บทที่ 2 กำจัด

ตงซินซินถูกนำตัวมาที่ลานหน้าเรือนอู่หลานภาพเบื้องหน้าทำเอานางหน้าซีดเผือดม่านโหรวถูกจับให้นอนคว่ำอยู่บนเก้าอี้ยาวมือเท้าถูกมัดตรึงมิให้ขยับกาย​​​​​

"ท่านป้า" เด็กน้อยสะบัดแขนที่ถูกควบคุมไว้ให้หลุดออก นางรีบวิ่งตรงไปที่ม่านโหรวโดยไม่สนสายตาผู้ใด 

"หนีไป!" คำสั่งเสียสุดท้ายที่นางได้ยิน ก่อนที่ตงติงเหลียนจะออกคำสั่งให้โบยหญิงชราต่อหน้าบุตรสาวที่เขาแสนรังเกียจ

ม่านโหรวถูกโบยไม่ถึงยี่สิบไม้นางก็ทนไม่ไหว ขาดใจตายในที่สุด ซินซินกรีดร้องโหยหวนเป็นที่น่าเวทนานัก ท่านป้าเป็นผู้เดียวในชีวิตที่ดีกับนาง การที่เห็นม่านโหรวถูกโบยจนตายต่อหน้าทำให้ความอดทนของดรุณีน้อยมาถึงขีดสุด

"ดูไว้ซะที่นางต้องตายก็เพราะเจ้า เจ้ามันตัวซวยอยากออกไปนักหรือได้!ออกไปแต่ตัวแล้วอย่ามาเหยียบที่นี่อีก จะไปตายที่ไหนก็ไป เด็กๆ ลากมันออกไปทิ้งนอกจวน ห้ามผู้ใดพูดถึงนังเด็กเลวนี่อีก มันไม่มีสิ่งใดข้องเกี่ยวกับข้า" ตงติงเหลียนประกาศก้อง

"กลับมาเหยีบบที่นี่งั้นหรือ? ที่นี่มีสิ่งใดที่ข้าต้องอาลัยอาวรณ์ ท่านเลี้ยงดูข้าอดๆ อยากๆทรมานข้ามิเว้นวันตั้งแต่เด็กจนโต ท่านแม่ถูกฆ่าตายก็หาว่าหนีไปกับชู้ ข้าขอสาปแช่งไม่ช้าก็เร็วพวกเจ้าทุกคนจงพินาศย่อยยับ ต่อให้ตายข้าก็จะจองเวรทุกภพทุกชาติ"

ซินซินตะโกนความแค้นนี้ออกมาอย่างเหลืออด นัยน์ตานางมีประกายความดุร้ายออกมาชัดเจน ทั้งจ้องไปที่ตงติงเหลียนและอี้เปียวด้วยความอาฆาต

"บังอาจ จับมันไปกดน้ำให้ตายแล้วเอาไปโยนทิ้ง กล้าแช่งข้านังเด็กชั่ว ชั่วเหมือนมารดาของมันไม่มีผิด ใครฆ่าแม่เจ้า นางหนีไปกับชู้ต่างหาก สารเลวทั้งแม่ทั้งลูก เอามันไปให้พ้นหน้าข้า" เวลานี้ตงติงเหลียนโกรธจนตัวสั่นเขาอยากจะขย้ำซินซินให้ตายคามือตัวเองเสียด้วยซ้ำ

"ถ้าท่านพี่อนุญาตน้องจะสั่งสอนมันเองเจ้าค่ะ" อี้เปียวได้โอกาสกำจัดซินซินโดยไม่ต้องหลบซ่อนจึงรีบเสนอตัวทันที

"ได้! ข้ามอบนังเด็กนี่ให้เจ้า จะฆ่าด้วยวิธีใดก็สุดแล้วแต่เจ้าจะลงมือ" ตงติงเหลียนไม่เหลือบไปมองซินซินแม้แต่น้อย เขาหมุนตัวเดินออกไปอย่างไม่ไยดี

