บทที่ 50 หมากอีกตัว

หลังจากที่รู้ข่าวการตายของบิดา ความหวาดกลัวของซูเยี่ยนหลิงก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกาย นางทรุดเข่าร่ำไห้อยู่มุมหนึ่งของตำหนัก ร่างกายสั่นเทาไม่หยุดด้วยความหวาดกลัวและความเสียใจ

นางไม่คิดว่ารุ่ยอ๋องกับเซวียกุ้ยเฟยจะลงมือกับบิดาของนางอย่างโหดเหี้ยมขนาดนี้ นางรู้ว่าเขาเกลียดชังนาง แต่นางไม่คิดว่าเขาจะส่งคนไปสังหารบิดาของนางได้ลงคอ

น้ำตาของซูเยี่ยนหลิงไหลอาบแก้มไม่หยุด นางสูญเสียบิดาไปแล้ว นับจากนี้จะพึ่งพาใครได้อีก แม้จะยังเหลือมารดาและพี่ชาย ทว่าพี่ชายของนางนอกจากดื่มสุราเคล้านารีก็ไม่มีความสามารถอย่างอื่นให้พึ่งพิง

ซูเยี่ยนหลิงมองไปรอบๆ ห้องอย่างสิ้นหวัง นางไม่รู้ว่าตอนนี้ควรทำอย่างไรต่อไป หรือว่าจะหนีไปอยู่ที่ไหน และก่อนที่นางจะถูกรุ่ยอ๋องกับเซวียกุ้ยเฟยกำจัดเพราะหมดผลประโยชน์ นางจะต้องทำอะไรสักอย่าง!

ในขณะที่ซูเยี่ยนหลิงกำลังทุกข์ทรมานใจอยู่ในตำหนัก สามีอย่างโจวหยางเทียนกลับออกไปพบกับสตรีอีกนาง เพราะแผนการขั้นต่อไปที่เขาจะต้องทำสำเร็จให้ได้ นั่นคือการเข้าไปตีสนิทกับคุณหนูใหญ่สกุลลู่หรือว่าลู่อวิ้นเหมยเพื่อจุดประสงค์อะไรบางอย่าง ทว่านอกเหนือสิ่งเหล่านั้น โจวหยางเทียนกลับรู้สึกลุ่มหลงลู่อวิ้นเหมยผู้นี้ไม่น้อย

ก่อนหน้านี้โจวหยางเทียนได้สั่งให้ลูกน้องไปตามสืบเรื่องราวของลู่อวิ้นเหมยมา และพบว่าทุกๆ สิ้นเดือนนางจะออกจากจวนสกุลลู่พร้อมกับสาวใช้หนึ่งคนเพื่อมาซื้อของใช้ภายในตลาด และวันนี้ก็เป็นวันสิ้นเดือนพอดี โจวหยางเทียนจึงคิดจะเริ่มแผนการของตน

“คุณหนู ท่านดูปิ่นอันนี้สิ งดงามมากเลยนะเจ้าคะ”

ลู่อวิ้นเหมยหยิบปิ่นปักผมลายผีเสื้อที่สาวใช้ชี้บอกขึ้นมาดูด้วยความสนใจ ก่อนจะพบว่าปิ่นอันนี้งดงามมากจริงๆ ทว่าครู่ต่อมา นางก็ต้องวางปิ่นปักผมอันนั้นลงที่เดิมเพราะรู้ว่าเงินในกระเป๋าคงไม่เพียงพอให้ซื้อปิ่นล้ำค่าชิ้นนี้

“หากแม่นางสนใจ ข้าจะลดราคาให้เป็นพิเศษ”

เถ้าแก่ร้านขายเครื่องประดับรีบเสนอทันที เพราะดูจากเสื้อผ้าอาภรณ์ที่สตรีตรงหน้าสวมใส่คงจะเป็นคนมีฐานะไม่น้อย สาวใช้เห็นว่าเถ้าแก่ลดราคาให้ นางก็รีบเอ่ยคะยั้นคะยอลู่อวิ้นเหมยไม่หยุด “คุณหนูจะไม่ซื้อจริงๆ หรือ เถ้าแก่อุตส่าห์ใจดีลดราคาให้นะเจ้าคะ”

ลู่อวิ้นเหมยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยถาม “แล้วปิ่นชิ้นนี้ราคาเท่าไหร่หรือ”

“ห้าตำลึง ห้าตำลึงเพียงเท่านั้นขอรับ”

