Share

บทที่ 57 สัมพันธ์ลับของรุ่ยอ๋อง

last update publish date: 2026-05-09 03:05:30

ตกดึกคืนนั้น โจวหยางเทียนจึงลอบออกไปพบกับลู่อวิ้นเหมย นับตั้งแต่วันที่พวกเขาตกลงร่วมมือกัน พวกเขาก็แอบสานสัมพันธ์กันอย่างลับๆ มาโดยตลอด จนกระทั่งเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ลู่อวิ้นเหมยก็ยอมพลีกายเป็นสตรีของเขา

วันนี้รุ่ยอ๋องจองห้องในเหลาสุราแห่งหนึ่งเอาไว้ ไม่นานคนของเขาก็เดินนำสตรีที่สวมหมวกผ้าโปร่งปิดบังใบหน้าเข้ามา หลังจากที่นางถอดหมวกผ้าออกก็เผยใบหน้างดงามให้ได้เห็น

โจวหยางเทียนลุ่มหลงใบหน้านี้ของนางมาก เมื่อเห็นนางปรากฏตัว เขาจึงแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนให้นาง

ลู่อวิ้นเหมยมองสำรวจรอบห้องครู่หนึ่ง เมื่อไม่เห็นถึงความผิดปกติอะไร นางก็รีบเอ่ยเข้าประเด็นทันที “ท่านอ๋องเรียกหม่อมฉันมาพบที่นี่มีเรื่องอะไรจะปรึกษาหรือเพคะ”

“ยังคงเป็นเจ้าที่รู้ใจข้าตลอดอวิ้นเอ๋อร์…” โจวหยางเทียนเอ่ยขึ้นพร้อมกับดึงร่างของลู่อวิ้นเหมยเข้ามานั่งบนตักแกร่ง

หญิงสาวมิได้ขัดขืนการกระทำนี้ หากแต่ตวัดวงแขนเรียวโอบรอบลำคอของชายหนุ่มเอาไว้ แม้ความสัมพันธ์ของนางกับรุ่ยอ๋องจะมีเรื่องผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง แต่ความสัมพันธ์ในครั้งนี้ นางก็รับรู้ได้ว่ารุ่ยอ๋องมิได้มองนางเพียงแค่ผลประโยชน์อย่างเดียว เขากำลังลุ่มหลงนางจนยากจะถอนตัว

ส่วนเหตุผลที่โจวหยางเทียนตกหลุมรักลู่อวิ้นเหมยเพราะนางไม่เหมือนกับสตรีทั่วไป นางมีความคิดที่ชาญฉลาด อีกทั้งยังรู้จักการวางตัวไม่ประจบเอาใจเขามากเกินไป เช่นนี้แหละสตรีที่เขาต้องการ

โจวหยางเทียนมองสตรีในอ้อมแขนอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเอ่ยขึ้น “แต่ก่อนที่พวกเราจะเข้าบทสนทนากันเรื่องนั้น พวกเรามิสู้หารือเรื่องอื่นกันก่อนไม่ดีกว่าหรือ”

เรื่องอื่นที่โจวหยางเทียนเอ่ยมาคงหนีไม่พ้นเรื่องบนเตียงอย่างแน่นอน ลู่อวิ้นเหมยก็มิได้ปฏิเสธ เพราะนางก็อดยอมรับมิได้ว่านางก็ชอบสัมผัสของรุ่ยอ๋องเช่นกัน

“แล้วท่านอ๋องคิดจะหารือเรื่องนั้นกับหม่อมฉันนานเท่าใดหรือเพคะ” ขณะที่เอ่ยถ้อยคำนั้น นางก็ถอดอาภรณ์ตัวนอกออกเผยให้เห็นลาดไหล่ขาวนวล ยั่วตายั่วใจรุ่ยอ๋องเสียเหลือเกิน

