2 | ข้อตกลง

"ไม่เอานะคะคุณแม่ ไม่เอานะสายป่าน จะบ้าแล้วหรือไง ให้พี่ใส่ชุดวาบหวิวขนาดนี้เนี่ยนะ"

"แล้วพี่จะใส่ชุดยัยป้าแก่ ๆ ไปพบแขกหรือไงล่ะพี่"

"พี่ก็ชอบแต่งตัวแบบนี้อยู่แล้ว แล้วจะเปลี่ยนสไตล์เพื่ออะไรล่ะ"

"พี่ ถ้าว่าที่เจ้าบ่าวเห็นสภาพพี่แล้วใครจะเอาล่ะ คิดสิคิด"

"งั้นหาชุดอื่นที่วาบหวิวน้อยกว่านี้หน่อย พี่ไม่ใช่เธอนะที่จะแต่งตัวแบบนี้แล้วทำตัวได้อย่างสบายใจ ถ้าพี่ให้เธอใส่ชุดของพี่บ้างเธอจะยอมไหม"

"เรื่องมากจริง ๆ เลย"

"งั้นก็เอาชุดที่มันไม่โป๊มากมาให้พี่"

"หนูไม่มีหรอกนะ ชุดแม่ชีแบบนั้นน่ะ"

"งั้นพี่จะใส่ชุดพี่ดีกว่า เดี๋ยวจะหาตัวที่ดีที่สุดก็แล้วกัน  แม่อย่าบังคับเม็ดพลอยนะ ไม่งั้นเม็ดพลอยไม่แต่งแน่ค่ะ"

"งั้นก็รีบ ๆ หน่อยล่ะ ใกล้ได้เวลาแขกจะมาเยี่ยมแล้ว"

ลูกไม้เดินลงมานั่งรอแขก ก่อนที่แขกจะมาถึงหลังจากนั้นสิบนาที

"สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับนะคะคุณนาย คนนี้หรือคะลูกชายของคุณหญิงที่จะให้แต่งงานกับลูกสาวของฉันน่ะค่ะ"

"ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ" หลังจากที่ชิดจันทร์เชิญแขกคนสำคัญนั่งลงกันแล้ว ทั้งสามแม่ลูกก็พากันมองว่าที่เจ้าบ่าวด้วยความแปลกใจ

"ลูกชายของคุณนายพิการหรือคะ ขอโทษนะคะที่เสียมารยาทถามไปแบบนั้น"

"เพิ่งกลับจากเมืองนอกได้ครึ่งปีเองค่ะ คิดว่าจะให้ไปสานต่อธุรกิจโรงแรมของครอบครัว แต่พอมาถึงไทยก็ดันมาประสบอุบัติเหตุก่อน ก็เลยเป็นแบบที่เห็นนี่แหละค่ะ"

"อ๋อ แล้วนี่เดินไม่ได้เลยหรือคะ"

"เดินได้ปกติค่ะ ร่างกายทุกอย่างปกติดี แต่เพราะตาบอดก็เลยต้องให้นั่งรถเข็นเอาน่ะค่ะ ถ้าออกมาข้างนอกที่ไม่ใช่บ้าน ลูกชายของฉันยังไม่ชิน"

"ตาบอด!" ทั้งสองแม่ลูกอุทานออกมาพร้อมกัน ยกเว้นเม็ดพลอยที่ได้แต่มองไปทางว่าที่เจ้าบ่าวด้วยความเห็นใจ

"ถ้าอยากจะยกเลิกการแต่งงาน ทางเราก็ไม่ขัดหรอกนะคะ เพราะคงไม่มีใครจะอยากแต่งงานกับคนตาบอดหรอกจริงไหม"

"ได้สิคะ แต่งได้ค่ะ ไม่มีปัญหาเลย จริงไหมจ๊ะเม็ดพลอย" ชิดจันทร์เอื้อมมือไปแตะหลังมือเล็ก แล้วทำท่าทีว่าให้กำลังใจ แต่กลับแอบจิกนิ้วไปที่หลังมือเล็กทันที

"ค่ะ…ได้ค่ะ ไม่มีปัญหาค่ะ" เม็ดพลอยรีบรับคำทันที เพราะแม่เลี้ยงของเธอเอาเล็บจิกที่หลังมือเธอจนเจ็บ

"แต่เพราะลูกชายของฉันเป็นแบบนี้ ก็มักจะหัวเสียบ่อย แถมมีอารมณ์รุนแรงด้วยนะคะ ถ้าลูกสาวคุณรับได้ก็โอเค"

"แหม…คุณนายคะ รับได้สิคะ ลูกสาวฉันตกลงปลงใจมาแล้ว คงไม่เปลี่ยนใจแล้วล่ะค่ะ"

"ดีเลยค่ะ แต่อย่ามาเปลี่ยนใจทีหลังนะคะ ไม่งั้นเงินค่าสินสอดที่ทางเราให้ไปจะต้องคืนฝ่ายเราเป็นสองเท่าค่ะ"

"คุณแม่คะ" เม็ดพลอยทำสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด  ในใจก็กังวลไปต่าง ๆ นานา แต่ดูเหมือนแม่เลี้ยงของเธอจะไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าเธอจะเป็นยังไง

