บทที่ 59 อย่าไว้ใจคนใน

ก่อนงานเลี้ยงขอบคุณหนิงอ๋องกับหมอเทวดาตงหยางจะเริ่มขึ้นหนึ่งวัน โจวหยางอวี้แอบส่งจดหมายนัดลู่ฟางหนิงออกมาพบที่ด้านนอก เพราะเขามีเรื่องหนึ่งที่ต้องบอกให้นางรับรู้

ลู่ฟางหนิงแม้จะไม่รู้ว่าองค์รัชทายาทต้องการพบตนด้วยเรื่องอันใด แต่นางก็ออกไปตามนัดหมาย เพราะคิดว่าเรื่องที่องค์รัชทายาทต้องการสนทนากับนางจะต้องเป็นเรื่องสำคัญที่ไม่สามารถบอกทางจดหมายได้อย่างแน่นอน

สถานที่นัดหมายของพวกเขาคือโรงน้ำชาเล็กๆ แห่งหนึ่งในเมืองหลวง ลู่ฟางหนิงออกจากจวนโดยมิได้ให้สาวใช้อย่างอิ๋นฉายและอิ๋นเซียงติดตามมาด้วย นางให้เหตุผลเพียงแค่ว่าจะออกมาพบสหายด้านนอกเท่านั้น

 โจวหยางอวี้ออกมาก่อนเวลานัดหมายครึ่งชั่วยาม ยามนี้เขากำลังนั่งจิบชารอลู่ฟางหนิงอย่างใจเย็น ไม่นานประตูด้านนอกก็มีความเคลื่อนไหว

“องค์รัชทายาท คุณหนูรองลู่มาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ไห่เฉิง องครักษ์คนสนิทของโจวหยางอวี้รีบเข้ามารายงาน

โจวหยางอวี้เผลอแย้มรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยบอกไห่เฉิงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ให้นางเข้ามา”

แม้ท่าทางภายนอกของเขาในยามนี้จะเคร่งขรึม แต่ใครเลยจะรู้ว่าเขากำลังตื่นเต้นยินดีสักเพียงใด แม้การนัดพบกับลู่ฟางหนิงในครั้งนี้เพราะเขามีเรื่องสำคัญอยากจะเตือนนาง แต่จุดประสงค์ที่แท้จริงคือเขาคิดถึงนางจนแทบคลั่งต่างหาก

หลังจากที่ประตูห้องถูกเปิดออก ก็เผยให้เห็นร่างของลู่ฟางหนิงในชุดสีขาวสะอาดตา หาใช่สีดำปิดมิดชิดเหมือนครั้งล่าสุดที่พวกเขาพบกัน เส้นผมสีดำขลับของนางสยายยาวไปถึงกลางหลัง บนศีรษะประดับด้วยปิ่นหยกเพียงหนึ่งชิ้นเท่านั้น แม้การแต่งกายของนางจะดูเรียบง่าย แต่ใบหน้าสวยหวานละมุนนั่นก็ทำให้โจวหยางอวี้จ้องมองตาไม่กระพริบ

“ถวายพระพรองค์รัชทายาทเพคะ” ลู่ฟางหนิงเมื่อพบหน้าองค์รัชทายาท นางก็ไม่กล้าละเลยขนบธรรมเนียมแม้เพียงนิดเดียว ทว่าโจวหยางอวี้กลับโบกมือให้นางนั่ง แล้วเอ่ยว่า

“เจ้าอย่าได้มากพิธีเลย รีบนั่งลงเถิด”

“ขอบพระทัยเพคะ” ลู่ฟางหนิงรีบนั่งลงตามคำสั่งขององค์รัชทายาททันที ทว่าหลังจากนั่งลงแล้วดวงตาของนางก็ฉายความกังวลออกมา ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “องค์รัชทายาทเรียกหม่อมฉันออกมาพบมีเรื่องอะไรหรือเพคะ?”

