บทที่ 24 : หน้ากากหนังมนุษย์

กรรมใดใครก่อกรรมนั้นคืนสนอง ครู่สั้นหนึ่งก็คิดอยู่เช่นกันว่าทหารเหล่านี้ผิดอะไรทำไมถึงต้องมาจบชีวิต แต่ครู่ต่อมาก็คิดต่ออีกว่าเหวินเหยานั้นช่างชาญฉลาดนัก เพราะเมื่อดูจากเจตนาแล้วนางจงใจจะให้ทหารรายนี้รอดชีวิตเพื่อนำความไปบอกใครต่อใครว่าทั้งหมดนี้คือฝีมือของโจรป่าโพกผ้าปิดหน้า หาใช่ฝีมือของสตรีนางหนึ่งที่มาทำภารกิจตามหารักแท้ให้ผู้ว่าจ้างไม่

.

จอมยุทธหญิงจะหลุดจากการเป็นผู้ต้องสงสัยทันทีเพราะมีร่างทรงโจรป่ามารับกรรมไปแทน พยานปากสำคัญก็พร้อมแม้จะยังสลบไสลอยู่ ลำดับถัดไปจึงถึงคราวของหลักฐาน ปราณอัสนีของนางจึงต้องออกโรงอีกคำรบ

.

"เปรี๊ยง!"

ตวัดนิ้วฉับเดียวเชือกตาข่ายเถิงเซิง (藤绳) ที่พันธนาการรถม้าไว้กับกิ่งไผ่ 16 ต้นด้านบนก็ขาดผึง!

.

ทรัพย์สมบัติทั้งยวงจึงหล่นลงมากระแทกพื้น กิ่งไผ่ดีดตัวสะบัดเอนไหวราวกับขดสปริงที่ดิ้นเพราะแรงต้าน ม้าสองตัวที่หล่นลงมาก็ดีดดิ้นพลันชันกายขับตัวหนีเข้าป่าไผ่ไปเพราะความหวาดกลัว แต่นั่นก็มิสำคัญเท่าเหรียญทองเหล่านั้นที่ซ่อนอยู่ภายในรถ บัดนี้พวกมันบางส่วนได้ทะลักออกมาบนลานไผ่เบื้องหน้าแล้ว

.

"หึ! เป็นจริงอย่างที่เราสันนิษฐานอีกครั้งสินะ! นี่คือรถคลังมหาสมบัติจริง ๆ หากเรามิเก็บทรัพย์สินเหล่านี้ไว้บ้างก็คงจะเป็นโจรป่าที่ไม่บริบูรณ์ อุบายที่อุตส่าห์วางไว้ก็คงจะมีช่องโหว่"

ทำเป็นคิดเชิงบวกแต่พฤติกรรมก็โจรดี ๆ นี่เอง

.

เหวินเหยาจึงมิรอช้าจังหวะนี้โกยได้เท่าไหร่ก็ต้องรีบโกย ค่าข่าวลับที่เสียให้ว่านอิ่งโหลว (万影楼) ก็มิใช่น้อย ๆ ไหนจะค่าโรงเตี๊ยมที่ต้องจ่ายเหมาแบบรายเดือน ไหนจะค่ากินค่าเดินทางอีกทั้งหมดทั้งมวลเมื่อผสานรวมเข้ากับความจำเป็นและอุบายโจรป่าจำแลงแล้ว ต่อให้เป็นการกระทำที่ไร้คุณธรรมแต่นั่นก็คือภาพต่อที่ลงล็อคกันพอดี 

.

นางใช้เวลาเก็บเหรียญทองและทองคำแท่งอยู่ราว 3 ก้านธูป เอาเท่าที่เอาได้แม้จะเอาได้มิหมดแต่ก็มากพอที่จะทำให้พยานกับหอต้าหลี่ (大理塔 ) ที่จะต้องตามมาสอบสวนภายหลังไขว้เขวได้ในระดับหนึ่ง

.

"กรุ๊งกริ๊ง! , กรุ๊งกริ๊ง!"

(เสียงเหรียญทองกระทบกันอยู่ในกระเป๋าเสื้อ)

.

นางเดินวนรอบลานไผ่ที่ไฟเริ่มมอดดับลงแล้ว ยามจื่อคืนนี้ค่อนข้างมืดสนิทแผนการขั้นต่อไปจึงเริ่มต้นขึ้นในเวลาอันรวดเร็ว อาภรณ์ชุดเกราะเหล็กกลายเป็นสิ่งที่ร่างบางเพ่งเล็งเป็นพิเศษ ต่อหน้าศพทหารนายหนึ่งที่นอนคว่ำหน้าอยู่แทบฝ่าเท้า เหวินเหยามิลังเลที่จะถอดอาภรณ์ของเขาออกแล้วนำมาสวมทับเข้ากับชุดฮั่นฝูของตนเอง

.

