ตอนที่ 5 นาบ (2)

“อ๊า...”

การเบียดอัดลำกายครั้งสุดท้ายมีน้ำล้นทะลักออกมาจากส่วนหัว เตชธรรมแช่กายไว้ ให้ไอญารินทร์บีบรัดเขาทั้งอย่างนั้น เขาหน้าร้อน ลืมเครื่องป้องกันที่ปุณณ์ให้มา เขาเผลอเอาไปวางไว้ที่ไหนไม่รู้

เรือนร่างไอญารินทร์อ่อนแรงในอ้อมแขน เธอไม่ต่อว่า ไม่โวยวาย ไม่ร้องไห้ เงียบจนเตชธรรมได้ยินเสียงการเต้นของหัวใจ เขาถอดกายออกและพลิกกายออกจากตัวเธอ ทำเหมือนเธอเป็นของสกปรกที่ไม่อยากเข้าใกล้

ไอญารินทร์พลิกกายหนีไปอีกทาง ฝืนชันกายอ่อนแรงขึ้นไปคว้าเอาชุดเดรสจะนำมาสวม เช็ดน้ำตาโดยไร้เสียงร้องไห้คิดว่าคงจบแค่นี้ แต่เขากลับลงจากเตียงมาแย่งชุดออกจากมือเธอไปขว้างทิ้ง

“คิดว่าแค่นี้จบเหรอ พี่บอกพนักงานตอนที่เขาเปิดห้องให้เราไปแล้ว ให้เขาไปบอกคุณแวว ว่าพี่เปลี่ยนใจขอซื้อเธอทั้งคืน!”

“มะ... ไม่นะ ไอพอแล้ว พี่เตจะทรมานไอไปถึงไหน ฮึก...”

“ก็จนกว่าเธอจะรู้ ว่าที่ผ่านมาเธอทำพี่เจ็บมาแค่ไหน!”

อ่างน้ำโรยกลีบกุหลาบไว้สวยงามกลายเป็นสังเวียนรักยกสองให้คุณหมอหนุ่ม ไอญารินทร์ขาอ่อน ถูกเขาตอกสดไปครึ่งค่อนคืนจนเธอหมดแรง ส่วนนั้นของเธอถูกเล่นงานหนักจนเปลี่ยนเป็นสีแดง แทบจะขยับตัวไม่ไหวเพราะเขาไม่ยอมทะนุถนอมเธอเลย

ผ่านไปถึงตีสองกว่าเตชธรรมจะลงจากเตียงไปเก็บเสื้อผ้ามาสวม ติดกระดุมครบทุกเม็ดเรียบร้อยแล้วคุณหมอไร้หัวใจเดินมาทิ้งตัวนั่งข้างอดีตคนรัก ซึ่งเธอพลิกกายตะแคงข้างไปนอนทางอื่นแทบจะในวินาทีต่อมา เขาไม่พอใจ กระชากข้อมือบังคับไอญารินทร์ให้หันหน้ากลับมาสั่งลากันดีๆ เธอดื้อจะดึงมือออก ถูกเขาขึงตาดุใส่ครั้งเดียวเท่านั้นเธอร้องไห้น้ำตาไหลผ่านหัวตาหยดลงมาเปียกชุ่มบนหมอน

“ค่าตัวเธอจ่ายผ่านคุณแววไปแล้ว แต่นี่... ถือว่าทิปแล้วกัน ตอบแทนที่เธอทำให้ฉันสนุก อ้อ! แล้วอย่าลืมเจียดเงินไปซื้อยาคุมฉุกเฉินมากินด้วยล่ะ พอดีมันสนุกจนลืมป้องกัน แต่ถ้าไม่อยากกินก็ไม่ว่ากัน ท้องแรกไม่มีพ่อ ท้องสองจะไม่มีพ่ออีกก็ไม่ได้ทำให้น้องไอน่าสมเพชไปมากกว่านี้”

คำที่เขาเหยียดหยามไอญารินทร์มองมาด้วยดวงตาแดงก่ำ มีเหยียดยิ้มมุมปากเย้ยหยันเธออีกต่างหาก

