ตอนที่6.

ตอนที่6.

แต่สุดท้ายแล้ว พยาบาลที่เจคอปว่าจ้างไว้ก็ไม่สามารถมาได้ และเจ้าหล่อนก็ประสบอุบัติเหตุจนอาการสาหัส ชายหนุ่มหน้าเครียดเมื่อได้รับรู้ข่าว และรู้ได้ในทันทีว่านี่ ไม่ธรรมดา 

“แบบนี้ไม่โอเคเลย” ยอดนรีเอ่ยขึ้น

“กลัวรึเปล่า..” ยอดนรีส่ายหน้าแล้วก็พยักหน้า เจคอป กอดอกมองอย่างไม่เข้าใจ

“สรุป..?”

“ก็กลัวบ้างไม่กลัวบ้าง บางทีก็กลัว บางทีก็ไม่กลัวไง”

“ยายเด็กบ๊องเอ๊ย” เจคอปส่ายหน้ากับหญิงสาวที่ยิ้มจนตาหยีมาให้

“นั่นแน่ พี่เจคยิ้มได้แล้ว ไม่เอาน่า อย่าทำหน้าเคร่งเครียดสิ ไม่หล่อเลย”

หญิงสาวเข้ามาเกาะแขนเขาด้วยท่าทางประจบประแจงเหมือนเด็กๆ และเขาก็เริ่มชินกับการแสดงออกของเธอที่มีต่อเขา และเขาก็คุ้นเคยกับการมีเธออยู่ร่วมในชีวิต..

มันเป็นไปได้ยังไงกัน แกต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ไอ้เจคที่คิดวอกแวกแบบนี้..

แต่มันก็เป็นไปแล้ว แกจะปฏิเสธความจริงไปทำไมวะ.. เสียงของมารร้ายสองตัวกำลังถกเถียงกันในหัวของเขา

“คุณเจคคะ กลางวันนี้ทานจะอะไรดีคะ อรจะทำให้ทานค่ะ..”

เสียงหวานๆ ของหญิงสาวหน้าหวานปานน้ำผึ้งดังขึ้นพร้อมกับร่างระหงเดินมาหา ยอดนรีหันไปมองแล้วยิ้มให้อรชรซึ่งอยู่ในวัยรุ่นราวคราวเดียวกันอย่างเป็นมิตร

“งั้นวันนี้ให้ยอดเข้าครัวด้วยสิอร” ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ได้สองวันยอดนรีก็ตีสนิทกับอรชรได้สำเร็จและคุยกันถูกคอมากด้วย

“ได้สิ ถ้าคุณยอดทำด้วย คุณเจคคงเจริญอาหาร”

“มันแน่นอนอยู่แล้ว ว่าแต่พี่เจคจะกินไรดีคะ”

“อะไรก็ได้ พี่กินได้ทั้งนั้น เดี๋ยวพี่จะไปดูคนงานก่อนนะ วันนี้ต้องทำไข่มุกให้ได้ตามออเดอร์ลูกค้า”

ยอดนรีมองตามร่างสูงใหญ่ของเจคอปไปก่อนจะหันมามองอรชรที่กำลังมองแผ่นหลังของเจคอปไปไม่วางตา หญิงสาวจึงกระแอมเบาๆ และอรชรก็กะพริบตาปริบๆ หันมามองเธอด้วยรอยยิ้มบางๆ

“เข้าครัวกันเถอะค่ะ”

อรชรยิ้มหวานแล้วเดินนำหน้าไป ยอดนรีเดินตามหลังอรชรเข้าไปในครัวและระหว่างทางก็สวนทางกับจารณ

“หวัดดีครับน้องยอด”

น้ำเสียงทักทายอยางเป็นกันเอง และแววตาพราวพรายอย่างคนเจ้าชู้ ทำให้ยอดนรีหยุดทักทายเขาตามมารยาท

“หวัดดีค่ะพี่จิม จะไปเดินเล่นหรือคะ”

“ใช่ครับ น้องยอดไปด้วยกันไหม”

“แต่ ว่าเอ่อ...”

“คุณยอดไปเดินเล่นกับคุณจิมเถอะค่ะ ทางนี้อรจัดการเอง” อรชรหันกลับมาบอกด้วยรอยยิ้มละไม

“งั้นเราไปกันเถอะ”

จารณถือวิสาสะจูงมือของเธอเดินไปที่ชายหาด ซึ่งยอดนรีก็ไม่ได้สะบัดมือหนีแต่อย่างใด เธออยากดูท่าทีของเขาเหมือนกัน ในขณะที่อรชรมองตามหนุ่มสาวไปด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะหันหลังกลับเดินเข้าครัวไป

“ชอบที่นี่ไหม..” จารณถามขึ้นขณะพาเธอมานั่งบนโขดหินใต้ร่มไม้ใหญ่ มองดูคลื่นทะเลที่สาดซัดเข้าหาโขดหินน้อยใหญ่จนฟองคลื่นกระเซ็นสาย บรรยากาศทิวทัศน์ที่งดงามทำให้ยอดนรีรู้สึกผ่อนคลายอยู่ไม่น้อย หญิงสาวหันมามองชายหนุ่มที่รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาไม่เป็นสองรองใคร หากถามเธอว่า ระหว่างเจคอป กับจารณ ใครหล่อเหลากว่ากัน เธอตอบได้โดยไม่ลังเลเลยว่า จารณ...

