บทที่ 60 หารือกับครอบครัว

หลังจากที่สนทนากับองค์รัชทายาทเสร็จเรียบร้อย ลู่ฟางหนิงก็รีบกลับจวนด้วยจิตใจที่สับสนและวุ่นวาย แต่กระนั้นเมื่อรถม้ามาจอดที่ด้านหน้าประตูจวนสกุลลู่ นางก็มิได้เผยท่าทางตื่นตระหนกออกมา ในทางกลับกัน นางรีบตรงไปหาบิดาที่เรือน และเรียกพี่ชายทั้งสองมาปรึกษาหารือร่วมกัน

แม่ทัพลู่หนิงเหอไม่รู้ว่าบุตรสาวคนรองมาพบเขาด้วยเรื่องอันใด อีกทั้งยังต้องเรียกบุตรชายทั้งสองมาด้วย เมื่อทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องหนังสือจนครบ ลู่ฟางหนิงก็เผยสีหน้ากังวลออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง

“หนิงหนิง เจ้ามีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ” แม่ทัพลู่หนิงเหอเอ่ยถามบุตรสาวด้วยความสงสัย

ลู่จางหมิ่นเมื่อเห็นสีหน้ากังวลของน้องสาว เขาก็รีบเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “นั่นนะสิ สีหน้าของเจ้าไม่สู้ดีเอาเสียเลย”

หลังจากได้ยินคำถามของบิดากับพี่ชาย ลู่ฟางหนิงก็จ้องมองพวกเขาด้วยแววตาแววตาที่ยากจะคาดเดา จากนั้นจึงหันกลับไปมองบิดาอีกครั้งแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ท่านพ่อ ท่านเก็บรักษาตราแม่ทัพของสกุลลู่เอาไว้ดีหรือไม่เจ้าคะ”

“เหตุใดเจ้าถึงถามเช่นนี้?” แม่ทัพลู่หนิงเหอรู้สึกมึนงงกับคำถามของบุตรสาวเป็นอย่างยิ่ง ตราแม่ทัพสกุลลู่นั้นเขาเก็บเอาไว้ในห้องหนังสือเป็นอย่างดี อีกทั้งยังมีกลไกป้องกันอย่างแน่นหนา ยากที่จะมีคนเข้ามาขโมยออกไปได้

ลู่ฟางหนิงเองก็ไม่อยากเชื่อว่าพี่สาวของนางจะร่วมมือกับโจวหยางเทียน แต่เพื่อพิสูจน์ว่าสิ่งที่องค์รัชทายาทบอกนางมาเป็นเรื่องจริง มีเพียงให้บิดาของนางนำตราแม่ทัพสกุลลู่ออกมาเท่านั้นจึงจะสามารถพิสูจน์เรื่องนี้ได้

“ข้ากลัวว่าตราแม่ทัพของสกุลลู่จะถูกขโมยไปเจ้าค่ะ ท่านพ่อท่านลองตรวจสอบดูอีกครั้งเถิดว่าตราแม่ทัพยังอยู่หรือไม่”

“ใครมันจะกล้าบังอาจล่วงเกินแม่ทัพใหญ่อย่างข้า! ถึงขนาดกล้ามาขโมยตราแม่ทัพในจวนสกุลลู่กัน!”

แม่ทัพลู่หนิงเหอไม่เชื่อว่าจะมีคนกล้ามาขโมยตราแม่ทัพของเขาไป เพราะตราแม่ทัพของสกุลลู่ได้รับพระราชทานมาจากอดีตฮ่องเต้และสืบทอดกันมารุ่นสู่รุ่น อีกทั้งเขายังมั่นใจว่าเก็บรักษาตราแม่ทัพนี้เอาไว้เป็นอย่างดี หากไม่มีศึกสงคราม เขาจะไม่นำตราแม่ทัพออกมาเด็ดขาด

ลู่จางหมิ่นที่ได้ยินคำพูดของน้องสาว เขาก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่าง จากนั้นจึงเอ่ยว่า “ท่านพ่อลองไปตรวจสอบให้แน่ใจอีกครั้งเถิดขอรับ หากไม่มีต้นสายปลายเหตุ หนิงหนิงคงไม่กล้าเอ่ยเรื่องนี้ออกมา”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น ท่านพ่อรีบไปตรวจสอบดูเถิด” ลู่เหว่ยหรงเอ่ยสำทับคำพูดของพี่ชาย เพราะตราแม่ทัพของสกุลลู่นั้นสำคัญกับพวกเขามาก หากถูกขโมยไปอาจเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นได้

