บทที่ 3 ปากดีแต่คิดถึง

คืนวันนั้นคนที่ปากดีไล่เธอไม่อยากเจอหน้าก็รู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านไม่มีที่จะลง แต่เมื่อสั่งไปแล้วจะกลืนคำพูดตัวเองก็ไม่ใช่ที่ เขาเป็นถึงเจ้าของโรงแรม จะมาให้พนักงานตัวเล็ก ๆ อย่างเธอหัวเราะเยาะได้อย่างไร

         “โธ่เว้ย!” เขาเอามือขยุ้มหัวจนผมยุ่งเหยิงไปหมด แทบไม่เหลือคราบผู้บริหารมาดเนี้ยบเจ้าระเบียบเลยสักนิด

         “เธอร่ายมนต์อะไรใส่ฉันเหมือนดาว” เขานั่งสงบใจแต่ทำอย่างไร ใบหน้าที่ปนทุกข์อมเศร้าของเธอก็ลอยมาตลอดเวลา ยิ่งเห็นตอนที่เธอร้องไห้เมื่อเห็นเขาจูบกับพราวรุ้ง คนปากดีอย่างเขาก็เจ็บจี๊ดที่หัวใจ

         “ฉันไม่สนใจเธอหรอก ต่อให้เธอจะรู้สึกอย่างไรก็ตาม” เขาผลุดลุกจากเก้าอี้ แล้วก็ตรงไปยังเลานจ์ที่บนชั้นสูงสุดของโรงแรม และนั่งดื่มราวกับในแก้วคือน้ำเปล่า

         เขากระดกจนบาร์เทนเดอร์รู้สึกเมาแทน แต่ไอสังหารที่ฟุ้งกระจายรอบ ๆ กายของผู้เป็นเจ้าของโรงแรม ทำให้พนักงานทุกคนไม่กล้าเอาชีวิตไปเสี่ยง เพราะนั่นหมายถึงหน้าที่การงานได้จบลงไปพร้อมกันอีกด้วย

         พราวรุ้งไปตามหาเขาที่ห้องทำงาน แต่ก็ไม่พบกับใครสักคน จึงเดินไปถามพนักงานและได้รู้ว่าเขามานั่งดื่มคนเดียว

         แววตาของพราวรุ้งเป็นประกายทันทีเมื่อรู้ว่าเขาอยู่ที่ใด และรสจูบที่ตอนเย็นนั้นทำให้เธอติดใจจนต้องตามหาเจ้าของ

         ‘คืนนี้คุณและฉันเราจะบดขยี้...กันบนเตียง’ การลากภีรภาคย์ขึ้นเตียง เป็นงานที่ครอบครัวสั่ง เพราะต้องการให้เรื่องของเราเป็นจริงเสียที แล้วประสบการณ์ที่สั่งสมมานานของเธอก็รับรู้ได้ว่า เขาชอบลีลาของเธอไม่ใช่น้อย วัดจากการรุกเมื่อตอนเย็น

         ใครจะไม่ติดใจเล่า ลิ้นเธอนั้นดีจะตายแถมคอก็ยังลึก หากผู้ชายคนไหนได้ลองรับรองว่าติดอกติดใจกันแน่นอน

         เธอกลับไปเปลี่ยนชุดที่เว้าไปทั้งแผ่นหลังจนถึงก้น ใส่จีสติงเพื่อให้เห็นก้นเด้ง ๆ จนเขาต้องอยากฟาดด้วยมือหนาของตน เธอหันไปมามองกระจกจนแน่ใจแล้วว่ามันสวยสะดุดตา ก็เดินออกจากห้องตรงไปยังเลานจ์สุดหรูในโรงแรม

         บรรยากาศด้านบนที่เป็นบาร์เปิดมีลมพัดเอื่อย ๆ พร้อมกับดาวบนฟ้าและบนพื้นดิน ทั้งวิวและบรรยากาศล้วนเป็นใจให้กับเธอ

         เธอสั่งออนเดอะร็อคหนึ่งแก้ว แล้วเหล้าสีสีอำพันที่อยู่ในแก้วทรงกระบอกเตี้ย กับน้ำแข็งทรงบอลก็มาเสิร์ฟเธออย่างทันที