เตชธรรมลูบเรือนผมนุ่ม จูบกระหม่อมเธอก่อนจะเดินหนีทว่ากลับถูกไอญารินทร์ขว้างของใส่แผ่นหลังจนเจ็บ “ทำไม ติดใจไม่อยากให้ฉันกลับเหรอ เสียใจด้วยนะ กินอิ่มแล้วคงไม่อยู่ต่อให้โง่หรอก ถ้ามีแรงเหลือจะไปรับแขกเพิ่มก็ไม่ว่ากัน”

“อย่าอีโก้ว่าตัวเองดีนักเลย ก็แค่เซ็กซ์ห่วยๆ ของคนเฮงซวย ฮึก... รวยมาก กล้าจ่ายสองล้านให้คนอื่น แต่ให้ไอมาแค่สามพัน ถ้ารวยจริงอย่างน้อยต้องสามหมื่นสิ! เอามา!”

เตชธรรมหัวเราะเยาะ กวาดตามองเรือนร่างพังยับเยินของอดีตคนรักด้วยแววตาสะใจ

“ได้สามพันก็ดีแค่ไหนแล้วน้องไอ เธอก็แค่กะหรี่ยัดไส้ แต่ที่จริงแล้ว พี่ไม่จำเป็นต้องจ่ายเธอสักบาทก็ได้ เพราะเธอมันถูกจนไม่มีราคา ในเมื่อกินฟรีได้ แล้วทำไมถึงคิดว่าพี่จะจ่ายล่ะ”

เสียงร้องไห้จากไอญารินทร์บาดลึกเข้ามากลางใจ ทว่าเตชธรรมกลับใจร้ายพูดต่อ

“แต่ก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นมานิดนึง จะจ่ายเพิ่มให้ก็ได้ สองร้อยพอไหม เก็บไว้เป็นค่าแท็กซี่กลับบ้าน จะได้ไม่ต้องโหนรถเมล์ให้เหนื่อย”

มีเงินแบงก์พันในกระเป๋าแต่ควักแบงก์ร้อยมายัดใส่มืออดีตคนรัก จะจูบข้างแก้มบอกลาเธอกลับสะบัดฝ่ามือตบหน้าเขารุนแรง เพียะ! เตชธรรมหน้าสั่นเขากำมือแน่นจ้องดวงตาอ่อนไหวคู่นั้น

“จะไปตายที่ไหนก็ไป!”

“น้องไอ!”

“คนใจร้าย ฮึก... อย่าคิด ฮึก... ว่าจะได้เห็นหน้าไออีก ชาตินี้ทั้งชาติ... อย่ากลับมาเจอกันอีกเลย โชคดีแล้ว... ฮึก... ที่ลูกไม่ต้องโตมากับพ่อแย่ๆ แบบพี่ ด่าว่าแม่นอกใจว่าเลวแล้ว ยังทิ้งลูก แล้วยังจะมาด่าแม่ว่าเป็นกะหรี่ ดูถูกสารพัด ปิดท้ายด้วยการโยนเศษเงินมาให้ ฮึก... พี่มันน่ารังเกียจ! อยากจะอวดรวยทุ่มเงินให้ใครก็ไปเลย! ไม่ต้องมายุ่งกับไอกับลูก ไอเกลียดพี่ จะเกลียดไปทั้งชีวิต อย่าหวัง ว่าไอจะให้อภัยพี่!”

ไอญารินทร์ยกท่อนแขนขึ้นเช็ดน้ำตา ลูกจะตายอยู่แล้วเขาไม่เหลียวแลความเป็นอยู่ของลูกเลย แต่กลับทุ่มเงินไปกับเรื่องไร้สาระ เธอไม่อยากให้ลูกมีพ่อแบบนี้ เธอเสียใจ และผิดหวังถึงขั้นที่ทนมองเขาต่อไปไม่ไหว หยิบอะไรได้เธอขว้างใส่เขาทั้งหมดเพื่อไล่เขาออกไป เขาไม่ไปสักทีเธอซุกกายใต้ผ้าห่มนอนร้องไห้ราวกับจะขาดใจ