แม่ทัพลู่หนิงเหอรีบไปตรวจสอบตราแม่ทัพของสกุลลู่ทันที เขาตรงไปยังชั้นหนังสือ ก่อนจะหมุนแจกันใบเล็กที่วางอยู่ด้านหน้าชั้นหนังสือสองสามครั้ง ไม่นานกลไกลที่ถูกซ่อนไว้ก็เปิดออกเผยให้เห็นกล่องไม้ขนาดเล็กเท่าฝ่ามือกล่องหนึ่ง

แต่หลังจากที่แม่ทัพลู่หนิงเหอเปิดกล่องไม้ออกก็พบเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น เขารู้สึกตื่นตระหนกเป็นอย่างมากเมื่อรู้ว่าตราแม่ทัพถูกขโมยไป

“หนิงหนิง นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? เหตุใดเจ้าถึงรู้ว่าตราแม่ทัพของสกุลลู่ถูกขโมย” แม่ทัพลู่หนิงเหอเอ่ยถามบุตรสาวด้วยความร้อนใจ หากนางรู้ว่าตราแม่ทัพถูกขโมยไป เช่นนั้นนางก็ต้องรู้ว่าคนที่ขโมยไปเป็นใคร

ลู่ฟางหนิงสูดลมหายใจเข้าลึก นางเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องนี้จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับพี่สาว เดิมทีนางภาวนาขอให้ตราแม่ทัพสกุลลู่ยังอยู่ แต่ในเมื่อตอนนี้มันหายไปแล้ว เช่นนั้นก็หมายความว่าคำพูดขององค์รัชทายาทเป็นเรื่องจริง

ลู่อวิ้นเหมยเป็นคนทำให้คนสกุลลู่ต้องพบกับความตาย!

“ท่านพ่อ พี่ใหญ่ พี่รอง แม้ว่าเรื่องที่ข้าจะเอ่ยบอกพวกนั้นในตอนนี้อาจจะฟังดูไร้สาระไปสักหน่อย แต่ข้ายืนยันว่ามันเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นมาแล้ว”

แม่ทัพลู่หนิงเหอและบุตรชายทั้งสองต่างมองหน้ากันด้วยความมึนงง จากนั้นลู่จางหมิ่นจึงเอ่ยขึ้น “หนิงหนิง เจ้าอยากบอกอะไรก็บอกมาเถิด พวกเราพร้อมรับฟังคำพูดของเจ้าเสมอ”

ลู่ฟางหนิงมองหน้าพี่ชายทั้งสองและบิดาอีกครั้ง จากนั้นน้ำเสียงหวานจึงเอ่ยขึ้น “อันที่จริง ข้าได้ย้อนอดีตกลับมา แม้พวกท่านไม่อยากเชื่อ ข้าก็จะไม่บังคับ เพียงแต่ข้าอยากบอกว่าเพราะความโง่เขลาของข้าในชาติก่อน ข้าจึงทำให้ทุกคนในตระกูลลู่ต้องพบกับจุดจบที่น่าอนาถ เมื่อมีโอกาสได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง ในชาตินี้ข้าจึงอยากชดใช้ความผิดเหล่านั้น”

หลังสิ้นคำพูดของลู่ฟางหนิง แม่ทัพลู่หนิงเหอ ลู่จางหมิ่นและลู่เหว่ยหรงก็นิ่งเงียบไปชั่วขณะ แม้คำพูดของนางยากที่พวกเขาจะทำใจเชื่อ แต่สีหน้าท่าทางของนางไม่เหมือนกับคนที่กำลังโกหกอยู่เลย

ทว่าเรื่องย้อนอดีตอะไรนั่น พวกเขาก็ยังไม่คิดจะปักใจเชื่อเสียทีเดียว

ลู่ฟางหนิงเมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางของบิดากับพี่ชายทั้งสอง นางก็รู้ว่าพวกเขาย่อมไม่เชื่อถือคำพูดที่นางเอ่ยบอก แต่นางก็ไม่หวังให้พวกเขาเชื่อ นางขอเพียงพวกเขายังมีชีวิตอยู่อย่างปลอดภัย และไม่ถูกลากเข้าไปเกี่ยวข้องกับข้อหากบฏเหมือนในชาติก่อนก็พอแล้ว

“แม้พวกท่านไม่เชื่อข้าก็ไม่เป็นไร แต่ยังมีอีกเรื่องที่ข้าต้องบอกให้พวกท่านทุกคนเตรียมตัว ตอนนี้ตราแม่ทัพสกุลลู่อยู่ในมือของรุ่ยอ๋อง เขากับเซวียกุ้ยเฟยจะก่อกบฏ ในงานเลี้ยงวันพรุ่งนี้ วังหลวงจะนองเลือด!”

