ตอนที่ 3/1 กลั่นแกล้ง

มันคงไม่มีใครสุดจัดเท่าฉันแล้วล่ะ ทำงานที่คลับได้แค่คืนเดียวก็ถูกเจ้าของคลับอัญเชิญออก เหตุผลเพราะทำงานไม่ได้เรื่อง มีปัญหากับลูกค้า ทำร้ายลูกค้าและข้อสุดท้ายคือขาดคุณสมบัติของพนักงานที่ดี เยี่ยมไปเลยใช่ไหม…ถุย!

ดูแต่ล่ะข้อหาที่เขามอบให้ฉันเถอะ ดีๆ ทั้งนั้น

พอต่อไปฉันไม่ได้ทำงานที่คลับอีก เห็ดก็ลาออกด้วยเพราะเธอติดฉันมาก เมื่อไม่มีฉันก็ไม่กล้าทำงานคนเดียว ซึ่งเข้าใจแหละว่ามันคงเหงา

เธอถามถึงเหตุผลที่ฉันลาออกเหมือนกันทั้งที่พึ่งเริ่มงานได้คืนเดียว ฉันก็ต้องโกหกอีกว่าที่ตัดสินใจเปลี่ยนงานเพราะมีเศรษฐีจ้างติวหนังสือให้ลูกชาย ที่ต้องโกหกอย่างก็เป็นเพราะว่าฉันไม่อยากให้เห็ดตามมาขอทำงานอีก และครั้งนี้มันก็เป็นอย่างที่ฉันคิดเพราะเห็ดพูดกับปากตัวเองว่าเธอคงไม่มีความสามารถพอไปติวหนังสือให้ใครได้ ฉันก็เลยรอดตัวไป

ซึ่งหากฉันเอาคำโกหกของตัวเองมารวมๆ กัน เกิดเป็นพินอคคิโอขึ้นมา จมูกคงยาวทะลุห้องนอนตัวเองไปจนถึงหลังบ้านแล้วล่ะ

“สวัสดีค่ะ คุณคือพี่ตะวันใช่ไหมคะ”

คนถูกเรียกชื่อพยักหน้าให้ฉัน แววตาเรียบนิ่งราวถอดแบบมาจากผู้เป็นนาย “ตามผมมาครับ”

เขาลุกเดินออกไปจากโต๊ะภายในร้านอาหารด้วยท่าทางปกติ ส่วนคนที่ไม่ปกติคงจะเป็นฉันที่ยังมีสีหน้าฉงนใจว่าทำไมกับอีแค่การให้ฉันไปทำความสะอาดบ้านคุณพายัพ เขาถึงได้ทำให้มันยุ่งยากอย่างนี้ด้วย

แทนที่จะบอกพิกัดและให้ฉันเดินทางไปบ้านเขาด้วยตัวเอง แต่กลับสั่งให้ฉันไปเจอลูกน้องเขาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งและขึ้นรถมาด้วยกัน

“ทำไมต้องทำให้ดูลึกลับซับซ้อนด้วยคะ” มันอดใจไม่ไหวที่จะไม่ถามสิ่งที่คาใจออกไป ซึ่งใบหน้าพี่ตะวันก็ยังคงเรียบนิ่งราวกับคนไม่รู้จักรอยยิ้ม

“เพื่อความปลอดภัยครับ คุณต้นหยงก็น่าจะรู้ว่าเจ้านายเป็นถึงใคร” มาเฟียไงล่ะ ฉันรู้ว่าเขาเป็นมาเฟียแต่ก็ไม่คิดว่าจะใช้ชีวิตยากลำบากถึงขั้นนี้ ระแวงเว่อร์..

“เข้าใจแล้วค่ะ แต่ว่าพี่ตะวันอย่าเรียกหนูแบบนั้นเลยนะคะ พี่แก่กว่าหนูตั้งหลายปี เรียกชื่อหนูเฉยๆ ก็พอ”

“ไม่ได้ครับ นี่เป็นคำสั่งของเจ้านาย” น้ำเสียงเด็ดขาดพอๆ กับมีหน้า เอาเถอะถ้าอย่างนั้นจะเรียกอะไรก็ตมาสบายเลยฉันเอาแต่ยิ้มแห้งสลับกับนั่งตัวเกร็งจนถึงคฤหาสน์อัครเตโชภิวัฒน์

“โห! หลังใหญ่เบอเร่อเลย ที่นี่อยู่กันกี่คนคะเนี่ย” เมื่อเข้ามาภายในบริเวณคฤหาสที่กว้างขวางอย่างกับราชวัง ซึ่งไม่รู้ว่าบริเวณนี้กินเนื้อที่ไปกี่ไร่ ฉันก็อดตื่นเต้นไม่ได้เลยล่ะ ทุกสิ่งทุกอย่างมันดูอลังการไปหมด

