บทที่ 8 ลืมตัว

บทที่ 8 ลืมตัว

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

ฉันนั่งมองหน้าจอโน้ตบุ๊กที่เปิดหน้าเว็บไซต์ของมหาวิทยาลัยออสเวิร์ดค้างไว้ด้วยความกระวนกระวายใจมาสักพักใหญ่แล้ว เพราะยังไม่กล้าเปิดเข้าไปดูผลสอบ กลัวว่าตัวเองจะหัวใจวายตาย มันเป็นความรู้สึกทั้งอยากรู้และไม่อยากรู้ตีกันอยู่ในหัววุ่นวายไปหมด ฉันก็ไม่เข้าใจความต้องการของตัวเองเหมือนกัน

แอด~

นั่งอยู่หน้าจอนาน ก็เริ่มรู้สึกเหมือนน้ำตาลในร่างกายจะตก ก็เลยออกมาหาอะไรหวานๆกินย้อมใจตัวเองสักหน่อยก่อนจะไปดูผลสอบอย่างจริงจัง เอาว่ะได้ไม่ได้ช่างมัน ถ้าไม่ได้ที่นี้ก็ไปหาสอบที่ใหม่ อย่าไปคิดอะไรเยอะทำใจร่มๆเข้าไว้เจนนิส

"เป็นอะไร?" มาเฟียหนุ่มที่เดินลงมาข้างล่างพอดีเอ่ยถาม เมื่อเห็นเด็กสาวเดินถือกระป๋องน้ำอัดลมเดินวนไปวนมาอย่างไม่เป็นสุข

"เจนนิสยังไม่กล้าดูผลสอบเลยค่ะ" เจนนิสตัดสินใจบอกมาเฟียหนุ่มไปตามตรง

"เรื่องแค่นี้ ทำเหมือนโลกจะแตกไปได้"

"ก็เจนนิสกลัวนิคะ ถ้าสอบไม่ได้คงจะเฟลไปหลายวันเลย แต่เจนนิสก็พยามยามมากๆเลยนะคะในการสอบครั้งนี้"

"ถ้ามั่นใจว่าตัวเองทำได้ ก็ไม่มีอะไรให้กังวล หรือว่าเธอทำไม่ได้สักข้อเลย"

"เปล่าค่ะ...เจนนิสมั่นใจว่าตัวเองทำได้ แต่คนสอบตั้งเยอะ เจนนิสไม่มั่นใจว่าตัวเองจะสอบได้หรือเปล่า คนอื่นๆอาจจะทำได้มากกว่าเจนนิสก็ได้"

"เดี๋ยวฉันดูให้เอง วุ่นวาย" ว่าจบมาเฟียหนุ่มก็เดินไปนั่งลงบนโซฟาก่อนจะหยิบไอแพดขึ้นมาเปิดเข้าเว็บไซต์ของมหาลัยด้วยท่าทางเรียบนิ่ง

เด็กสาวยืนเม้นริมฝีปากเข้าหากันแน่น ตอนนี้หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นแรงแทบจะทะลุออกมานอกอก เจนนิสจ้องมองไปที่เรย์เดนอย่างไม่วางตา เธอลุ้นมากว่าเขาจะตอบกลับมาว่ายังไง

เรย์เดนตวัดสายตาขึ้นมามองเด็กสาวด้วยท่าทางนิ่งๆ ไม่สื่อความหมาย ยิ่งทำให้เด็กสาวใจแทบหลุดลงไปอยู่ตาตุ่ม

"เจนนิสติดอันดับกับเขาไหมคะ"

"มาดูเอง" ว่าจบเรย์เดนก็ยื่นไอแพดไปให้เด็กสาว เธอรับมาด้วยอาการมือสั่นเล็กน้อย

พอได้ดูผลสอบทำให้เด็กสาวดวงตาเบิกกว้าง เพราะเธอสอบได้อันดับที่ 2 จากผู้เข้าสอบเกือบพันคน ซึ่งสาขานี้รับแค่ 80 คน เท่านั้น