โจวหยางเทียนลูบไล้ลาดไหล่ขาวนวลด้วยความหลงใหล จากนั้นจึงเอ่ยว่า “ข้าอยากจะหารือเรื่องนี้กับเจ้านานสักหน่อย สักครึ่งชั่วยามดีหรือไม่”

“ครึ่งชั่วยามไม่นานเกินไปหรือเพคะ” หญิงสาวในอ้อมแขนเหมือนจะไม่ยินยอม ทว่าโจวหยางเทียนกลับเชยคางนางขึ้น ดวงตาสองคู่สบประสานอย่างลึกซึ้ง

“ข้าว่าครึ่งชั่วยามยังน้อยไปด้วยซ้ำ เรือนร่างนี้ของเจ้าข้าสามารถสัมผัสได้ทั้งคืน” หลังเอ่ยจบ โจวหยางเทียนก็คว้าร่างของลู่อวิ้นเหมยเข้ามาบดจูบอย่างดูดดื่ม ความเร่าร้อนค่อยๆ เพิ่มทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ตามห้วงอารมณ์ปรารถนาของคนทั้งสอง

“อะ…อื้อ ท่านอ๋อง เบามือหน่อยเพคะ” ลู่อวิ้นเหมยเอ่ยขึ้นอย่างอยากลำบาก เพราะรสจูบอันเร่าร้อนของรุ่ยอ๋อง ทำให้นางแทบขาดอากาศหายใจ

“อ๊า…อวิ้นเอ๋อร์ ข้าเบามือไม่ไหวแล้ว ข้าต้องการเจ้า…อะ…อื้ม” โจวหยางเทียนใช้ฝ่ามือล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของหญิงสาวในอ้อมแขน พลางบีบขย้ำยอดประทุมถันด้วยความหื่นกระหาย

“อื้อ…ท่านอ๋อง” ลู่อวิ้นเหมยไม่สามารถอดทนต่อความดิบเถือนของโจวหยางเทียนได้อีกต่อไปแล้ว นางร้องครวญครางด้วยน้ำเสียงอันน่าอับอายออกมาไม่หยุด

และเสียงครวญครางของนางก็ยิ่งปลุกกระตุ้นความเป็นชายของโจวหยางเทียนให้ตื่นขึ้น เขายกร่างของนางให้นอนราบในคราเดียว จากนั้นจึงถลกกระโปรงของนางขึ้น เผยให้เห็นส่วนอวบอูมที่ถูกซ่อนไว้

โจวหยางเทียนแยกเรียวขาของลู่อวิ้นเหมยให้อ้าออกกว้าง จากนั้นจึงค่อยๆ ชำแรกปลายลิ้นร้อนเข้าไปในช่องทางฉ่ำน้ำ หญิงสาวเมื่อถูกกระตุ้น ความกระสันซ่านก็พุ่งทะยานไม่หยุด

นางร้องครวญครางออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งน้ำหวานสีใสไหลอาบเยิ้มโจวหยางเทียนจึงหยุดการกระทำ

”เป็นอย่างไรบ้างอวิ้นเอ๋อร์ เจ้าชอบที่ข้าทำให้หรือไม่”

โจวหยางเทียนเอ่ยถามหญิงสาวที่นอนหอบหายใจอยู่บนเตียง ลู่อวิ้นเหมยได้แต่พยักหน้าตอบรับด้วยความเขินอาย นางยอมรับว่ารุ่ยอ๋องนั้นใช้ปลายลิ้นได้ช่ำชองยิ่งนัก จนนางเสร็จสมทุกครั้งที่ถูกเขากระทำ

“หากเจ้าชอบ เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าชอบมากกว่านี้อีกหลายเท่า” สิ้นคำพูดนั้น โจวหยางเทียนก็ชักแท่งหยกของตนออกมา ก่อนจะสอดใส่เข้าไปในช่องทางที่เพิ่งปล่อยน้ำหวานของลู่อวิ้นเหมย

