EP 7: สมรภูมิกลางแจ้ง

ลานเกียร์ใต้ตึกคณะบริหารธุรกิจในช่วงสายของวันคลาคล่ำไปด้วยนักศึกษา แต่ทันทีที่ร่างระหงของ พาย ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับทรวดทรงที่ดูดีในชุดนักศึกษาพอดีตัว สายตาหลายคู่ก็ลอบมองมาที่เธออย่างสนใจเช่นเคย หญิงสาวเลือกโต๊ะม้าหินอ่อนมุมสุดที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว วางกระเป๋าลงและหยิบไอแพดขึ้นมาเตรียมอ่านทบทวนก่อนเข้าคลาส

แต่ความสงบสุขของเธออยู่ได้ไม่ถึงห้านาที...

"มาเช้าจังนะพาย" เสียงนุ่มทุ้มคุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับแก้วกาแฟอเมริกาโน่เย็นที่ถูกวางลงตรงหน้า พายเงยหน้าขึ้นก็พบกับ ชอปเปอร์ ที่ส่งรอยยิ้มละลายใจมาให้ ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามด้วยท่วงท่าสบายๆ แขนเสื้อนักศึกษาที่พับขึ้นถึงศอกทำให้เขาดูชิลแต่เต็มไปด้วยเสน่ห์ร้ายกาจ

"เห็นเมื่อคืนทำงานดึก เลยแวะซื้อมาให้... ไม่ใส่น้ำเชื่อมตามที่เธอชอบเป๊ะ" ชอปเปอร์พูดพลางเท้าคางมองหน้าเธอ แววตาพราวระยับของเขาไม่ได้ปิดบังความสนใจที่มีต่อเธอเลยแม้แต่น้อย

พายมองแก้วกาแฟสลับกับใบหน้าหล่อเหลา ผู้ชายคนนี้ช่างสังเกตและเก็บรายละเอียดเก่งจนน่ากลัว เขาจำได้แม้กระทั่งออเดอร์เครื่องดื่มที่เธอสั่งเมื่อวาน "ขอบใจนะชอปเปอร์" เธอตอบรับสั้นๆ เอื้อมมือไปจับแก้วกาแฟ

แต่จังหวะนั้นเอง ชอปเปอร์กลับจงใจเลื่อนมือมาแตะทับหลังมือบางของเธอเบาๆ สัมผัสนั้นดูเผินๆ เหมือนไม่ได้ตั้งใจ แต่ปลายนิ้วโป้งของเขากลับเกลี่ยหลังมือเธอช้าๆ "เปลี่ยนจากคำขอบใจ... เป็นไปกินข้าวเที่ยงกับฉันสองคนได้ไหมล่ะ?"

เสียงฮือฮาเบาๆ ดังมาจากโต๊ะรอบข้างที่แอบสังเกตการณ์อยู่ ชอปเปอร์แห่งกลุ่มเทพบุตรกำลังรุกจีบเจ้าหญิงน้ำแข็งกลางคณะ!

พายดึงมือกลับอย่างแนบเนียน ใบหน้าสวยจัดยังคงเรียบนิ่ง กำลังจะอ้าปากปฏิเสธอย่างมีชั้นเชิง ทว่า...

ปึก!

แฟ้มเอกสารเล่มหนาถูกโยนลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นจนคนรอบข้างสะดุ้ง ร่างสูงใหญ่ของ คริส ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังพายตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ ชายหนุ่มไม่ได้เดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามข้างชอปเปอร์ แต่เขากลับทิ้งตัวลงนั่งเบียดที่ม้าหินอ่อนตัวเดียวกับพาย!

ระยะห่างที่เคยมีหายวับไปในพริบตา แขนแกร่งของคริสพาดไปด้านหลังพนักพิงของพาย เป็นการกักขังและประกาศอาณาเขตอย่างโจ่งแจ้งและดุดัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยแตะจมูก ร่างกายด้านข้างของเธอแนบชิดกับแผงอกกว้างจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อน

"คริส... ที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็มี" พายขยับตัวเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะห่าง แต่พื้นที่ม้าหินอ่อนมันแคบเกินกว่าจะหนีพ้น

"ฉันจะนั่งตรงนี้" เสียงทุ้มต่ำและเด็ดขาดดังขึ้นข้างขมับ นัยน์ตาคมกริบของคริสไม่ได้มองหน้าเธอ แต่กำลังตวัดไปสบตากับชอปเปอร์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สายตาของคริสเย็นเยียบและเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต เป็นการเตือนให้เพื่อนรักรู้ว่าเขากำลัง 'ทวงสิทธิ์' คืนจากเมื่อคืน

ชอปเปอร์กระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มชิลๆ ของเขาดูแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อย "โต๊ะออกจะกว้าง มึงจะไปนั่งเบียดพายทำไมวะไอ้คริส... พายอึดอัดแย่"

"อึดอัด... หรือมึงขัดใจ?" คริสสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่กรีดลึก มือใหญ่ที่พาดอยู่ด้านหลังจงใจเลื่อนมาแตะลงบนไหล่บางของพายอย่างถือวิสาสะ นิ้วเรียวยาวบีบคลึงเบาๆ เป็นการแสดงออกถึงความปรารถนาที่จะครอบครองต่อหน้าสายตาทุกคน

บรรยากาศรอบโต๊ะตึงเครียดจนแทบจะระเบิด สงครามประสาทของสองหนุ่มหล่อทำเอาคนทั้งคณะที่แอบมองอยู่แทบหยุดหายใจ ชอปเปอร์ใช้ความนุ่มนวลและความใส่ใจเป็นอาวุธ ในขณะที่คริสใช้ความดุดันและการกระทำที่ถึงเนื้อถึงตัวเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

ท่ามกลางสมรภูมิที่กำลังเดือดพล่าน พายสูดหายใจเข้าลึก หญิงสาวไม่ยอมเป็นแค่หมากให้ใครเดิน เธอปัดมือคริสออกจากไหล่ตัวเองอย่างเด็ดขาด ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าสวยจัดมองผู้ชายทั้งสองคนด้วยสายตาที่เย็นเยียบและเย่อหยิ่ง

"ถ้าพวกนายมีเวลาว่างมากพอจะมานั่งเขม่นกันเอง ก็เอาเวลาไปทำส่วนสรุปของรายงานให้เสร็จนะ" พายเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทรงพลังจนทั้งคู่ต้องหยุดชะงัก "ส่วนข้าวเที่ยง... ฉันนัดเพื่อนไว้แล้ว ขอตัว"

พูดจบเธอก็หยิบกระเป๋าและแก้วกาแฟเดินเชิดหน้าออกไปจากวงล้อมทันที ทิ้งให้สองหนุ่มตัวท็อปนั่งมองหน้ากันด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งการแข่งขัน

ความดื้อรั้นและเย่อหยิ่งของพาย ไม่ได้ทำให้คริสและชอปเปอร์ยอมถอย กลับกัน... มันยิ่งสุมไฟปรารถนาและกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าของพวกเขาให้พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด!