียงใดตอบกลับมา นอกจากแรงแข้งแรงขาที่ก้าวขึ้นหน้าขยับออกไปเอง

.

"เฮ่ย! , เฮ่ย ๆ ๆ !"

จนกระทั่งผ่านไปราวครึ่งก้านธูป ถึงตอนนี้แม้แต่การกระพริบตานายน้อยจอมซนก็สูญเสียการควบคุมไป

.

นางสูญเสียอิสระภาพบนเรือนร่างของตนเอง ทำได้เพียงมองและสอดส่องในสิ่งที่ตัวเองเคยถามเซ้าซี้เอาไว้ โดยจุดเริ่มต้นของเรื่องก็เกิดขึ้นในกระท่อมไม้หลังหนึ่งที่สภาพกึ่งเก่ากึ่งใหม่ จากมุมมองของเหวินเหยานายน้อยมองเห็นศพของชายผู้หนึ่งที่นอนฟุบหน้าอยู่ในครัว เบื้องหน้าเขายังมีหม้อน้ำแกงที่ตั้งเดือดปุดอยู่บนเตาไฟ อาภรณ์ที่สวมใส่พออนุมานได้ว่าเป็นเกษตรกรผู้มากด้วยพรสวรรค์ ส่วนพร้าในมือเล่มนั้นแม้จะดูไม่เป็นวรยุทธแต่เขาคงสู้สุดใจ แผลฉกรรจ์กลางแผ่นหลังถึงต้องมีจำนวนมากถึง 3 แผล

.

"อุแว้! , อุแว้! , แง ๆ "

ยินเสียงทารกแรกคลอดแว่วผ่านมาทางหูเบื้องซ้าย ใจนายน้อยอยากหันควับมามองแทบตาย แต่ก็ถูกแรงต้านขับเอาไว้ให้หันมาทางขวาแทน มิหนำซ้ำยังต้องชักด้ามจอบออกมารับหน้า ปะทะคมปราณดาบอันแสนทรงพลัง! เสียงดังเป๊ง!!!

.

"เป๊ง! , เป๊ง! , เป๊ง!"

.

"เฮ๊ย! ใครมาจากไหนอีกเนี่ยะ? แล้วทำไมมือเราถึงขยับไปเอง! ชีวิตเราเคยจับด้ามจอบแบบนี้ซะที่ไหน?! โอ๊ย! งงไปหมดแล้ว~!"

.

"เป๊ง! , เป๊ง! , เป๊ง! , เพล๊ง!"

เกิดเป็นการต่อสู้อันสุดสะเทือนใจ กลุ่มโจรป่าโพกหัวปิดบังพรางใบหน้าด้วยผ้าสีดำ พวกมันบุกเข้ามาปล้นทรัพย์ในเรือนของแม่นางเหวินเหยา หนึ่งคนดูต้นทาง หนึ่งคนกำลังรื้อหาของมีค่า แต่ทว่าที่ชั่วช้าที่สุดกลับเป็นโจรภูเขาหมายเลข 3 หมอนี่นอกจากจะสังหารสามีของเหวินเหยาแล้วมันยังเล็งลูกน้อยของนางด้วย

.

น้ำตาไหลจิตตกสุด ๆ นายน้อยที่เสมือนสิงร่างอยู่จึงได้รับรู้เรื่องราวทุกอย่างไปเต็ม ๆ เธอสัมผัสได้ถึงความแสบของแผลถูกฟัน รับรู้ได้ถึงความกลัว ความเสียใจ และความโศกเศร้าของแม่คนหนึ่งที่สูญเสียสมาชิกครอบครัวอันเป็นที่รัก ผู้หญิงธรรมดาที่มีเพียงจอบง่อย ๆ ในมือ มีหรือจะสู้โจรป่าในคราบมือสังหารได้ สุดท้ายนายน้อยก็โดนถีบเข้าที่ลิ้นปี่ ตัวนางถลันถลาเล่นเอาจุกจนขาพับ แล้วก็ต้องร่วงกราวลงกับพื้นอย่างทุรนทุราย

.