โจวหยางอวี้เมื่อได้ยินคำถามของลู่ฟางหนิง เขาก็มิได้ตอบคำถามนั้นทันที เขารินชาให้นางดื่มหนึ่งจอก แม้ลู่ฟางหนิงจะเกรงใจแต่นางก็ต้องรับมาดื่มเพราะกลัวว่าจะเสียมารยาท

หลังจากลู่ฟางหนิงดื่มชาหมดจอกแล้ว โจวหยางอวี้จึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่เบาและไม่ดังจนเกินไป “วันพรุ่งนี้ รุ่ยอ๋องจะก่อกบฏ”

“ก่อกบฏ!” ลู่ฟางหนิงเบิกตาค้างด้วยความตกใจ เมื่อได้ยินรับสั่งขององค์รัชทายาท “รุ่ยอ๋องจะก่อกบฏได้อย่างไรเพคะ ในเมื่อตอนนี้เขาไม่มีกำลังทหารในมือเลย แม้จะเป็นทหารที่พวกเขาแอบเลี้ยงเอาไว้ แต่ก็คงไม่มากพอให้ทำการใหญ่สำเร็จ”

“เจ้าอย่าได้ประเมินสกุลเซวียต่ำเกินไป แม้ทหารรับจ้างพวกนั้นจะมีกำลังพลไม่มากพอ แต่ตอนนี้พวกนั้นก็เร่งเดินทางเข้าเมืองหลวงมาแล้ว”

“แต่โอกาสชนะก็มีไม่มาก รุ่ยอ๋องไม่น่าจะลงมือในเวลานี้นะเพคะ” ลู่ฟางหนิงรู้จักโจวหยางเทียนเป็นอย่างดี หากเขาไม่คิดว่าตนเองจะชนะ เขาจะไม่ลงมือเด็ดขาด

โจวหยางอวี้เอ่ยขึ้นว่า “หากว่ารุ่ยอ๋องมีกองกำลังของทหารสกุลลู่มาสมทบด้วยละ เช่นนั้นโอกาสชนะก็มีมากมิใช่หรือ”

“เรื่องนี้เกี่ยวข้องอะไรกับทหารของสกุลลู่หรือเพคะ?” ลู่ฟางหนิงได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกมึนงงเป็นอย่างยิ่ง ยามนี้นางมิได้ลุ่มหลงโจวหยางเทียนจนหน้ามืดตามัว เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดที่ทหารสกุลลู่จะแปรพักตร์ไปอยู่ฝ่ายเดียวกับเขา

โจวหยางอวี้เห็นท่าทางเช่นนั้นของลู่ฟางหนิง เขาก็มั่นใจได้ทันทีว่านางมีเรื่องหนึ่งที่ยังไม่รู้ และวันนี้เขาจะต้องเตือนเรื่องนั้นให้นางรับรู้ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินแก้ไข

“เจ้าอย่าได้ไว้ใจพี่สาวของเจ้าเด็ดขาด”

“พี่สาวของหม่อมฉัน ลู่อวิ้นเหมยนะหรือเพคะ?”

ลู่ฟางหนิงไม่เข้าใจว่าเหตุใดองค์รัชทายาทจึงเอ่ยถึงพี่สาวของนาง เพราะลู่อวิ้นเหมยไม่เคยปรากฏอยู่ในความทรงจำในชาติก่อนของนางเลย

ลู่ฟางหนิงรู้เพียงแค่ว่าพี่สาวต่างมารดาคนนั้นอาศัยอยู่ในจวนสกุลลู่อย่างสงบเสงี่ยมมาโดยตลอด อีกทั้งก่อนที่นางจะถูกโจวหยางเทียนวางยาพิษจนสิ้นใจตาย เขายังบอกว่าคนสกุลลู่ทั้งหมดถูกประหารด้วยข้อหากบฏแล้ว นางจึงคิดว่าลู่อวิ้นเหมยก็คงจะถูกประหารไปพร้อมกับคนสกุลลู่คนอื่นๆ ด้วยเช่นกัน

แล้วเรื่องที่โจวหยางเทียนจะก่อกบฏเกี่ยวข้องอย่างไรกับพี่สาวของนาง?

“หนิงหนิง เจ้าฟังข้าให้ดีนะ” โจวหยางอวี้มองลู่ฟางหนิงด้วยสายตาจริงจัง เขาคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ลู่ฟางหนิงยากจะทำใจยอมรับ แต่อย่างไรนางก็ต้องรู้เรื่องนี้ให้ได้ “พี่สาวของเจ้าเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังการตายของเจ้า นางกับโจวหยางเทียนร่วมมือกันมาโดยตลอด”

ลู่ฟางหนิงได้ยินดังนั้นก็ตกใจจนมือไม้สั่น “เป็นไปไม่ได้! คนที่หักหลังหม่อมฉันคือซูเยี่ยนหลิงมิใช่หรือ”

“นางเองก็เป็นเหยื่อของโจวหยางเทียนเหมือนกับเจ้า หลังจากที่สังหารเจ้าแล้ว โจวหยางเทียนก็สังหารซูเยี่ยนหลิงที่กำลังตั้งครรภ์ลูกของเขา”