         กลิ่นหอมของวิสกี้คลาสสิค ชวนให้เจ้าของยกขึ้นจิบเพื่อลิ้มรส ให้เหมือนกับเขาที่กำลังกระดกอย่างเอาเป็นเอาตาย

         รอยยิ้มเป็นประกายของพราวรุ้งชวนให้นักดื่มที่มานั่งต่างเหลือบมองว่าเธอจะไปที่ใด แต่เมื่อเธอย่างกรายตรงไปยังบุรุษผู้หนึ่ง ทุกคนก็ละสายตาไม่มองตามเพราะคิดว่าค่ำคืนนี้คงไม่ใช่ดวงของพวกเขา ที่จะได้ชนแก้วกับผู้หญิงที่งดงามราวกับซุปเปอร์โมเดล

         กริ๊ง!

         เสียงแก้วคริสตัลอย่างดีกระทบกัน ทำให้ภีรภาคย์ต้องโงหัวขึ้นมามอง เพราะเริ่มหนักอึ้งตั้งแต่หัวค่ำ เมื่อเห็นแก้วที่เรียงรายอยู่ตรงหน้าตัวเอง ก็ไม่ต้องบอกว่าจะปวดหัวขนาดไหน

         “ใจร้ายจังเลยนะคะ แอบมาดื่มคนเดียว” เสียงหวานที่พยายามดัดให้แหบพร่า เรียกความเสน่หาอย่างเร่าร้อนในกายของชายหนุ่มตรงหน้าให้มีอารมณ์ พร้อมกับสยายผมให้ดูเซ็กซี่เพื่อมัดใจเขาให้ชวนขึ้นเตียงอย่างรวดเร็ว

         ‘ราตรีนี้เขาและเธอควรสุดเหวี่ยง’

         “เครียดเรื่องงานครับพราว” เขาอ้าง ทั้งที่งานก็ไม่มีปัญหาเลยสักนิด เพียงแต่หัวใจเขาต่างหากที่เริ่มมีปัญหา

         เขาเริ่มขาดเธอไม่ได้!

         “มีอะไรอยากเล่าให้พราวฟังไหมคะ” เธอนั่งข้าง ๆเขา ยกขาขึ้นไขว่ห้าง ที่ทำเอาหนุ่มโต๊ะด้านข้างร้องซี้ดเพราะมันเห็นข้างในรำไรเบา ๆ ชวนเสียวไปถึงปลายลำ

         “ไม่เป็นไรครับ...ผมโอเค” ปากบอกว่าโอเค แต่ใจเขาก็รู้ดีว่ามันไม่โอเครเลยสักนิด เขาไม่รู้ว่าจะจัดการอารมณ์ของตัวเองได้อย่างไรด้วยซ้ำ

         เมือเล็กสวยลูบไปที่ข้างขาไม่ห่างจากเป้ากางเกงของเขานัก ทำให้คนที่กำลังอึดอัดกายอยู่แล้วชวนให้อึดอัดเพิ่มมากขึ้นอีก

         ‘ซี้ด...!’ เขาได้แต่ร้องในใจ ไม่กล้าเปล่งเสียงให้รู้สึกว่าเขาทนไม่ไหวกับการเล้าโลมโง่ ๆ แบบนี้

         ต่อให้คนทั้งโลกท้าทายเขาอย่างไร แต่เมื่อมองเห็นใบหน้าหวานปนเศร้ากับแววตาที่เหมือนลูกหมาไร้เดียงสาคู่นั้น มันทำให้เขาทลายกำแพงที่ตัวเองสร้างขึ้นมาจนหมด

         ‘เขาคิดถึงเธอ’

         “ปากบอกว่าโอเค แต่พราวรู้ค่ะว่าคุณอึดอัด ไปผ่อนคลายกับพราวไหมคะ” หญิงสาวยกมือขึ้นเท้ากับโต๊ะส่งสายตายั่วยวนพร้อมทั้งเชิญชวนอย่างที่สุดส่งไปให้

         คืนนี้อย่างไร เขาก็ต้องเป็นของเธอแน่นอน!