ค่ำคืนนั้นในขณะที่ซินซินร้องไห้จนเผลอหลับไปในห้องเก็บฟืน เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู นางก็สะดุ้งตื่น เด็กน้อยถูกบุรุษร่างใหญ่สองคนกดเอาไว้ ก่อนจะฉุดกระชากนางเข้าไปในป่าลึก ไม่มีการขัดขืนเพราะซินซินรู้ว่าในตอนนี้ต่อให้ดิ้นรนไปก็ไม่มีประโยชน์ อีกทั้งโรงซักล้างเป็นสถานที่กันดาร ร้องตะโกนไปใครจะได้ยิน และต่อให้ได้ยินใครเล่าจะกล้ายื่นมือมาช่วยนาง

อี้เปียวยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าที่ร้ายกาจกอปรกับเสื้อคลุมหนังเสือที่พาดคลุมอยู่บนตัว นางจับจ้องที่ซินซินเสมือนมองสุนัขตัวหนึ่งที่ไร้ทางสู้

"จะโทษว่าข้าใจคออำมหิตก็ไม่ได้ เจ้ามันเป็นตัวน่ารังเกียจที่ไม่มีใครต้องการเอง"หลังจากพูดจบ อี้เปียวก็ยกมือขึ้นฟาดลงบนใบหน้าของเด็กน้อย แรงตบนี้ถึงกับทำให้เลือดกลบปากเล็กๆ ของซินซินทีเดียว หน้าของซินซินหันไปด้านข้างตามแรงตบ นางกัดริมฝีปากแน่น ตอนนี้สิ่งเดียวที่ทำได้คืออดทน ทำอย่างไรก็ได้เพียงให้มีชีวิตรอด

"คนไร้ค่าอย่างเจ้า ไม่รู้มีชีวิตอยู่มาจนทุกวันนี้ได้อย่างไร ถ้าข้าเป็นเจ้าล่ะก็คงฆ่าตัวตายไปนานแล้ว"

อี้เปียวยืนด่าทออยู่ครู่ใหญ่นางสูดหายใจเข้าลึกๆ แต่ก็รู้สึกได้ว่าโทสะที่มีอยู่นั้นยังไม่คลายลง นางจึงดึงเอาแส้ออกมาจากแขนเสื้อของตน และในอึดใจต่อมา "เพียะ.."

แส้ของอี้เปียวก็ฟาดลงไปที่อกของซินซินผ้าเก่าๆ ของเสื้อขาดออกเป็นชิ้นๆ รอยเลือดสีแดงสดเส้นหนึ่งปรากฏอยู่หน้าอี้เปียว และเศษชิ้นส่วนของผ้านั้นก็ผสมไปด้วยเนื้อและเลือดเมื่อแส้นั้นได้เฆี่ยนลงไปเต็มแรง

เด็กน้อยถึงกับกระอักเลือดออกมา ร่างกายนางกระเด็นตามแรงแซ่จนฟุบไปด้านหนึ่ง เจ็บ! เหมือนมีไฟแผดเผาอยู่บนอกก็มิปานตั้งแต่เล็กจนบัดนี้ แม้จะถูกทุบตีจนบอบช้ำแต่นางยังไม่เคยถูกฟาดด้วยแส้เช่นนี้

"เพียะๆๆ ..." เสียงของแส้ก้องกังวานอยู่ในหู อี้เปียวฟาดแส้ในมือตนเองอย่างบ้าคลั่งนางเฆี่ยนตีซินซินไปสิบกว่าครั้ง ทุกๆ ครั้งนั้นเจ็บจนถึงกระดูก แต่ซินซินกลับไม่ขยับทั้งยังไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย ซินซินเจ็บปวดแทบขาดใจ เด็กอายุเพียงเก้าปี เพียงแส้เดียวก็เกินรับไหว แต่นางยังแข็งใจ คิดแค่ว่าจะต้องมีชีวิตรอดแค้นนี้ข้าต้องเอาคืนอย่างสาสม!