หลังจากนั้นพายุสวาทของพวกเขาก็เริ่มขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปครึ่งชั่วยามการหารือบนเตียงของพวกเขาจึงจบลง

“อวิ้นเอ๋อร์ ลีลาของเจ้ายังคงเร่าร้อนเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน”

โจวหยางเทียนลูบไล้เรือนกายขาวผ่องของลู่อวิ้นเหมยที่ตอนนี้เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความรักที่เขาประทับไว้ด้วยความหลงใหล แม้เขาจะเคยร่วมรักกับสตรีมาหลายคนแล้ว ทว่าลู่อวิ้นเหมยไม่กับเหมือนสตรีพวกนั้น ลีลาของนางทำให้เขาลุ่มหลงไม่หยุด โดยเฉพาะเสียงครางหวานหูที่ทำให้เขาติดอกติดใจจนไม่อยากได้ยินเสียงของสตรีคนไหนนอกจากเสียงของนาง

ลู่อวิ้นเหมยกระชับอาภรณ์ของตนให้เขาที่ นางมิได้มัวเมาไปกับคำพูดหวานหูของรุ่ยอ๋อง “หม่อมฉันต้องรีบกลับแล้ว ท่านอ๋องอยากหารือเรื่องไหนเชิญรับสั่งมาได้เลยเพคะ”

โจวหยางเทียนใช้ฝ่ามือลูบไล้เรือนกายของลู่อวิ้นเหมยด้วยความหลงใหลอีกครั้ง จากนั้นจึงก้มลงกระซิบข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงแค่สองคน

“ข้าต้องการให้เจ้านำตราแม่ทัพของตระกูลลู่มาให้”

ลู่อวิ้นเหมยเมื่อได้ยินดังนั้น ดวงหน้างดงามก็ฉายความกังวลออกมา เพราะนางไม่คาดคิดว่ารุ่ยอ๋องจะลงมือรวดเร็วขนาดนี้ แต่กระนั้นนางก็ระงับอารมณ์ของตนเอาไว้แล้วเอ่ยถามว่า “ท่านอ๋องจะลงมือแล้วใช่หรือไม่”

โจวหยางเทียนพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “หากโจวหยางอวี้ฟื้นขึ้นมา ข้าคงหมดสิทธิ์ในการครอบครองบัลลังก์”

ดังนั้นการก่อกบฏจึงเป็นทางเลือกสุดท้ายที่เขาจำต้องทำ ทว่าอาศัยเพียงแค่ทหารของสกุลเซวียที่แอบเลี้ยงเอาไว้อย่างลับๆ คงไม่สามารถทำการใหญ่ได้สำเร็จ เขาจำเป็นจะต้องได้กำลังทหารของสกุลลู่ที่ไม่ได้เข้าร่วมกับฝ่ายใดมาสนับสนุนจึงจะสามารถช่วงชิงบัลลังก์มาเป็นของเขาได้

ลู่อวิ้นเหมยเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางก็เข้าใจความคิดของโจวหยางเทียนได้ทันที ตอนนี้นางกับเขาร่วมมือกันแล้ว นางจะต้องช่วยเขาจนสุดความสามารถ เพราะหากเขาล้ม นางก็ต้องล้มด้วยเช่นกัน ซึ่งนางจะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นเด็ดขาด!

ก่อนที่ลู่อวิ้นเหมยจะจากไป นางยังหันมาถามโจวหยางเทียนอีกหนึ่งประโยค “หลังจากที่ท่านอ๋องได้ครอบครองบัลลังก์แล้ว หม่อมฉันจะกลายเป็นฮองเฮาของท่านใช่หรือไม่”

คำสัญญานี้นางจำต้องทักท้วง เพราะหากรุ่ยอ๋องไม่สามารถให้ในสิ่งที่นางต้องการหรือคิดหักหลังนาง หลังจากที่นางหมดผลประโยชน์ นางจะทำให้ชีวิตของเขาเดินไปพบกับจุดจบอันน่าอนาถเอง