หลังได้ยินคำพูดนี้ แม่ทัพลู่หนิงเหอและบุตรชายทั้งสองก็เผยสีหน้าตกใจออกมาอย่างปิดไม่มิด แม้เรื่องที่ลู่ฟางหนิงบอกว่านางย้อนเวลากลับมาจะไม่น่าเชื่อถือสักเท่าใด แต่ด้วยสีหน้าที่จริงจังของนาง อีกทั้งเรื่องที่ตราแม่ทัพของสกุลลู่ถูกขโมยไปก็ทำให้พวกเขาคิดว่าทุกอย่างที่นางเล่ามาอาจเป็นเรื่องจริง

แต่ยังมีอีกเรื่องที่พวกเขาสงสัย นั่นคือรุ่ยอ๋องขโมยตราแม่ทัพไปได้อย่างไร ในเมื่อเขากับสกุลลู่ไม่เคยเกี่ยวข้องกันมาก่อน!

“เช่นนั้นพวกเราต้องรีบหาทางรับมือกับเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น” แม่ทัพลู่หนิงเหอเอ่ยบอกบุตรสาวและบุตรชาย ยามนี้ตราแม่ทัพสกุลลู่ตกไปอยู่ในมือของรุ่ยอ๋องแล้ว หากว่าเขาใช้ทหารของสกุลลู่ก่อกบฏ เช่นนั้นคนสกุลลู่ทั้งหมดก็หนีไม่พ้นความผิดกบฏด้วยเช่นกัน

ลู่จางหมิ่นกับลู่เหว่ยหรงพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของบิดา จากนั้นลู่เหว่ยหรงจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “แต่ข้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าเป็นเพราะเหตุใดตราแม่ทัพของสกุลลู่ถึงตกไปอยู่ในมือของรุ่ยอ๋องได้”

หลังสิ้นคำพูดของลู่เหว่ยหรง ทุกคนต่างหันไปมองลู่ฟางหนิงเป็นตาเดียว จากนั้นแม่ทัพลู่หนิงเหอจึงเอ่ยถามบุตรสาวอีกครั้ง “หนิงหนิง เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่ารุ่ยอ๋องขโมยตราแม่ทัพของพวกเราไปได้อย่างไร”

ลู่ฟางหนิงได้ยินคำถามของบิดา นางจึงเอ่ยขึ้นว่า “เรื่องนี้ข้าคิดว่าเป็นฝีมือของคนในเจ้าค่ะ”

“คนในอย่างนั้นหรือ?” แม่ทัพลู่หนิงเหอครุ่นคิดตามคำพูดของบุตรสาว สกุลลู่มีการป้องกันอย่างแน่นหนา ยากที่คนนอกจะเข้าออกได้ง่ายๆ อีกทั้งเขายังเก็บรักษาตราแม่ทัพเอาไว้เป็นอย่างดี หากตราแม่ทัพหายไปเช่นนี้แน่นอนว่าต้องเป็นฝีมือของคนใน แต่แม่ทัพลู่หนิงเหอก็ยังไม่รู้ว่าใครที่เป็นคนทำเรื่องนี้

“แล้วเจ้าคิดว่าคนในที่ว่านั้นคือผู้ใดอย่างนั้นหรือ?” ลู่จางหมิ่นเอ่ยถามน้องสาว เพราะคนในสกุลลู่ก็มีเพียงพวกเขาสามคนพี่น้องเท่านั้น หากไม่นับบิดามารดา

ลู่ฟางหนิงมองหน้าพี่ชายสลับกับบิดา ก่อนจะเอ่ยว่า “ข้าสงสัยว่าคนที่ทำเรื่องนี้จะเป็นคนที่พวกเราละเลยมาโดยตลอด”

คำพูดของลู่ฟางหนิงทำให้ทุกคนเข้าใจได้ทันทีว่าบุคคลที่นางเอ่ยถึงคือผู้ใด แต่พวกเขาก็ยังไม่ปักปำคนผู้นั้นเสียทีเดียว หากว่ายังไม่ได้รับการพิสูจน์