"จับมันไปโยนทิ้งให้เป็นเหยื่อสัตว์ป่าที่หิวโหยเสีย มันจะได้ไม่ตายเปล่าฮ่าๆๆๆ "

อี้เปียวหัวเราะด้วยความสะใจซินซินก็เหมือนหนามยอกอกอี้เปียว มารดาของนางทำให้ตงติงหลียนลุ่มหลงจนอี้เปียวริษยา ตั้งแต่มารดาของซินซินเข้ามาอยู่ในจวน ตงติงเหลียนก็ไม่เคยแวะมาที่เรือนนางหรืออนุคนอื่นอีกเลย มันต้องวางยาเสน่ห์ใช้เล่ห์กลหลอกล่อท่านพี่เป็นแน่ ขืนให้มีชีวิตอยู่ต่อไปตำแหน่งฮูหยินของอี้เปียวย่อมต้องสั่นคลอน อีกทั้งใบหน้าของมารดาซินซินก็งดงามดั่งหยกสลัก ทำให้อี้เปียวยิ่งเกลียดชังมากขึ้นไปอีก

บ่าวรับใช้ร่างใหญ่สองคนลากตัวซินซินไปที่เกวียน ลมหายใจที่รวยรินนั้น ไม่มีแรงแม้แต่จะปรือตาขึ้นมามองว่าตนเองถูกนำไปทิ้งไว้ที่ใด ร่างเด็กน้อยสลบไสลเลือดท่วมกายถูกจับโยนทิ้งไว้ท่ามกลางป่าลึก

 

บุรุษในชุดคลุมตัวยาวสีนิล กำลังยืนนิ่งๆ บนกิ่งไม้ มุมปากเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย หางตาหรี่ลงนิดๆ ขณะกำลังชมเรื่องสนุกตรงหน้า

"นายน้อย จะทำอย่างไรขอรับ?" เสี่ยวฝู องครักษ์ข้างกายโจวจิ้นฝานถามนายตน

 

"พานางกลับไปที่จวน" โจวจิ้นฝานออกคำสั่งอย่างไม่ใส่ใจ

 

จิ้นฝานออกมาล่าสัตว์ได้สองวันแล้วเขาเบื่อที่ต้องอยู่แต่จวนเต็มที ไม่คิดว่าขณะที่กำลังซุ่มดักสัตว์ป่าจะได้มาพบเหตุการณ์นี้เข้าใจเขามิได้รู้ร้อนรู้หนาวที่ได้ช่วยเด็กใกล้ตายคนหนึ่ง เพียงแต่เผลอพูดไปโดยไม่คิด จึงต้องเลยตามเลย

 

จวนตระกูลโจว 

จิ้นฝานให้พ่อบ้านไปตามหมอมาดูอาการซินซิน ยามนี้เด็กตัวน้อยยังไม่ฟื้นทั้งยังมีแววว่าจะไม่รอด เมื่อสำรวจดูตามร่างกายท่านหมอถึงกับถอนใจออกมาเสียงดัง

"เห้อ! ทำไมใจร้ายกันเยี่ยงนี้ เด็กตัวเล็กๆคนหนึ่งมีแต่บาดแผลฉกรรจ์ไปทั้งร่างซ้ำขาดอาหารจนเหลือแต่กระดูก นางเป็นเด็กที่น่าสงสารเหลือเกิน"

"นางจะตายรึไม่? " จิ้นฝานถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เขาอุตส่าห์ให้เสี่ยวฝูแบกนางมาจะมาตายง่ายๆ ไม่ได้เด็ดขาด

"ข้าน้อยจะรักษาอย่างสุดความสามารถนายน้อยมิต้องห่วงนางรอดแน่"

"ดี! ข้าไม่ช่วยใครเปล่าๆ หรอกนะ จะมารีบตายโดยที่ยังไม่ตอบแทนข้า ข้าไม่ยอมแน่"

พูดจบจิ้นฝานก็เดินออกไป ทิ้งให้ท่านหมอนั่งปาดเหงื่ออยู่คนเดียวโดยไม่แยแส    จิ้นฝานเป็นรองเจ้าสำนักนารีแดง ปีนี้เขาอายุย่างสิบเก้าปีแล้ว เขาเป็นบุรุษที่มีนัยน์ตาคมกริบ ทั้งใบหน้างดงามประหนึ่งภูตพรายใต้แสงจันทร์ แต่ด้วยนิสัยเย็นชาดุจน้ำแข็งไม่เคยเห็นหัวผู้ใด และหากใครทำให้ไม่พอใจจะโมโหร้ายจนทุกคนกลัวเกรง 