"ไม่เปลี่ยนใจหรอกค่ะ ว่าแต่คุณผู้ชายไม่มาด้วยหรือคะ" ชิดจันทร์มองไปที่ร่างแกร่งของว่าที่ลูกเขยที่สวมหน้ากากอนามัยและสวมแว่นดำมิดชิดบนรถเข็นด้วยความเวทนาอยู่ในใจ

"ติดประชุมน่ะค่ะ ฉันก็เลยต้องมากับลูกแค่สองคน แต่ไม่ต้องห่วงเรื่องข้อตกลงหรอกนะคะ คุยกับใครก็เหมือนกัน ว่าแต่ทางคุณจะเรียกค่าสินสอดเท่าไหร่คะ"

"ก็ขอแบบสมน้ำสมเนื้อหน่อยนะคะ สักสามสิบล้านน่ะค่ะ" 

"คุณแม่!" เม็ดพลอยหันไปมองดูแม่เลี้ยงของตัวเองด้วยความตกใจ ถึงจะรู้ว่าตระกูลนั้นร่ำรวยมหาศาล แต่ก็ไม่คิดว่าจะเรียกสินสอดมากมายขนาดนี้ "ถ้าเกิดว่าเม็ดพลอยไม่ไหวก็ต้องจ่ายหกสิบล้านเลยนะคะ"

เม็ดพลอยรีบกระซิบกระซาบมารดาทันที เงินขนาดนี้กะจะไม่ให้เธอปลีกตัวออกมาเลยสินะ

"เธอก็ต้องทนให้ได้สิ ท่องไว้นะ บ้านน่ะ บ้านหลังนี้ ถ้าเธอไม่ทำตามก็หาเงินสามสิบล้านมาให้ฉัน แล้วฉันจะยกบ้านหลังนี้ให้"

"เอ่อ...มีอะไรกันหรือเปล่าคะ"

"อ๋อ…พอดีลูกสาวบอกตกลงนะคะ ถ้าได้ค่าสินสอดตามที่ขอ"

"แค่สามสิบล้านบาทไม่มีปัญหาเลยค่ะ แต่ว่ามีข้อแม้นะคะ"

"ว่ามาเลยค่ะ"

"งานแต่งทุกอย่าง ฝ่ายเจ้าสาวต้องเป็นฝ่ายจัดการนะคะ เพราะเงินที่เราให้ไปก็มากพอสมควรแล้ว"

"โอ๊ยคุณนาย จะจัดให้ยุ่งยากทำไมคะ ขอแค่ค่าสินสอดกับจดทะเบียนสมรสก็พอค่ะ พอดีเป็นคำสั่งเสียของสามีฉันเอง เพราะฉะนั้นแต่จดทะเบียนก็พอแล้วล่ะค่ะ แต่ต้องจดทะเบียนสมรสนะคะ เพราะฉันจะได้แน่ใจว่าลูกสาวของฉันจะอยู่อย่างสุขสบาย ไม่โดนครอบครัวคุณนายทิ้งขว้างน่ะค่ะ " ชิดจันทร์รีบเอาคนที่เสียชีวิตมาอ้างเพื่อให้อีกฝ่ายเกรงใจ

"แบบนั้นก็ได้ค่ะ เพราะทางเราก็ไม่อยากให้มันเป็นข่าวใหญ่เหมือนกัน แล้วทางคุณสะดวกจะให้เจ้าสาวมาอยู่ที่บ้านของเราเมื่อไหร่คะ"

"สะดวกทุกเมื่อค่ะ ค่าสินสอดมา ตัวเจ้าสาวก็ไป"

"งั้นเดี๋ยวอีกสองวันทางเราจะมารับตัวเจ้าสาวไปนะคะ แล้วอีกสองวันเราจะมาพร้อมกับค่าสินสอดเป็นเงินสดสามสิบล้านบาทค่ะ"

"ขอบคุณมากนะคะที่สละเวลามาหาถึงนี่ ยังไงก็ฝากลูกสาวด้วยนะคะ"

"ทางนี้ก็เหมือนกันค่ะ ถ้าแต่งงานแล้วก็อย่าคิดว่าลูกชายของเราเป็นภาระเลยนะคะ"

"แหม ใครจะคิดแบบนั้นล่ะคะคุณนาย จริงไหมเม็ดพลอย"

"ค่ะ"

"งั้นทางเราขอตัวกลับเลยนะคะ อีกสองวันจะมาใหม่ค่ะ"

"ไม่อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนละคะ อาหารเราเตรียมไว้เยอะแยะเลย"

"ขอบคุณนะคะ แต่ไม่เป็นไรค่ะ พอดีมีธุระต้องไปต่อ ไว้โอกาสหน้านะคะ"

หลังจากแขกของบ้านขึ้นรถแล้ว ชายหนุ่มร่างสูงที่สวมแว่นอยู่ก็ถอดแว่นดำออกด้วยความหงุดหงิด