ทว่าโจวหยางเทียนกลับไม่มีความคิดนั้นอยู่ในหัว เขายอมรับว่าลู่อวิ้นเหมยแตกต่างจากสตรีคนอื่นที่เขาเข้าหา ขอเพียงเขาได้ครองบัลลังก์ นางจะต้องเป็นฮองเฮาของเขาเพียงคนเดียวอย่างแน่นอน

“ข้าสัญญาว่าตำแหน่งนั้นจะเป็นของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว อวิ้นเอ๋อร์”

“หม่อมฉันก็หวังว่าท่านอ๋องจะไม่ผิดสัญญาเพคะ”

หลังจากได้รับคำตอบที่พึงพอใจ ลู่อวิ้นเหมยจึงเผยรอยยิ้มอ่อนโยนออกมา ขอเพียงนางมีอำนาจและอยู่เหนือกว่าสตรีทุกคนโดยเฉพาะน้องสาวอย่างลู่ฟางหนิง เพียงเท่านี้นางก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

“หากวันนี้ท่านอ๋องไม่มีธุระอะไรจะหารือแล้ว เช่นนั้นหม่อมฉันขอทูลลาเพคะ” ลู่อวิ้นเหมยยอบกายให้โจวหยางเทียน ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้หันหลังกลับ โจวหยางเทียนก็รั้งนางไว้อีกครั้ง

“อวิ้นเอ๋อร์จะรีบไปไหน ธุระของข้าเกรงว่าพรุ่งนี้เช้าก็คงยังไม่เสร็จ” สิ้นคำพูดนั้นโจวหยางเทียนกับลู่อวิ้นเหมยก็เริ่มต้นสานสัมพันธ์กันอีกครั้ง แม้นางจะปฏิเสธเพราะกลัวมารดาจับได้ว่านางแอบออกนอกจวน แต่รุ่ยอ๋องก็บอกว่าเรื่องของพวกเขาจะไม่มีใครรู้อย่างแน่นอน คืนนั้นทั้งคืน พวกเขาจึงสานสัมพันธ์กันอย่างเร่าร้อน จนกระทั่งรุ่งสางมาเยือน โจวหยางเทียนจึงส่งลู่อวิ้นเหมยกลับจวน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หวนคืนครานี้ไม่เป็นแล้วสตรีที่ถูกหลอกใช้   บทที่ 70 รักนางทั้งสองชาติ (จบ)

    วันถัดมา การประหารโจวหยางเทียนกับคนสกุลเซวียก็มาถึง พวกเขาถูกคุมตัวมายังลานประหาร โจวหยางเทียนถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ตรวนเส้นใหญ่เดินนำอยู่ด้านหน้าของกลุ่มกบฏ ดวงตาคมกริบของเขาทอดมองไปด้านหน้าอย่างเลื่อนลอย แม้จะมีสายตานับพันคู่ของผู้คนที่มาร่วมชมการประหารจ้องมองมาด้วยความเกลียดชัง แต่กระนั้นเขาก็หาได้รับรู้ถึงสายตาของผู้คนเหล่านั้นอีกต่อไปเบื้องหลังของเขาคือสมาชิกตระกูลเซวีย เซวียกุ้ยเฟยในยามนี้อยู่ในอาการสงบ ไม่ได้คลุ้มคลั่งเฉกเช่นช่วงหลายวันที่ผ่านมา ยามนี้นางคล้ายว่าจะยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นได้แล้ว ว่าอย่างไรก็คงหนีความตายไม่พ้น“เสด็จแม่ เป็นเพราะลูกไม่มีความสามารถมากพอจึงทำให้ทุกคนต้องมาพบกับจุดจบเช่นนี้”เซวียกุ้ยเฟยหันมองบุตรชายที่หลายวันมานี้แทบไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย “เป็นแม่ที่ผิดเอง หากแม่ไม่มักใหญ่ใฝ่สูง หวังให้เจ้าครอบครองบัลลังก์ พวกเราก็คงไม่ต้องมีชีวิตเช่นนี้”หลายวันที่ถูกคุมขัง พวกนางสองแม่ลูกเริ่มจะตระหนักได้แล้วว่าหากพวกเขาไม่มีความคิดชั่วร้ายเสียก่อน พวกเขาก็คงไม่ต้องเดินทางมาพบกับจุดจบเช่นนี้ แต่อดีตไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขได้ ตอนนี้พวกเขากำลังจะได้รับผลกรรมที่เคยก