กลายเป็นเปิดโอกาสให้สวะเดนนรกหันไปเล่นงานบุตรของนาง ซึ่งเพียงเสี้ยวพริบตาดาบเดียวเท่านั้น เสียงร้องที่ไพเราะที่สุดที่เหวินเหยาเคยได้ยินมาก็เงียบหายไปตลอดกาล ดวงใจนางแหลกเป็นเสี่ยง ดวงจิตแตกสลายยิ่งกว่าเม็ดทรายที่เล็กที่สุด ทุกคนตายหมด ทรัพย์สมบัติมิหลงเหลือ ซ้ำร้ายกระท่อมแห่งความรักก็ยังถูกจุดไฟเผา นี่จึงเป็นการฆ่ายกครัวดี ๆ นี่เอง เจตนาคงต้องการให้ทุกอย่างมอดไหม้ไปให้หมด แม้แต่คนที่ใจไม่สงบอย่างเหวินเหยาก็ขอให้ตายตกตามกันไป

.

"ฮือ.. เราสงสารพี่สาวจังเลย แล้วดูสิขนาดมิมีแรงจะลุกอยู่แล้วยังอุตส่าห์ลากศพสามีกับอุ้มลูกน้อยไว้ด้วย พี่สาวน่าจะอยากพาทุกคนหนีออกไปด้วยกัน"

นายน้อยเปล่งเสียงพูดออกมาแล้ว แต่ก็เหมือนเดิมคือมิมีใครได้ยิน และไม่สามารถเปลี่ยนผลการกระทำในอดีตได้

.

ภาพที่นางเห็นยังคงเป็นภาพมุมมองบุคคลที่หนึ่ง ที่คล้ายกับการเล่นเกมยิงปืนแบบ First-person shooters คือเห็นแต่มือของเหวินเหยา แล้วก็เห็นอีกว่าพี่สาวเอาศพของสามีและลูกออกมาจากกองเพลิงมิได้! ถ้าไม่ทิ้งพวกเขาไว้ก็จะเป็นเหวินเหยาเองที่ต้องตาย ณ จังหวะนั้นนายน้อยรับรู้ได้ถึงหยาดน้ำตาที่ร่วงผ่านพวงแก้มของตน มันเต็มไปด้วยความโศกาและถวิลหา แล้วก็ความเสียใจที่ไม่อาจปกป้องคนที่ตนรัก

.

โครงสร้างหลังคาเริ่มพังลงมาแล้ว ไฟโลกันตร์โหมแรงขึ้นทุกที วินาทีที่มือทั้งสองข้างตะครุบเข้ากับขอบหน้าต่างได้สำเร็จ ตอนนั้นแหละที่รู้ว่าเหวินเหยารอด ก่อนที่ต่อมาภาพสัญญาณการมองเห็นของนายน้อยจะดับฟับตามลงไป นางตื่นขึ้นอีกครั้งในท่าฟุบหมอบอยู่บนโต๊ะ

.

"เอ๋!? ที่นี่คือ?"

.

"เป็นเช่นไรแม่หนูน้อย เจ้าได้เห็นอดีตและที่มาของข้าแล้วใช่หรือไม่?"

เหวินเหยายิ้มมุมปาก นางถามด้วยสุ้มเสียงเป็นมิตร

.

"เจ้าค่ะข้าน้อยเห็นใจพี่สาวเหลือเกิน สิ่งที่เห็นเมื่อครู่ช่างยากที่จะทำใจรับมือ แล้วตกลงพี่สาวรู้หรือไม่เจ้าคะว่าพวกคนชั่วพวกนั้นคือใคร?"

.