เมื่อได้ยินราคาที่เถ้าแก่เจ้าของร้านเอ่ยบอก ลู่อวิ้นเหมยก็รีบวางปิ่นชิ้นนั้นลงอย่างรวดเร็ว ปิ่นปักผมราคาห้าตำลึงแพงเกินไปสำหรับนาง เพราะรายได้ทั้งเดือนที่นางกับมารดาได้รับรวมแล้วมีเพียงแค่สิบตำลึงเท่านั้น แม้ปิ่นปักผมอันนี้จะงดงามและถูกใจนางมากเพียงใด แต่ลู่อวิ้นเหมยก็มิอาจหักใจควักเงินในกระเป๋าของตนออกมาใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่ายได้

ทว่าในตอนนั้น ปิ่นปักผมชิ้นนั้นก็ถูกใครบางคนหยิบขึ้นมาตรงหน้านางอีกครั้ง “หากเจ้าอยากได้ เช่นนั้นข้าซื้อให้ดีหรือไม่”

“ท่านอ๋อง!” ลู่อวิ้นเหมยเบิกตาค้างด้วยความตกใจ เพราะไม่คาดคิดว่าจะพบกับรุ่ยอ๋องในสถานที่เช่นนี้

“เถ้าแก่ ข้าเอาปิ่นปักผมชิ้นนี้” เอ่ยเช่นนั้นจบ เขาก็ควักเงินออกมาจ่าย เถ้าแก่เจ้าของร้านยิ้มหน้าบานแล้วหยิบปิ่นปักผมอันนั้นให้กับรุ่ยอ๋องด้วยความยินดี

ลู่อวิ้นเหมยรู้สึกเกรงใจไม่น้อย แต่เมื่อรุ่ยอ๋องยื่นปิ่นปักผมมาตรงหน้า นางจะกล้าปฏิเสธได้อย่างไร

“เจ้ารับไปสิ ข้าซื้อให้”

โจวหยางเทียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเอ่ยกับสตรีนางใดมาก่อน แต่เมื่อเขาเห็นท่าทางลังเลของลู่อวิ้นเหมย เขาจึงฉวยโอกาสเสียบปิ่นปักผมชิ้นนั้นลงบนมวยผมให้นางทันที

ลู่อวิ้นเหมยดวงหน้าแดงก่ำเล็กน้อยด้วยความเขินอาย เพราะชีวิตนี้ไม่เคยมีบุรุษคนใดปฏิบัติเช่นนี้กับนางมาก่อน ทว่านางก็รู้อยู่แก่ใจว่าสาเหตุที่รุ่ยอ๋องพยายามเข้าหานางเช่นนี้เพราะต้องการหวังผลประโยชน์บางอย่าง

นางมิได้โง่เขลาจนมองอะไรไม่ออก!

“ท่านอ๋องทำเช่นนี้เพราะต้องการอะไรจากหม่อมฉันกันแน่?” ลู่อวิ้นเหมยถามขึ้น หลังจากที่พวกเขาเข้ามานั่งภายในร้านน้ำชาแห่งหนึ่ง ตอนนี้สาวใช้ของนางกับองครักษ์ของรุ่ยอ๋องรออยู่ด้านล่างของโรงน้ำชา จึงมีเพียงนางกับรุ่ยอ๋องสองคนเท่านั้นที่อยู่ตรงนี้

“เจ้าฉลาดดีนี่” โจวหยางเทียนแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างปิดไม่มิดที่สตรีตรงหน้ารู้เท่าทันความคิดของตน

ลู่อวิ้นเหมยจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หากท่านอ๋องมิได้ต้องการผลประโยชน์ ท่านอ๋องคงไม่เข้ามาตีสนิทกับหม่อมฉันเช่นนี้ จริงหรือไม่”

“บางทีข้าอาจจะชื่นชอบเจ้าก็ได้ เหตุใดถึงไม่คิดเช่นนี้”

ลู่อวิ้นเหมยนิ่งเงียบไปชั่วขณะ แม้จะรู้ว่าถ้อยคำที่รุ่ยอ๋องเอ่ยมาอาจมิใช่ความจริง แต่นางก็ไม่เคยถูกบุรุษบอกรักต่อหน้ามาก่อนย่อมเขินอายเป็นธรรมดา

“ท่านอ๋องอย่าได้ล้อเล่นกับหม่อมฉันเลย” ลู่อวิ้นเหมยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ “พวกเราเข้าเรื่องกันดีกว่า เพราะหม่อมฉันมีเวลาไม่มาก ประเดี๋ยวต้องรีบกลับจวนแล้ว”

หลังจากได้ยินคำพูดของลู่อวิ้นเหมย โจวหยางเทียนก็ยิ่งพึงใจในตัวนางมากขึ้น นางเป็นสตรีฉลาด อีกทั้งยังมิได้โง่เขลาเหมือนกับซูเยี่ยนหลิง หากนางกลายมาเป็นชายาของเขาคงจะดีไม่น้อย