ก็ว่าทำไมพี่ตะวันถึงต้องขับรถขึ้นมาถึงภูเขาลูกนี้ คฤหาสน์เขาตั้งอยู่โดดๆ บนภูเขาเลยนะ มันจะเว่อร์เกินไปไหม ฉันนี่ได้กลิ่นอายเหมือนสวิตเซอร์แลนด์เลยล่ะ ถึงจะเคยเห็นแค่ในวีดีโอก็ตาม

“อยู่กันหลายคนครับ แต่ตัวตึกใหญ่จะมีแค่เจ้านายคนเดียว”

“คนเดียวเหรอคะ? อยู่คนเดียวในคฤหาสน์กว้างๆ น่ะเหรอ เขาไม่เหงารึไงนะ” ประโยคแรกฉันถามอย่างสงสัย ส่วนประโยคหลังบ่นเสียงแผ่วเบากับตัวเอง

“เรื่องนี้ผมก็ตอบไม่ได้เหมือนกันครับ” พี่ตะวันจอดรถหน้าคฤหาสน์ จากนั้นก็มีคนนำกุญแจรถและขับไปไว้ในโรงจอดให้อย่างเรียบร้อย

“ก่อนเริ่มงาน เจ้านายสั่งให้ผมมอบบางอย่างแก่คุณต้นหยง” พี่ตะวันล้วงเอากระดาษแผ่นหนึ่งส่งให้ฉัน เมื่อรับมาดูก็ต้องเบิกตาโตอย่างตกใจกับสิ่งที่เห็น

ตัวอักษรที่ถูกเขียนเต็มหน้ากระดาษคือคำสั่งงานของฉันซึ่งมีไม่ต่ำกว่ายี่สิบรายการ เห็นแบบนี้แล้วแทบจะเป็นลมตั้งแต่ยังไม่เริ่ม

“นี่มันใช้แรงงานเด็กชัดๆ” ใบหน้าสลดมองกระดาษในมือด้วยความท้อแท้เป็นที่สุด

“เจ้านายยังฝากคำพูดให้ผมบอกคุณต้นหยงด้วยว่า ‘ถ้าหากเธอยังบ่นเรื่องมากทั้งที่ฉันใจดีอ่อนข้อให้ขนาดนี้แล้วล่ะก็ ต่อไปฉันจะย้ายเธอไปล้างสระจระเข้’ เจ้านายฝากมาครับ”

ทั้งที่น้ำเสียงพี่ตะวันเรียบเรื่อยออกอย่างนั้นแต่ทำไมฉันดันขนลุกเกรียวกราวหนาวสะท้านทั่วตัวนะ ราวกับคุณพายัพมายืนพูดคำนี้ต่อหน้าเสียเอง

ฉันเริ่มงานด้วยหัวใจห่อเหี่ยว ถึงที่นี่จะกว้างขวางสักแค่ไหน ผู้คนจะเยอะเท่าไรแต่กลับไม่มีใครมาคุยกับฉันเลย เอาเถอะเข้าใจได้ว่าคงเป็นคำสั่งคุณพายัพอีกเหมือนกัน

ฉันทำหน้าที่ของตัวเองอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ถึงแม้งานจะเยอะและหนักเพียงไหนก็ต้องกัดฟัน สู้อดทนกันต่อไปเพราะยังไงก็เลือกอะไรไม่ได้อยู่แล้ว

“ทั้งหมดนี่ หนูต้องทำภายในวันเดียวมั้ยคะ” ฉันถามผู้คุมอย่างพี่ตะวันที่ได้รับคำสั่งจากเจ้านายสุดโหดให้มาดูแลฉัน ดูแลอีกแล้ว? หึ จับพิรุธกันมากกว่าล่ะสิ

“คฤหาสน์นี้กว้างเกินกว่าที่จะทำคนเดียวภายในวันเดียวให้หมด เจ้านายเลยอนุโลมให้คุณต้นหยงทำครึ่งหนึ่งของที่ลิสต์มาครับ”

“ครึ่งหนึ่ง? แต่ก็เยอะเหมือนใช้แรงงานสักสิบคนอยู่ดี” ฉันบ่นอย่างเหนื่อยใจ

“ทำไปเถอะครับ ไม่อย่างนั้นก็ต้องไปล้างบ่อจระเข้ ผมว่าคุณต้นหยงคงไม่อยากเข้าไปที่นั่นเป็นรอบที่สอง”

“โห! พี่ก็พูดซะหนูขนลุก เข้าใจแล้วค่า! จะทำตามที่เจ้านายมหาโหดของพี่สั่งมาอย่างไม่ให้ตกหล่นเลย” ฉันประชดประชันก่อนจะขัดถูราวบันไดจนมันใกล้เห็นเลขเด็ด