  • หวนคืนครานี้ไม่เป็นแล้วสตรีที่ถูกหลอกใช้   บทที่ 69 มอบสุราพิษ

    วันต่อมา โจวหยางเทียน เซวียกุ้ยเฟยและคนสกุลเซวียทุกคนถูกนำขึ้นกรงขังแล้วแห่ประจานไปรอบเมือง ชาวบ้านที่มุงดูต่างก็ขวางปาสิ่งของใส่และด่าทอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยยอมรับความอัปยศในครั้งนี้ไม่ได้จึงสลบไปหลายรอบ ทว่านางก็ถูกน้ำอุจจาระปัสสาวะสาดใส่ให้ต้องฟื้นขึ้นมาพบกับความจริงอีกครั้งในขณะที่เซวียกุ้ยเฟยเสียสติไปแล้ว โจวหยางเทียนที่อยู่อีกกรงขังกลับนิ่งสงบจนทำให้คนมองไม่ออกว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่ หลังจากที่แห่ประจานอยู่เช่นนี้ถึงสามวัน วันพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันลงดาบประหารพวกเขาแล้วตกดึกคืนนั้น ลู่ฟางหนิงพร้อมกับโจวหยางอวี้ก็เข้ามาหาโจวหยางเทียนในกรงขัง โจวหยางอวี้รู้ว่าลู่ฟางหนิงอยากจะชำระแค้นที่ถูกโจวหยางเทียนหักหลัง เขาจึงถอยออกมาและปล่อยให้นางอยู่กับโจวหยางเทียนตามลำพัง“หากเกิดเรื่องอะไรเรียกข้าได้ตลอด”“องค์รัชทายาทไม่ต้องเป็นห่วงเพคะ หม่อมฉันมาวันนี้เพราะต้องการสะสางความแค้นกับรุ่ยอ๋องให้จบสิ้น”“เจ้าคงไม่คิดจะสังหารเขาใช่หรือไม่” โจวหยางอวี้เป็นห่วงลู่ฟางหนิง เขาไม่อยากให้มือของนางต้องแปดเปื้อนเลือดของผู้คน โดยเฉพาะเลือดของโจวหยางเทียนลู่ฟางหนิงยิ้มให้เขา จากนั้นจึงเอ่ยว่า “องค์รั