ลู่อวิ้นเหมยไม่รู้ว่าตอนนี้รุ่ยอ๋องกำลังคิดอะไรอยู่ นางจึงเอ่ยขึ้นโดยมิได้เกรงกลัวว่าคำพูดนั้นจะทำให้เขาไม่พอใจ “หากท่านอ๋องเข้าหาหม่อมฉันเพราะต้องการอำนาจของสกุลลู่หนุนหลัง หม่อมฉันคงให้อำนาจนั้นแก่พระองค์มิได้”

มีเพียงเรื่องนี้เท่านั้นที่ลู่อวิ้นเหมยนึกออก หากรุ่ยอ๋องมิได้ต้องการอำนาจของสกุลลู่ เขาจะเข้าหานางเพราะเหตุผลใด ทว่านางมิใช่ลูกรักของบิดาเหมือนกับลู่ฟางหนิง ย่อมไม่อาจให้สิ่งนั้นแก่รุ่ยอ๋องได้ การปฏิเสธเขาไปย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

ทว่ารุ่ยอ๋องที่ได้ยินคำพูดนั้นของนางกลับแย้มรอยยิ้มออกมา แล้วเอ่ยว่า “อำนาจของสกุลลู่ไม่จำเป็นสำหรับข้าอีกต่อไปแล้ว”

แม้ก่อนหน้านี้ที่เขาพยายามเข้าหาลู่ฟางหนิงเพราะต้องการแต่งงานกับนางเพื่อให้ได้อำนาจของสกุลลู่มาหนุนหลัง ทว่าตอนนี้อำนาจนั้นไม่จำเป็นสำหรับเขาอีกต่อไปแล้ว

“หากท่านอ๋องมิได้ต้องการอำนาจ แล้วท่านอ๋องต้องการสิ่งใจจากหม่อมฉัน”

“ข้าต้องการเพียงแค่ตราทัพของสกุลลู่เท่านั้น และข้าคิดว่าคนฉลาดเช่นเจ้าย่อมนำมันมาให้ข้าได้สำเร็จ” โจวหยางเทียนมั่นใจในความสามารถของลู่อวิ้นเหมยมาก

ส่วนเหตุผลที่เขาต้องการตราทัพ เพราะเขาจะใช้กองทัพสกุลลู่เพื่อยึดครองบัลลังก์ หากว่าเสด็จพ่อไม่ยอมมอบบัลลังก์นั้นให้กับเขา แต่นั่นก็เป็นทางเลือกสุดท้ายที่เขาจะทำ ตอนนี้เขาต้องสร้างผลงานเพื่อให้เสด็จพ่อเห็นถึงความสามารถและยอมมอบบัลลังก์ให้โดยชอบธรรม แต่ดูเหมือนว่าเสด็จพ่อของเขาจะยังมีความหวังว่าสักวันโจวหยางอวี้จะฟื้นขึ้นมา และหากวันนั้นมาถึงจริงๆ เขาจะใช้กองทัพที่มีอยู่ในมือก่อกบฏ!

หลังจากที่ลู่อวิ้นเหมยรู้ถึงจุดประสงค์ของรุ่ยอ๋อง นางจึงถามเขาอีกคำ “แล้วหม่อมฉันจะได้อะไรจากการช่วยเหลือพระองค์”

หากไม่มีผลตอบแทน นางย่อมมิอาจตกปากรับคำทำเรื่องที่เสี่ยงอันตรายเช่นนั้นได้ อย่างไรนางก็เป็นสตรีที่รักตัวกลัวตายคนหนึ่ง

“เจ้าถามได้ดี” โจวหยางเทียนยกยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกคำว่า “หากเจ้าช่วยเหลือข้าจนแผนการของข้าสำเร็จ ข้าจะทำให้เจ้าอยู่เหนือกว่าสตรีทุกคนในแคว้นโจว เจ้ายินดีจะร่วมมือกับข้าหรือไม่”

อยู่เหนือกว่าสตรีทุกคน…

นั่นมิใช่ตำแหน่งฮองเฮาหรอกหรือ?

เมื่อลู่อวิ้นเหมยได้ยินข้อเสนอของรุ่ยอ๋อง ดวงตาของนางก็ทอประกายยินดีออกมาอย่างปิดไม่มิด ทว่านางมิได้ตอบตกลงในทันที

“หม่อมฉันคงต้องขอกลับไปคิดดูก่อน”

โจวหยางเทียนมิได้ว่าอะไร หากลู่อวิ้นเหมยต้องการเวลาเขาย่อมให้นางได้อยู่แล้ว หลังจากที่ตกลงกันเสร็จสิ้น พวกเขาทั้งสองจึงแยกย้ายกันกลับเหมือนก่อนหน้านี้พวกเขาพูดคุยเรื่องดิน ฟ้า อากาศทั่วไป มิใช่เรื่องการก่อกบฏเพื่อชิงราชบัลลังก์!