กว่าจะทำงานส่วนในบ้านเสร็จลุล่วงก็เลยเที่ยงวันไปมากแล้ว ฉันพักทานข้าวเที่ยงได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง น้ำได้ดื่มไปแค่สองอึกก็ถูกพี่ตะวันเร่งด้วยเสียงเรียบๆ เย็นๆ ของเขาว่าได้เวลาเริ่มงานอย่างต่อไป

“ตัดหญ้าสนามนั่งเล่นหลังคฤหาสน์ แต่ตอนนี้ยังแดดร้อน งั้นหนูเก็บไว้ทำตอนแดดร่มดีกว่า”

“ไม่ได้ครับ” พี่ตะวันเอ่ยเสียงเด็ดขาดในทันที

“ทำไมล่ะคะ หรือเจ้านายพี่สั่งไว้อีกว่าต้องทำตามที่ลิสต์เรียงไว้เป๊ะๆ” ฉันยู่ปากถามอย่างไม่เข้าใจแต่กลับพบสีหน้าจริงจังของพี่ตะวันที่เหมือนจะสื่อให้รู้ว่าที่ฉันพูดคือเรื่องจริง

“เข้าใจถูกแล้วครับ เจ้านายสั่งผมมาอย่างนั้น”

“หา! ทำไมเขาถึงได้ใจร้ายกับเด็กตาดำๆ อย่างหนูนักล่ะ ให้ตัดหญ้าตอนที่แดดเปรี้ยงๆ แบบนี้หนูก็ตายกันพอดีสิคะ” ถ้าเขายืนอยู่หน้าฉันตอนนี้นะ แม่จะวีนใส่ให้รู้แล้วรู้รอด

“หรือคุณต้นหยงอยากจะล้างบ่อจระเข้ตอนนี้แทนครับ”

“ขู่เก่งเหมือนเจ้านายเลยนะคะ ก็ได้ค่ะ ทำก็ทำ!” ฉันกระแทกเสียงแดกดันก่อนจะเดินตามพี่ตะวันไปยังสนามหญ้าที่ว่า

“เดี๋ยวก่อนหนูต้นหยง” และในขณะที่พี่ตะวันสาธิตวิธีใช้เครื่องตัดหญ้าไฟฟ้าให้ฉันดูเป็นตัวอย่าง เสียงของคุณป้าท่านหนึ่งเรียกชื่อฉันไว้ พอพี่ตะวันหันไปมองก็รีบก้มหัวคำนับในทันที

“นมแจ่มมีอะไรกับคุณต้นหยงเหรอครับ”

“ฉันเห็นว่าหนูต้นหยงทำงานหนักมาทั้งวัน พึ่งได้พักไม่ทันไรก็ถูกลากมาทำงานกลางแดดร้อนๆ กลัวจะเป็นลมเป็นแล้งเอาน่ะสิ” ท่านพูดกับพี่ตะวันแต่สายตาที่มองฉันเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและเอ็นดู

“ให้หนูต้นหยงพักหน่อยเถอะ หรือไม่ก็เลื่อนงานตัดหญ้าในสนามเป็นช่วงเย็นแทน”

“ผมทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกครับนมแจ่ม เจ้านายมีคำสั่งมาแล้ว เปลี่ยนอะไรไม่ได้ครับ” พี่ตะวันยังคงเด็ดขาดในคำพูดของตัวเอง

“แต่ว่า…”

“ไม่เป็นอะไรเลยค่ะ แดดแค่นี้เอง หนูสบายมาก ขอบคุณนมแจ่มที่ป็นห่วงหนูนะคะ” ฉันพนมมือไหว้พร้อมยิ้มหวาน รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาหน่อยที่อย่างน้อยก็ยังมีคนสงสารฉันบ้าง

“ถ้าไม่ให้หนูต้นหยงพัก งั้นฉันก็จะให้สองคนนี้ช่วยงานด้วย เพราะผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียวตัดหญ้าทั้งสนามนี้ไม่ไหวหรอก”

“ไม่ได้ครับ เจ้านายกำชับว่าห้ามใครยื่นมือเข้าช่วยคุณต้นหยงเด็ดขาด”

“เรื่องนั้นไว้ฉันคุยกับคุณหนูเอง…สาลี่ ส้มโอ เข้าไปช่วยหนูต้นหยงตัดหญ้า” นมแจ่มไม่สนใจสีหน้าดุดันของพี่ตะวันสักนิด ท่านให้แม่บ้านสาวสองคนที่ตามมาด้วยช่วยฉันทำงาน ซึ่งเกรงว่ามันคงไม่เหมาะเท่าไร

“ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ หนูทำคนเดียวเองได้ อย่าลำบากเพราะหนูเลยนะคะ”

“ใช่ครับ ถ้าไม่กลัวเจ้านายลงโทษก็ช่วยทำตามคำสั่งด้วย” พี่ตะวันยังคงยืนกรานตามเดิม