"หึ.. ดี! เป็นคำถามที่ดี! เพราะงั้นข้าถึงต้องเรียนวิทยายุทธยังไงล่ะ ตอนนั้นข้าได้ยินมาว่าหากสำเร็จวิชา "บุปผาพันลี้ (天鏡千里觀)" ของ สำนักเหลย (雷) ได้ล่ะก็ ต่อให้อยู่ไกลแสนไกลข้าก็จะตามรอยพวกมันเจอ แล้วข้าก็จะตามไปล้างแค้นให้ถึงที่!"

.

"อึก!"

ลูกค้าสาวจิบน้ำชาไปอึกใหญ่

.

"ติดก็แต่ก็อย่างที่เจ้าเห็นว่าข้านั้นเป็นสตรี การจะฝึกยุทธจึงค่อนข้างมีข้อจำกัด หนำซ้ำเจ้าสำนักก็มักจะตั้งแง่กับข้า โลกนี้มิง่ายเลยแม่หนูน้อย เจ้าอยากจะรู้ต่อไหมล่ะว่าหลังจากเอาตัวเองออกจากกองไฟแล้วข้าทำเช่นไรต่อไป"

.

เจอประโยคล่อซื้อนี้เข้าไป นายน้อยถึงกับดวงตาเป็นประกายฉายแววโรจน์

.

"อยาก ๆ เจ้าค่ะ! เอาเลยพี่สาวรีบทำให้ข้าหลับอีกข้าอยากจะรู้เร็ว ๆ วิชาประหลาดของพี่สาวช่างทำให้ข้าประทับใจยิ่งนัก"

.

"หึ ๆ ช่างเป็นเด็กสาวที่น่าสนใจซะจริง ได้เล๊ย!"

.

"วิ๊งงงค์~!"

.

ข้างนอกเป็นไงไม่รู้หลับแบบฟุบคาโต๊ะ หรือหงายหลังขาชี้ฟ้ามิมีสิ่งใดยืนยัน รู้แต่ว่าตัดภาพมาหนนี้นายน้อยในร่างของเหวินเหยาได้มายืนอยู่หน้าสำนักเหลย (雷) เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ณ ตอนนั้นแม่นางเหวินเหยายังเป็นเพียงหญิงชาวบ้านธรรมดา ไม่ได้รู้จักวิธีการเดินลมปราณ ไม่เคยจับด้ามกระบี่ ไม่รู้จักจุดชีพจรที่ใช้ในการฝึกวรยุทธใด ๆ ทั้งสิ้น ในใจนางมีเพียงไฟแค้นและคงมีแต่ต้องเรียนวรยุทธเท่านั้นถึงจะสางแค้นให้บุตรและสามีได้

.

นางมิสนนางมิแคร์เดินทางมาหลายลี้ แต่นางก็เพิ่งมารู้เอาเมื่อครู่ว่าสำนักเหลย (雷) มิเคยรับศิษย์ที่เป็นสตรีเลยสักคน นางกำลังจะทำในสิ่งที่แหวกม่านประเพณี นายน้อยหญิงที่สิงอยู่ภายในก็เลยเหมือนจะรู้ชะตากรรมตัวเอง นางนี่ถึงกับเกร็งหัวเข่ารอเอาไว้เลยเพราะรู้ว่าอีกเดี๋ยวเหวินเหยาสาวชาวบ้านจะต้องทำสิ่งนี้เป็นแน่

.

"ปั๊ก!"

เข่าแทบแตก! ต่อด้วยการตะโกนจนคอก็เกือบจะแตกเช่นกัน

.

"เป็นสตรีแล้วจะทำไมใต้หล้านี้ไร้ซึ่งความเป็นธรรม! ข้ามิมีสิทธิทวงความยุติธรรมให้ลูกผัวข้างั้นหรือ?! ได้โปรดรับข้าไว้เป็นศิษย์ด้วย! ข้าจะคุกเข่าอยู่แบบนี้จนกว่าท่านเจ้าสำนักจะออกมา! ข้ามิได้ต้องการเป็นหนึ่งในใต้หล้าข้าแค่อยากฆ่าพวกมัน!"