  • หวนคืนครานี้ไม่เป็นแล้วสตรีที่ถูกหลอกใช้   บทที่ 68 ความจริงที่ไม่เคยรู้

    ลู่อวิ้นเหมยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ร่างกายก็แทบไร้เรี่ยงแรงทรงตัวไม่อยู่ เป็นเพราะเหตุผลนี้อย่างนั้นหรือ นางถึงไม่เคยได้รับความรักจากบิดาเลยสักครั้งเดียว ไม่เพียงแค่ลู่อวิ้นเหมยเท่านั้นที่ตกใจกับความจริงในเรื่องนี้ ลู่ฮูหยินรวมถึงบุตรชายบุตรสาวทั้งสามก็ตกใจไม่ต่างกัน“ท่านพี่เหตุใดถึงได้เอ่ยเช่นนี้ออกมา เรื่องทั้งหมดเป็นเช่นไรกันแน่เจ้าคะ” ลู่ฮูหยินมองสามีของตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แม้เขาจะรักนางมาก แต่เรื่องนี้เขาไม่เคยบอกนางมาก่อนนางรู้เพียงแค่ว่าเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ตอนที่สามีไปออกรบ เขากลับมาพร้อมกับสตรีนางหนึ่งซึ่งกำลังตั้งครรภ์ใกล้คลอดแล้ว ตอนนั้นหัวใจของนางแทบแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ไม่อาจยอมรับความจริงในเรื่องนี้ได้ อีกทั้งสามีก็ไม่คิดจะอธิบายอะไรให้นางฟัง นอกจากบอกว่าเขาจะแต่งตั้งจูเหิงเยว่ขึ้นเป็นภรรยารอง นางในยามนั้นเสียใจหนักมาก หากมิได้บุตรชายทั้งสองเข้ามาปลอบประโลม นางคงผ่านมาไม่ได้ ทว่าหลังจากที่สามีรับภรรยารองเข้าบ้าน แต่เขาก็ยังร่วมหลับนอนกับนางทุกคืน ไม่เคยย่างกรายไปเรือนหลังเล็กที่อยู่ท้ายจวนเลยเรื่องนี้แม้นางจะมีความสงสัย แต่นางก็ไม่กล้าถามสามีเพราะกลัวว่าจะทำให้สาม

  • หวนคืนครานี้ไม่เป็นแล้วสตรีที่ถูกหลอกใช้   บทที่ 67 คนชั่วได้รับผลกรรม

    เช้าวันใหม่มาเยือน กลิ่นโลหิตที่ลอยคละคลุ้งทั่ววังหลวงเมื่อคืนนี้ถูกชำระล้างไปจนหมด ทหารของสกุลลู่กับกองทัพเกราะดำของหนิงอ๋องสามารถเข้ามาควบคุมสถานการณ์ภายในได้ทัน คนในวังจึงรอดพ้นจากความตายไปอย่างหวุดหวิด ส่วนทหารของรุ่ยอ๋องนั้นถูกสังหารทิ้งในทันที ยามนี้ศพของพวกเขากำลังถูกลากออกไปทิ้งที่นอกเมืองหลวงเซวียกุ้ยเฟยไม่สามารถทำใจยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ พระนางคลุ้มคลั่งอยู่ในคุก พร้อมกับอาละวาดด่าทอบุตรชายตั้งแต่เมื่อคืน จนกระทั่งตอนนี้น้ำเสียงแหบแห้งไปหมดแล้ว แต่พระนางก็ยังไม่คิดที่จะหยุดด่า“เจ้ามันไม่ได้เรื่อง ทำการใหญ่อะไรไม่เคยสำเร็จสักอย่าง ข้าไม่น่าคลอดคนไร้ประโยชน์เช่นเจ้าออกมาเลย เจ้ากำลังจะทำให้พวกเราทุกคนตาย เจ้ามันไร้ประโยชน์!”แม้ว่าเสียงต่อว่านั้นจะดังมากขนาดไหน แต่โจวหยางเทียนที่อยู่ในกรงขังอีกกรงกลับนิ่งสงบ ราวกับไม่ได้ยินคำพูดต่อว่าของเซวียกุ้ยเฟยผู้เป็นพระมารดาในตอนนี้เขาก็ยังยอมรับความจริงไม่ได้ เพราะไม่คิดว่าทุกอย่างจะลงเอยแบบนี้ นี่มิใช่สิ่งที่เขาคาดหวังเอาไว้ ดวงตาของเขาเลื่อนลอย มองไม่เห็นความหวังอีกต่อไป หนทางข้างหน้ามีเพียงความมืดมนที่รอเขาอยู่ ในตอนนั้น ขันที