“เป็นไปได้อย่างไร?” ลู่ฟางหนิงได้ยินความจริงข้อนี้ นางก็ตกใจจนไม่อาจจะยอมรับได้ว่าเรื่องที่โจวหยางอวี้เอ่ยมาเป็นเรื่องจริง แต่ดูจากสีหน้าจริงจังที่ไม่มีแววล้อเล่นแม้แต่นิดของเขา นางจะไม่เชื่อเรื่องที่เขาเอ่ยบอกมาก็ไม่ได้

มิน่าเล่า ชาตินี้โจวหยางเทียนถึงได้กำจัดซูเยี่ยนหลิงทิ้ง แต่นางก็ไม่อยากจะเชื่อว่าพี่สาวของนางจะเป็นคนที่บงการอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด

“แม้เจ้ายากจะทำใจเชื่อเรื่องที่ข้าเอ่ยมา แต่เมื่อถึงเวลาความจริงทุกอย่างก็จะปรากฏออกมาเอง ยามนี้พี่สาวของเจ้าคงมอบตราแม่ทัพของสกุลลู่ให้กับโจวหยางเทียนไปแล้ว มิเช่นนั้นเขากับสกุลเซวียคงไม่กล้าเคลื่อนไหวเช่นนี้”

ยามที่ได้ยินเรื่องของตราแม่ทัพของสกุลลู่ หัวใจของลู่ฟางหนิงก็กระตุกวูบไหวคราหนึ่ง เพราะชาติก่อน นางก็เคยขโมยตราทัพนี้ไปให้กับโจวหยางเทียนเช่นกัน จนในที่สุด นางก็สามารถช่วงชิงบัลลังก์มาให้เขาจนได้ แต่สุดท้าย หลังจากที่นางหมดประโยชน์ เขาก็สังหารนางทิ้งอย่างไร้เยื่อใย

“หม่อมฉันไม่เข้าใจ เหตุใดพี่สาวของหม่อมฉันถึงต้องทำเช่นนี้กับคนในครอบครัว?”

ดวงตาของลู่ฟางหนิงเหม่อลอย นางนึงอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าเป็นเพราะเหตุใดลู่อวิ้นเหมยถึงต้องการให้คนสกุลลู่มีจุดจบเช่นนั้น

“บางทีอาจเป็นเรื่องภายในครอบครัวที่เจ้าเองก็คงคาดไม่ถึง” โจวหยางอวี้เอ่ยบอก แม้เขาจะไม่รู้จุดประสงค์ของลู่อวิ้นเหมย แต่นางก็คงมีแรงจูงใจที่ให้ทำเช่นนั้น

ลู่ฟางหนิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในตอนนั้น นางก็เหมือนจะรู้แล้วว่าเป็นเพราะสาเหตุใดลู่อวิ้นเหมยถึงได้ทำเช่นนั้น “พี่สาวของหม่อมฉันกับมารดาของนางมิได้เป็นที่โปรดปรานของท่านพ่อเท่าใดนัก ตลอดเวลาที่ผ่านมา ท่านพ่อมักจะเอาใจใส่หม่อมฉันกับพี่ชายทั้งสองมากกว่า”

“อาจจะเป็นเพราะเรื่องนี้ก็ได้ที่ทำให้นางมีปมในใจจนเกิดความคิดไม่ดีขึ้น” โจวหยางอวี้คิดว่าเหตุผลนี้ก็คงจะเพียงพอให้ลู่อวิ้นเหมยร่วมมือกับโจวหยางเทียน

ลู่ฟางหนิงมีสีหน้าไม่สู้ดี จากนั้นจึงลุกขึ้นแล้วเอ่ยกับองค์รัชทายาท “หม่อมฉันคงต้องรีบนำเรื่องนี้ไปปรึกษาท่านพ่อกับพี่ชายทั้งสองคนเพคะ”

“เช่นนั้นเจ้ารีบไปเถิด” โจวหยางอวี้เอ่ยบอก และก่อนที่ลู่ฟางหนิงจะออกไปจากห้อง เขาก็เอ่ยขึ้นอีกหนึ่งคำ “พรุ่งนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เจ้าต้องปลอดภัยเข้าใจหรือไม่”

ลู่ฟางหนิงหันกลับมายิ้มให้องค์รัชทายาท ไม่ใช่นางที่ต้องปลอดภัย แต่ทุกๆ คนจะต้องปลอดภัยเช่นกัน นางจะไม่มีทางให้โจวหยางเทียนก่อกบฏสำเร็จอย่างแน่นอน นางจะเป็นคนลากเขาลงนรกด้วยมือของนางเอง!