เพราะอะไรน่ะหรือ เพราะจารณหล่อเหลากว่าเจคอปมากจริงๆ ใบหน้าเรียวได้รูปขาวสะอาด รูปร่างสูงเพรียวแต่ก็ดูตึงแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อที่งดงามไม่แพ้เจคอปเลย อีกทั้งผิวขาวสะอาดดูสุขภาพดี ริมฝีปากแดงจัด ดวงตาคมหวานทอประกายระยิบระยับอย่างที่เรียกว่าสายตาเจ้าชู้นั้น ก็ทำให้หญิงสาวอ่อนระทวยได้ไม่ยาก ในขณะที่เจคอปผิวเข้มคร้ามใบหน้าหล่อเหลาก็จริงแต่ดูกระด้างดุดัน ยิ่งไว้หนวดเครารกเต็มหน้ายิ่งดูน่ากลัว มากกว่าน่าเข้าใกล้ แต่ถ้าถามเธอว่า ชอบผู้ชายแบบไหนระหว่างผู้ชายสองคนนี้เธอก็ตอบได้โดยไม่ลังเลอีกแหละว่า เธอชอบเจคอปมากกว่า ดูดุๆ แบบนี้ล่ะดีจะได้ไม่มีใครเข้าใกล้ และมาแย่งเขาไป หญิงสาวคิดยิ้มๆ แล้วหันมาเอ่ยตอบเขา

“ชอบค่ะ ที่นี่สวยดี ยอดชอบทะเล พี่จิมละค่ะ เหมือนไม่ค่อยชอบที่นี่เท่าไหร่”

จารณหัวเราะเบาๆ แล้วเอนกายนอนลงบนพื้นหินเอามือทั้งสองข้างรองศีรษะไว้

“พี่เกลียดที่นี่จะตายไป..” 

ยอดนรีหันมามองเขาอย่างพิจารณาอีกครั้ง จารณเหมือนดารา เหมือนพระเอกหนัง ท่าทางของเขาดูเจ้าสำราญ ชอบความรื่นเริง ทำให้ยอดนรีแปลกใจไม่น้อยที่เห็นเขาอยู่บนเกาะนี้ ที่ห่างไกลจากแสงสี และความเจริญด้านวัตถุต่างๆ ลักษณะของจารณเหมือนหนุ่มที่ชอบปาร์ตี้ ผับบาร์สถานที่ที่เต็มไปด้วยแสงสีเสียงน่าจะเหมาะกับเขามากกว่าที่นี่ หากเขาเกลียดที่นี่ ทำไมเขาถึงได้มาอยู่ที่นี่เป็นปีๆ ล่ะ เจคอปบอกว่าจารณอยู่ที่นี่มากว่าสองปีแล้วโดยที่ไม่ได้กลับขึ้นไปบนแผ่นดินใหญ่อีกเลย ทั้งที่จารณไม่ใช่คนรักสันโดษ นั่นคือข้อมูลของจารณที่ได้รับรู้จากเจคอป และเธอก็มีข้อมูลของทุกคนบนเกาะแห่งนี้...

“พี่ดีใจนะที่ยอดกับเจคมา”

“ทำไมล่ะคะ พี่จิมน่าจะไม่ชอบที่พี่เจคมาที่นี่ เพราะเหมือนจะมาเป็นเจ้าของเกาะ เพราะใครๆ ก็บอกว่าคุณยายยกเกาะนี้ให้พี่เจค”

ยอดนรีลองโยนหินถามทาง และเรื่องนี้มันไม่ใช่ความลับ เธอรับรู้เรื่องนี้ตั้งแต่ก่อนมาและเหยียบย่างขึ้นมาบนเกาะ เธอก็ได้ยินใครๆ พูดกัน

“เพราะพี่จะได้ไม่ต้องแบกรับอะไรน่ะสิ รู้ไหม การทำงานใหญ่เกินตัวน่ะมันลำบาก”

เขาบอกขณะหลับตานิ่ง ท่าทางของเขาดูสบายๆ แต่หัวคิ้วนั้นย่นเข้าหากันเหมือนว่าเขากำลังคิดอะไรวุ่นวายอยู่ในใจ

“ถึงเราจะเพิ่งพบกัน แต่ถ้าหากพี่จิมให้ยอดเป็นเพื่อน มีอะไรก็เล่าสู่กันฟังได้นะคะ ยอดเป็นผู้ฟังที่ดีนะ”

หญิงสาวบอกเขา ไม่รู้ทำไมเธอถึงได้คิดว่าผู้ชายคนนี้ดูน่าสงสาร มันมีอะไรบางอย่างที่บอกว่าเธอไว้ใจเขาได้ จารณไม่อันตรายสำหรับเธอ..

“บางอย่าง มันก็อธิบายยากนะ” 

“หมายถึงอะไรคะ”

“ช่างมันเถอะ พูดไปยอดก็จะเครียดเปล่าๆ”

แล้วเขาก็ลืมตาแล้วลุกขึ้นนั่งยิ้มหวานให้เธอ ยอดนรีอดคิดไม่ได้ว่า หากในใจของเธอไม่มีเจคอปแล้ว เธอคงหลงใหลไปกับรอยยิ้มทรงเสน่ห์นี่เป็นแน่

“มาพูดเรื่องยอดดีกว่า ไปไงมาไงถึงได้มาเป็นเมียพี่เจคได้ รับจ้างเป็นเมียเขาเพื่อตบตาใครรึเปล่า”

ยอดนรียิ้มกว้างกับคำถามตรงไปตรงมาของเขาเสียนัก จารณไม่ได้เป็นคนโง่หรือไม่เอาถ่าน หรือ เป็นแค่หนุ่มเจ้าสำราญที่ไม่เคยคิดอะไรนอกจากใช้เงิน ใช้ชีวิตไร้สาระไปวันๆ อย่างที่เธอเข้าใจเสียแล้ว เขาฉลาดกว่านั้น..