"กรี๊ดดดดดดดดดดดด~ เจนนิสทำได้แล้วค่ะ" เด็กสาวร้องตะโกนขึ้นเสียงดังด้วยความดีใจ เธอโผเข้าไปกอดมาเฟียหนุ่มอย่างลืมตัว เรย์เดนได้แต่นิ่งอึ้งกับการกระทำของเด็กสาว

พอได้สติเจนนิสจึงรีบผละตัวออกจากเรย์เดนอย่างรวดเร็ว "ขอโทษค่ะ เจนนิสไม่ได้ตั้งใจ" เด็กสาวยืนก้มหน้างุดเพราะกลัวเรย์เดนดุ ที่เผลอทำอะไรที่ไม่สมควรออกไป

เรย์เดนไม่ได้พูดอะไรออกมา นอกจากรีบหยัดกายลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินขึ้นไปบนชั้นสองทันที ทว่าเขาก็เผลอหลุดยิ้มออกมาให้กับการกระทำของเด็กสาวอย่างไม่รู้ตัว

พี่เขาต้องโกรธมากแน่ๆเลย เจนนิสนะเจนนิสทำไมถึงทำอะไรไม่ระวังแบบนี้ ท่าทางของเรย์เดนที่มีต่อเธอทำให้เด็กสาวเดินคอตกกลับเข้าไปในห้องอย่างรู้สึกผิด

ช่วงเวลาแบบนี้ฉันอยากโทรไปหาคุณพ่อและคุณแม่จัง ถ้าท่านรู้ว่าฉันสอบได้แบบนี้ คงดีใจไม่น้อย อยากได้ยินคำอวยพรจากพวกท่านมากๆเลย จะโทรไปหาก็ไม่ได้ ไม่เคยคิดจะโทรมาหาลูกสาวคนนี้บ้างเลยหรือไงกัน นานแล้วนะที่ไม่ได้คุยกับท่านทั้งสองเลย จะเป็นแบบนี้ไม่อีกนานแค่ไหนกันนะ

ก๊อก~ ก๊อก~ ก๊อก~

หลังจากคิดไม่ตกอยู่นานเจนนิสก็ติดสินใจมาขอโทษมาเฟียหนุ่มอีกครั้ง ได้มาอยู่ด้วยกันแล้วมีเรื่องอะไรค้างคาใจก็ต้องคุยให้เคลียร์ เพราะถ้าโกรธกันถึงขั้นมองหน้ากันไม่ติดขึ้นมา ก็จะอยู่กันอย่างยากลำบากถ้าเป็นแบบนั้น มันจะไม่ดีมากๆเลย

"มีอะไร?"

"เจนนิสขอโทษนะคะ เรื่องเมื่อตอนเช้าที่เจนนิสทำแบบนั้นกับพี่เรย์เดน เจนนิสไม่ได้ตั้งใจจริงๆค่ะ" เด็กสาวพูดพร้อมกับไหว้ย่ออย่างสวยงาม

"อย่าโกรธเจนนิสเลยนะคะ"

มาเฟียหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อเห็นการกระทำของคนตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกปลง

"ฉันไม่ได้โกรธ เลิกคิดมากได้แล้ว เธอนี่ดูเหมือนเป็นคนจะไม่คิดอะไร แต่โคตรจะคิดมากเป็นบ้าเลย รู้ตัวป่ะ"

"ก็เจนนิสเห็นพี่เรย์เดนลุกออกไปแบบนั้น ก็นึกว่าโกรธเจนนิสมากนิคะ"

"ฉันผิดสินะ"

"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ" เจนนิสรีบโบกมือปฏิเสธ

"ถ้าอย่างนั้นก็ไปกินข้าว เดี๋ยวฉันทำให้กิน ถือว่าเป็นรางวัลให้เด็กสอบเข้ามหาลัยได้แล้วกัน" ว่าจบเรย์เดนก็เดินผ่านหน้าเด็กสาวเดินลงไปชั้นล่างของเพนต์เฮาส์อย่างไม่รีรอ