การที่ขบวนรถม้าของคุณชายเซียวกับกลุ่มนางสนม พร้อมทั้งทหารองครักษ์บางส่วนทะลวงผ่านค่ายกลใบไผ่ไปได้ล้วนเป็นเรื่องเท็จ! พวกเขาคือตัวหมากที่ถูกฉาบเคลือบกลยุทธ์เอาไว้เพียงแค่ยังมิรู้ตัว เป็นความจริงที่เหวินเหยาอาจจะประมือกับทหารทั้งกองคาราวานมิไหว แต่หากเป็นยามนี้ที่ขุมกำลังแตกกระเซ็นซ่าน การจะเข้าถึงตัวคุณชายใหญ่เซียวจวินเหยียนแล้วใช้วิชาด้ายทอวิญญาณ (红魅织魂) กับเขาย่อมมิไกลเกินเอื้อม

.

"ฮึบ! หนักใช้ได้เลยแฮะชุดเกราะพวกนี้ แต่ก็นะหากมิหนักก็คงป้องกันตนเองจากคมหอกคมดาบหรือศรธนูมิได้ เราโชคดีมากนะที่สวมชุดนี้ได้พอดีตัว.. ฮู้ววว!"

.

จอมยุทธหญิงย่อตัวลงพลางวางฝ่ามือลงบนใบหน้าของศพ ขโมยเงินขโมยทองก็ทำมาแล้วครั้นจะขโมยใบหน้าของศพอีกจะเป็นไรไป และทันใดนั้นเองไอเท็มชิ้นสำคัญอย่าง "หน้ากากหนังมนุษย์" หรือ "เหรินผีเมี่ยนจวี้ (人皮面具)" ก็ถูกควักออกมาจากถุงย่ามที่ซ่อนอยู่ในตัว

.

อุปกรณ์ชนิดนี้มีราคาสูงลิบในตลาดมืด มันทำมาจากเนื้อมนุษย์แท้และมีการลงอาคมแปลงโฉมใส่ไว้ใต้รูขุมขน นั่นจึงทำให้ผู้ใช้งานสามารถแปลงโฉมเป็นใครก็ได้ขอเพียงมีต้นแบบให้คัดลอกในระยะ 1 เฟิน ซึ่งเป็นระยะที่ทำได้ยากมากหากเป็นวิถีแห่งชาวยุทธ เนื่องจากมิมีจอมยุทธคนใดถูกจับให้อยู่นิ่งได้ในระยะเพียงแค่นั้นหรอก หากแต่นี่คือศพเหวินเหยาจึงฝ่าด่านเคราะห์ข้อจำกัดนั้นไปได้

.

แต่ทว่า!

.

"มันจะคุ้มรึ? เพราะตอนนี้ก็มืดสนิทแล้ว! อันที่จริงแค่ชุดเกราะหนักอึ้งนี่ก็น่าจะพอฟ้ามืดขนาดนี้พวกเขาเองก็น่าจะอ่อนแรงเต็มที เก็บไว้ก่อนดีกว่าหน้ากากหนังมนุษย์แพงเกินไป เมื่อเทียบกับการแค่ต้องเข้าใกล้คุณชายเซียวให้ได้ ทหารปลายแถวเหล่านั้นจำแนกเรามิออกหรอกเรามั่นใจ!"

.

จัดแต่งศพเปลือยล่อนจ้อนให้เหมือนทหารโชคร้ายที่โดนปลดทรัพย์ ต่อด้วยการซัดฝ่ามือใส่รถม้าไปหนึ่งเปรี๊ยง! ให้มีร่องรอยของการต่อสู้และมีเศษเหรียญทองทะลักออกมาพอเป็นพิธี ก่อนที่นางจะเกลี่ยสายตาตรวจดูความเรียบร้อยของการจัดฉากอีกครั้งหนึ่ง กระทั่งพอใจแล้วเหวินเหยาในชุดเกราะเหล็กก็ได้ใช้วิชาตัวเบาพิรุณย่ำฟ้าเพื่อขับร่างกายขึ้นสู่ที่สูง

.

การตามหากลุ่มคนในยามจื่อเป็นเรื่องยาก ทว่าสำหรับนางที่บังคับทุกสิ่งราวกับเป็นเจ้าของกระดานหมากถือได้ว่ามิได้เหนือบ่ากว่าแรงเลย 5 ลี้สวี่ในทิศทักษิณคือไกลมาก แต่ยังสังเกตเห็นจุดสว่างจากกองไฟมิหนำซ้ำยังมองเห็นทิวป่าเว้าแหว่งเป็นแนวร่องน้ำ

.

"กองไฟหลายจุดที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ หากคนมิอยู่ที่นั่นจะไปอยู่ที่ไหนได้?"

เหวินเหยาคิดกึ่งแสยะยิ้ม