 

"ได้ข่าวว่าเจ้าเก็บเด็กสาวมาจากป่ารึ?" โจวจิ้นจง ผู้เป็นบิดาไถ่ถามบุตรชาย

"ขอรับท่านพ่อ"

"เห็นว่ายังอายุน้อยทั้งยังบาดเจ็บหนักถ้าหายดีแล้วก็ทำหนังสือขายตัวให้เสียจะให้มาเป็นสาวใช้หรือสหายร่วมเรียนกับน้องเจ้าก็ได้ รายนั้นตะเพิดอาจารย์จนไม่มีใครกล้ามาสอนแล้ว มีเพื่อนเสียหน่อยอาจทำให้ตั้งใจเล่าเรียนขึ้น"

 

"ข้าขอคิดดูก่อนขอรับ" จิ้นฝานยังไม่รู้จะทำอย่างไรกับซินซิน หากนางโง่ไม่รู้หนังสือคงให้ไปเป็นบ่าวไพร่หรือขายทิ้งเสีย  ถ้าพออ่านออกเขียนได้ค่อยให้ไปเป็นสหายร่วมเรียนกับจิ้นหลง

 

สามวันต่อมา ซินซินเริ่มรู้สึกตัวตื่นนางปรือตาที่หนักอึ้งมองไปรอบๆ ก็แปลกใจบรรยากาศรอบตัวที่ไม่คุ้นชิน กลิ่นหอมสะอาดของเครื่องนอน ผ้าห่มที่ให้ไออุ่น หมอนสีชมพูอ่อนนุ่มฟูไม่มีคราบสกปรก ต่างกับหมอนลีบแบนสีน้ำตาลคล้ำที่นางใช้หนุนนอนมาตลอดเก้าปี ที่นี่ราวกับสรวงสวรรค์สำหรับซินซิน หรือนางตายแล้วกันแน่!

 

"เด็กน้อยเจ้าฟื้นแล้ว เป็นอย่างไรยังเจ็บอยู่มากรึไม่? " ท่านหมอคังเดินเข้ามาตรวจอาการ เมื่อเห็นว่าซินซินหันซ้ายหันขวาได้แล้วเขาก็เบาใจ หากนางไม่รอดนายน้อยต้องเอาเรื่องเขาแน่

"ข้ายังเจ็บเจ้าค่ะ ที่นี่คือที่ใดเจ้าคะท่านลุง"

"ที่นี่คือสกุลโจว เป็นจวนของใต้เท้าโจวจิ้นจง นายน้อยจิ้นฝานพบเจ้าที่ป่าลึกแล้วช่วยเจ้าไว้ เดี๋ยวข้าจะให้บ่าวนำโจ๊กมาให้เจ้า กินอะไรเสียหน่อยเถิด อีกไม่กี่วันก็หายดี"

 

น้ำเสียงเปี่ยมเมตตาของท่านหมอ ทำให้ผู้ฟังอบอุ่นใจอย่างประหลาด นอกจากท่านป้าแล้วไม่เคยมีใครพูดกับนางด้วยน้ำเสียงเช่นนี้

 

"ขอบคุณท่านลุงที่เมตตาเจ้าค่ะ"ซินซินเสียงสั่นเครือ น้ำนัยน์ตาล้นเอ่อแทบล้นออกตาหลังจากฟื้นจากอาการบาดเจ็บ ซินซินก็ดีวันดีคืน นางได้กินอาหารอย่างดีครบสามมื้อ แม้แต่ชาก็มีรสชาดแสนวิเศษแบบที่นางไม่เคยได้ลิ้มลองมาก่อนในชีวิต

 