พอได้ยินแบบนั้นดวงตาคู่สวยก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที เพราะเธอชอบอาหารที่เรย์เดนทำมากๆ

…

วันต่อมา

พอฉันเดินออกมาจากห้องก็เห็นพี่เรย์เดนกำลังนั่งคุยกับใครสักคนที่มีหน้าตาละหม้ายคล้ายกับพี่เคนตะมากๆยังกับแฝดอ่ะ แต่พอฉันเห็นแบบนั้นก็เลยเปลี่ยนเส้นทางเดินไปที่ครัวแทน เพราะไม่อยากเสียมารยาทในเมื่อผู้ใหญ่กำลังคุยกันอยู่เราก็ไม่ควรเดินเข้าไป

"Good Morning(สวัสดีตอนเช้า)ค่ะ พี่เคนตะ" เด็กสาวเอ่ยทักทายตามประสาเมื่อเห็นมือขวาของมาเฟียหนุ่มเดินเข้ามาที่ครัวพอดี

"สวัสดีครับ" เคนตะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ว่าแต่คนที่กำลังคุยกับพี่เรย์เดนอยู่เป็นใครเหรอคะ ทำไมหน้าตาคล้ายพี่เคนตะเลย" เด็กสาวเอามือป้องปากถามเสียงเบาราวกับกลัวคนที่เธออยากรู้ได้ยิน

เคนตะหลุดยิ้มออกมาให้กับท่าทีของเด็กสาว

"คิระครับ เป็นพี่ชายฝาแฝดของผม" พอเคนตะพูดขึ้น ทำให้คนที่นั่งอยู่โซฟาหันมามองเป็นสายตาเดียวกันทันที

"มีอะไรเคนตะ" เรย์เดนถามขึ้น

"เปล่าครับ ผมแค่ตอบคำถามในสิ่งที่คุณเจนนิสสงสัย"

"มึงมานี่" สิ้นเสียงมาเฟียหนุ่มเคนตะก็รีบเดินเข้าไปหาผู้เป็นนายทันที

"ดูมึงจะสนิทกับเธอมากนะ " เรย์เดนถามด้วยแววตาดุดัน

"เปล่าครับ"

"ทำไมครับ นายหึงเหรอ" คิระเป็นฝ่ายพูดขึ้นด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์ ทำให้เรย์เดนตวัดสายตามามองอย่างไม่พอใจ ทว่าคิระก็ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านอะไร

"กวนตีนกูนักนะ"

"ผมก็เเค่ถามนายในสิ่งที่สงสัยเท่านั้นเองครับ"

"กูไม่ได้คิดอะไร ถ้าเกิดเคนตะกับเด็กนั่นจะชอบพอกันกูก็ไม่ได้ว่าอะไร"

คิระกับเคนตะได้แต่ส่ายหน้าน้อยๆให้กับคำพูดของนายตัวเอง พวกเขาอยู่กับเรย์เดนมานาน ทำไมจะไม่รู้ว่านายตัวเองเป็นคนยังไง ถ้าเรย์เดนไม่สนใจเด็กสาวคนนั้น คงไม่ถามเคนตะแบบนั้นหรอก

"งานที่กูให้มึงไปทำ อย่าให้มีปัญหาอะไรตามมา กูรู้ว่ามึงเก่ง แต่การไม่ประมาทคือดีที่สุด" เรย์เดนเอ่ยบอกคิระมือซ้ายฝีมือฉกาจอีกคนของตัวเอง

"ครับนาย"

ทว่าก่อนกลับ คิระก็ไม่ลืมไปแนะนำตัวเองกับเจนนิส เพราะเขาเชื่อว่าอีกไม่นานเธอจะต้องขึ้นมาเป็นคนสำคัญของนายตัวเอง