  • หวนคืนครานี้ไม่เป็นแล้วสตรีที่ถูกหลอกใช้   บทที่ 66 สะสางความแค้น

    ในขณะที่รุ่ยอ๋องกำลังจมปรักอยู่ในห้วงความทรงจำที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน ลู่ฟางหนิงก็ยกดาบในมือขึ้นก่อนจะจ่อไปที่ลำคอของเขา โจวหยางเทียนไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงต้องการเอาชีวิตเขามากขนาดนี้ หรือว่าภาพความทรงจำที่ปรากฏให้เขาเห็นนั้นเคยเกิดขึ้นมาก่อน“ข้ากับเจ้าไม่เคยมีความแค้นต่อกัน เหตุใดเจ้าต้องการเอาชีวิตข้าด้วย” โจวหยางเทียนเอ่ยถามลู่ฟางหนิงด้วยความไม่เข้าใจลู่ฟางหนิงได้ยินคำพูดนั้น นางก็กดดาบลงบนลำคอของโจวหยางเทียนจนเลือดของอีกฝ่ายไหลซึมออกมา “ไม่เคยมีความแค้นอย่างนั้นหรือ ท่านอ๋องลองคิดดูให้ดีๆ ว่าเคยทำอะไรกับหม่อมฉันไว้บ้าง”“ข้ากับเจ้าไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน แล้วข้าจะทำให้เจ้าโกรธแค้นได้อย่างไร ความแค้นของเจ้า ข้าเกรงว่าคงจะสะสางผิดคนแล้วกระมัง”โจวหยางเทียนยังคงยืนกรานคำพูดเดิม แม้ก่อนหน้านี้เขาเคยวางแผนการร้ายเพราะต้องการดึงลู่ฟางหนิงกับสกุลลู่มาเป็นพวก แต่แผนการนั้นก็ไม่สำเร็จ และนางก็ไม่เคยล่วงรู้เรื่องเหล่านั้นมาก่อน นางคงไม่มีทางโกรธแค้นเขาเพราะเรื่องนี้แน่ๆ“หม่อมฉันไม่เคยลืมความแค้นนั้นลงเลยแม้เพียงชั่วอึดใจเดียว เป็นท่านที่หลอกใช้หม่อมฉัน หม่อมฉันไม่มีวันลืม!”โจ

  • หวนคืนครานี้ไม่เป็นแล้วสตรีที่ถูกหลอกใช้   บทที่ 65 ภาพซ้อนในอดีต

    เซวียกุ้ยเฟยกำลังนั่งจิบชาอยู่ในตำหนักอย่างอารมณ์ดี ราวกับว่าค่ำคืนนี้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ด้านข้างยังมีนางกำนัลเข้ามาบีบนวดให้รู้สึกผ่อนคลาย ทว่าเสียงร้องโหยหวนที่ดังขึ้นทั่วทิศทางในวังหลวงช่างไม่เข้ากับบรรยากาศด้านในเอาเสียเลย“หม่อมฉันขอแสดงความยินดีกับกุ้ยเฟยด้วยเพคะ อีกไม่นานพระองค์จะกลายเป็นไทเฮาของแคว้นโจวแล้ว” นางกำนัลที่อยู่ข้างกายเซวียกุ้ยเฟยพูดประจบสอพลอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยที่ได้ยินคำพูดเยินยอนั้นก็ยิ้มหน้าระรื่น พลางยกชาขึ้นมาจิบอย่างสบายอารมณ์ ทว่าพระนางมีความสุขได้ไม่นาน องครักษ์ของรุ่ยอ๋องก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “กุ้ยเฟย ยามนี้ท่านอ๋องพลาดท่าแล้ว พวกเราต้องรีบหนีออกจากเมืองหลวงให้เร็วที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”หลังจากได้รับรายงานนี้ เซวียกุ้ยเฟยที่กำลังนั่งรอฟังข่าวดีอยู่ในตำหนักถึงกับขว้างจอกชาลงพื้นด้วยความไม่พอใจ“เหตุใดถึงล้มเหลว มิใช่ว่าศึกในครั้งนี้ต้องเป็นพวกเราที่ได้รับชัยชนะมิใช่หรือ”เซวียกุ้ยเฟยโมโหมากที่บุตรชายทำการใหญ่ไม่สำเร็จ ทุกอย่างถูกเตรียมการมานานนับปี แต่โจวหยางเทียนกลับทำไม่สำเร็จ ช่างไม่เอาไหนเสียจริง!“กระหม่อมไม่มีเวลาอธิบาย