"ยัยป้าคนนั้นขายลูกกินชัด ๆ เลยนี่ครับแม่ จู่ ๆ ก็ติดต่อเรามาเพื่อจะยกลูกสาวให้ คิดว่าทางเราไม่กล้าปฏิเสธเพราะเป็นผู้มีพระคุณของคุณพ่องั้นสินะครับ"

"ทำไงได้ล่ะ อดทนไปก่อนเถอะ ทำตามแผนที่เราได้คุยกันไว้ เพราะพ่อของเด็กคนนั้นกับพ่อของลูกเป็นเพื่อนสนิทกันด้วย แม่เชื่อว่าไม่นานเด็กคนนั้นก็ทนอยู่บ้านเราไม่ไหวหรอกลูก"

"เงินแค่สามสิบล้านมันแค่เศษเงินของเราครับแม่ แต่ผมหงุดหงิดใจมากกว่าที่พวกเราอาจจะถูกมองว่าดูโง่ในสายตาของคนพวกนั้น"

"พอไม่มีสามีคุมกะลาหัวก็เลยเร่ขายลูกสาวเพื่อแลกเศษเงินไง ตระกูลนั้นคงตกต่ำไปมากเลยล่ะ แต่เราก็ต้องทำตามไปก่อน เพราะคุณทรงยศเป็นผู้มีพระคุณกับครอบครัวเรามาก ยังไงก็ทนไปก่อนนะลูก เดี๋ยวเด็กคนนั้นก็คงทนไม่ไหวเองแหละ"

"แต่จดทะเบียนนี่สิครับ ผมน่ะไม่อยากผูกมัดด้วยพันธะบ้า ๆ แบบนี้หรอกนะครับคุณแม่ ผมยังอยากใช้ชีวิตแบบอิสระ ไม่ใช่มาจดทะเบียนเพื่อผูกมัดอะไรกับใครแบบนี้"

"คนพวกนั้นคงคิดแผนสูง คงกะจะเอาสมบัติของตระกูลเราด้วยแน่ ๆ แต่ไม่แต่งงานแล้วคิดดูเถอะ พอเราบอกว่าให้ฝ่ายนั้นจัดงานแต่งเองก็รีบบอกไม่ต้องจัดทันที คงเพราะไม่อยากเสียเงินแม้แต่บาทเดียวล่ะสิ แค่คิดก็น่าสมเพชแล้ว แต่ไม่ต้องกังวลไปหรอก เชื่อเถอะว่าไม่เกินสองเดือน เด็กคนนั้นคงจะทนอยู่บ้านเราไม่ไหวแล้วเผ่นแนบไปเองนั่นแหละ"

"ขอให้มันจริงเถอะครับแม่ แถมยังต้องแสดงเป็นคนตาบอดอีก โคตรจะอึดอัดเลย"

"เราค่อยแก้ปัญหาไปทีละเรื่องแล้วกัน เพราะยังไงก็ทนได้ไม่เกินสองเดือนหรอก เต็มที่เดือนเดียวก็เหลือทน"

"ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้นะครับ จืดชืดไร้รสนิยมมาก แค่ผมเห็นแวบแรกก็ไม่อยากมองด้วยซ้ำ ไม่แปลกใจเลยที่ถูกมาจับคลุมถุงชน ถ้าเป็นเด็กอีกคนที่เป็นน้องสาวยังดูดีกว่าเยอะเลย แบบนั้นคงจะน่าสนุกบ้าง แต่ก็เอาเถอะครับ ผมจะหลับหูหลับตาทำ ๆ ไปก็แล้วกัน"

"ส่วนเรื่องจดทะเบียน ถ้าฝ่ายนั้นไม่ได้เร่ง ผมไม่จดนะครับ ปล่อยเลยตามเลยไปก็ยิ่งดี เพราะผมไม่อยากมีประวัติเสียแบบนั้นด้วย โดยเฉพาะกับผู้หญิงพรรค์นั้น"

"ตอนนี้ถ้าฝ่ายนั้นเรียกร้องอะไรมา เราก็ได้แค่ทำตามเท่านั้น แต่แค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละลูก เพราะถ้ามันเป็นคำขอของครอบครัวผู้มีพระคุณ เราก็ต้องทำตามน้ำไปก่อน เดี๋ยวพวกนั้นมันก็แพ้ภัยตัวเองเองนั่นแหละ"

"นี่มันเวรกรรมอะไรของผมกันนะ กลับมาเมืองไทยแค่ครึ่งปีก็ต้องโดนจับมาคลุมถุงชนแบบนี้ ดีนะที่ฝ่ายนั้นไม่ขอเรียกร้องให้จัดงานแต่งยิ่งใหญ่ ไม่งั้นผมได้อับอายขายขี้หน้าแน่"

"เพราะแม่รู้ไง แม่ถึงได้โยนให้ฝ่ายนั้นเป็นคนจัดงานะแต่งงานเองเพราะพวกขี้เหนียวแบบนั้นไม่มีทางยอมเสียเงินหลายล้านเพื่อจัดงานแต่งที่ใหญ่โตหรอก"

"ครับ ผมก็อยากให้มันถึงไว ๆ เหมือนกัน จะได้จบเรื่องเร็ว ๆ สักที"