เมื่อคืนก่อน เสี่ยวฝูเข้ามาสอบถามความเป็นมาของซินซิน เมื่อได้รู้ว่านางอ่านออกเขียนได้ จึงไปรายงานให้นายน้อยทราบ จิ้นฝานจึงตัดสินใจรับเลี้ยงนางไว้ในฐานะสหายร่วมเรียนของน้องชายเขา แต่ก็ยังมีหนังสือขายตัวเป็นบ่าวมาให้ซินซินลงนามประทับ เขาถือว่า เขาไม่เคยช่วยใครโดยไร้สิ่งตอบแทน และอย่าหวังว่าเขาจะปราณีหากนางทำตัวไร้ประโยชน์

 

ซินซินได้ย้ายมาอยู่ในเรือนเล็กหลังหนึ่งนางมีเสื้อผ้าชุดใหม่ กินอาหารอิ่มท้องมีเตียงนอนที่นุ่มสะอาด เท่านี้ก็เพียงพอให้เด็กตัวน้อยยิ้มสดใส นางตั้งใจจะตอบแทนความเมตตานี้อย่างสุดกำลัง จะให้นางเป็นวัวเป็นม้าหรือทำงานหนักก็ไม่เกี่ยง แค่เห็นนางเป็นมนุษย์คนหนึ่งเช่นนี้ นั่นก็ทำให้หัวใจและร่างกายที่ถูกเหยียบย่ำมาตลอดเป็นสุขแล้ว

 

"ซินซิน อีกหนึ่งเค่อ เจ้าตามข้าไปคาระวะนายท่านกับนายน้อย แต่งตัวให้เรียบร้อยเล่านายท่านจะได้เอ็นดู" เสี่ยวฝู่เดินมาที่เรือนซินซินหลังจากรับคำสั่งโจวจิ้นจง

 

"เจ้าค่ะพี่เสี่ยวฝู" เด็กหญิงตัวเล็กใจเต้นตึกตัก นางกำลังจะได้พบผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตนางแล้ว นายน้อยต้องเป็นคนอ่อนโยนใจดีเป็นแน่ ถึงได้ช่วยเหลือคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างนางจากป่าเขา ที่นางได้กินอิ่มนอนสบายหลายวันมานี้ เป็นเพราะความเมตตาของนายน้อยแท้ๆ

 

"ท่านพ่อหากนางทำให้จิ้นหลงตั้งใจเล่าเรียนมิได้ข้าก็จะขายนางให้โรงค้าทาสเสีย ที่ให้กินนอนอย่างดีก็นับว่าข้าช่วยมากแล้วถ้าไม่ติดว่านางรู้หนังสือ ข้าไม่เก็บนางไว้หรอก"จิ้นฝานพูดพลางนั่งจิบชาอย่างไร้อารมณ์

 

"ดูนางไปก่อน หอนารีแดงของเราก็เปิดมานาน หากนางมีหน่วยก้านดีต่อไปก็ฝึกให้นางเป็นคณิกาที่นั่นเสียก็สิ้นเรื่อง เจ้าไม่ขาดทุนหรอกน่า" โจวจิ้นจงพูดไปโดยไม่คิด เขารู้จักบุตรชายดี หากไม่มีผลประโยชน์มาแลกเด็กที่น่าสงสารนั่นคงมีชะตากรรมไม่ต่างกับตอนมา

 

"ให้เป็นคณิกาหรือ? ท่านพ่อความคิดนี้ไม่เลวเช่นนั้นฝึกฝนนางเสียตอนนี้ก็ดีไม่น้อย หากเติบใหญ่แล้วหน้าตาพอใช้ข้าจะให้เป็น'เซ่อจี้' ถ้าดีหน่อยค่อยขัดเกลาให้เป็น'อี้จี'​​​​แต่ดูแล้วคงเป็นได้แค่นางโลมขายตัว"

 

ซินซินเด็กน้อยผู้ไม่รู้ว่าชะตากรรมของตนได้ถูกกำหนดไว้อีกครั้ง กำลังยิ้มร่าเริง นางเดินตามเสี่ยวฝูด้วยความหวังเต็มเปี่ยมว่าจะได้พบผู้มีพระคุณที่ใจอารีในไม่ช้า หารู้ไม่ว่าคนผู้นั้นมิได้เป็นเทพเซียนอย่างที่นางคิด