  • หวนคืนครานี้ไม่เป็นแล้วสตรีที่ถูกหลอกใช้   บทที่ 64 การร่วมมือกันของทั้งสองกองทัพ

    ยามนี้ด้านนอกกำแพงเมืองหลวงมีกองทัพสกุลลู่นับหมื่นนายพร้อมอาวุธครบมือ ประชาชนที่อยู่ในเมืองหลวงต่างอกสั่นขวัญผวาเมื่อพบเหตุการณ์ที่ไม่ปกติเช่นนี้ ทหารรีบปิดประตูเมืองไม่ให้ผู้ใดเข้าออก ส่วนประชาชนทั้งหมด ทางการได้จัดหาสถานที่ปลอดภัยเอาไว้ให้แล้ว หากว่าเกิดเหตุการณ์วุ่นวายขึ้นทหารสกุลลู่ยังคงลังเลเ

  • หวนคืนครานี้ไม่เป็นแล้วสตรีที่ถูกหลอกใช้   บทที่ 63 วังหลวงนองเลือด

    ในขณะที่ภายในงานเลี้ยงเกิดความชุลมุนวุ่นวาย ราชองครักษ์ต่างก็กรูกันเข้ามาคุ้มครองโจวฮ่องเต้ หนิงอ๋องให้คนของตนพาหมอเทวดาออกไปยังสถานที่ที่ปลอดภัยแล้ว จากนั้นเขากับโจวหยางอวี้ก็ชักดาบออกมา ก่อนจะเข้าห้ำหั่นกับพวกกบฏโจวหว่านถิงเองก็อยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย นางกำนัลและองครักษ์รีบเข้ามาคุ้มกันนางทันที

  • หวนคืนครานี้ไม่เป็นแล้วสตรีที่ถูกหลอกใช้   บทที่ 62 รุ่ยอ๋องก่อกบฏ

    วันถัดมา โจวฮ่องเต้และหวังฮองเฮาทรงจัดงานเลี้ยงขอบคุณให้กับหนิงอ๋องและหมอเทวดาตงหยางอย่างยิ่งใหญ่ ชื่อเสียงที่มีอยู่แล้วของหมอเทวดาตงหยางก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นหลังจากที่เขาสามารถรักษาอาการประชวรขององค์รัชทายาทจนหายขาดได้งานเลี้ยงในวันนี้ นอกจากจะมีเหล่าเชื้อพระวงศ์เข้าร่วมแล้ว โจวฮ่องเต้และหวังฮองเฮาย

  • หวนคืนครานี้ไม่เป็นแล้วสตรีที่ถูกหลอกใช้   บทที่ 61 จับผิดพี่สาว

    หลังจากปรึกษาหารือกับบิดาและพี่ชายทั้งสองเสร็จสิ้น ลู่ฟางหนิงก็ตรงไปยังเรือนของลู่อวิ้นเหมยซึ่งอยู่ท้ายจวนสกุลลู่ นางมาที่นี่เพราะต้องการพิสูจน์ว่าลู่อวิ้นเหมยเป็นคนที่ขโมยตราแม่ทัพไป เพื่อช่วยเหลือโจวหยางเทียนจริงหรือไม่ และหากว่าใช่นางจะทำอย่างไรกับพี่สาวต่างมารดาคนนี้ดีหลังจากที่เห็นลู่ฟางหนิงป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status