         สกิลการยั่วของเธอนั้นรุนแรงและเร่าร้อน จนเขาที่มีอารมณ์อยู่แล้วก็อดทนต่อไม่ไหว มือหนารั้งท้ายทอยเข้าหาฉกริมฝีปากจูบเธอที่กลางเลานจ์ โดยไม่สนว่าจะมีคนมองหรือไม่ เพราะส่วนใหญ่จะเป็นลูกค้าต่างชาติ กับนักธุรกิจเท่านั้นที่มาดื่ม และคนเหล่านั้นก็ไม่สนสิ่งใดนอกจากความสุขของตัวเอง

         เขาไม่อาจอดกลั้นต่อภาพยั่วเย้าตรงหน้า และต้องการสั่งสอนพราวรุ้งว่าอย่ามากระตุกหนวดเสือแบบเขา

         ริมฝีปากหนาบดเบียดเข้ากับริมฝีปากบางแล้วส่งลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากที่มีกลิ่นวิสกี้รสชาติเดียวกับที่เขาดื่ม ความหอมหวานชวนเมานั้น ทำให้เขาจูบแทบสูบวิญญาณของเธอออกจากร่าง แต่ห้วงความคิดนั้นเขานึกถึงแต่ผู้หญิงอีกคนที่ทำให้เขาต้องมานั่งกินเหล้าอยู่เพียงผู้เดียวในตอนนี้

         หญิงสาวลงไปยืนที่พื้นแทรกตัวเข้าไประหว่างขาของชายหนุ่ม มือเล็กขยำตรงกลางเป้า เร่งความเร้าร้อนตรงปลายลำให้กับเขา จนเมื่อเขาขยับสะโพกเข้ามาชิดร่างกายเธอจนสัมผัสได้ถึงสิ่งที่กำลังแข็งขืนอยู่ในกางเกงนั้น

         เธอผละออกจากเขา แล้วเอ่ยความต้องการขึ้น

         “ไปที่ห้องกันค่ะ” คำเชิญชวนสั้น ๆ แต่ความหมายนั้นลึกซึ้งนัก ค่ำคืนนี้เขาและเธอต้องจบที่เตียงอย่างเดียว    เธอดึงเขาให้ตามออกไป เรียกความเสียดายให้กับชายหนุ่มคนอื่น ๆ ที่ต้องการสานความสัมพันธ์ร่วมกับเธอเช่นเดียวกัน

         เมื่อประตูห้องเปิดออก เขาก็ผลักเธอขึ้นไปนอนบนเตียง สายตาคมกริบมองท่าทางที่ยั่วยวนนั้นอย่างต้องการ เรียวขายาวยกขึ้นสูงเผยให้เห็นเนินเนื้อด้านในที่มีจีสติงชิ้นจิ๋วโอบปิดแทบไม่มิด

         เขาปลดกระดุมอย่างเร่งเร้าแล้วกระโจนขึ้นเตียงไปด้วยกันกับเธอ แรงเด้งของเตียงสปริงทำให้ขาของเธออ้าออกแล้วเขาก็แทรกร่างกายอันแข็งแกร่งและเปี่ยมด้วยมัดกล้ามเนื้อไปตรงกลางระหว่างขา

         ริมฝีปากตะโบมจูบอย่างรุนแรง ราวกับต้องการลงโทษคนที่คิดมายั่วยวนเขา ริมฝีปากกระจับขบเม้มไปจนทั่วลำคอ แต่ทว่าภาพใครบางคนที่ซ้อนมาทำให้เขาต้องสะบัดศีรษะรัว ๆ

         ‘เหมือนดาว’ เขาคำรามใจใน

         คนที่เขาอยากลบออกจากความทรงจำแต่ทว่าเธอกลับติดอยู่ในหัว ทำให้เขานึกถึงร่างที่กรีดร้องยามเมื่อเขารักอย่างรุนแรง ภาพที่ครางกระเส่าทำให้เขายากจะลบเลือนให้จางไป

         เขาเก็บภาพของเธอไว้ในสมอง เขาและเธอไม่เคยจีบกัน มีแต่เรื่องบนเตียงเท่านั้น ‘แต่ทำไม!’

         พราวรุ้งเห็นเขาหยุดซะงักงันก็รู้สึกตกใจ เธอลูบไปที่แผงอกสะกิดเขี่ยที่ปลายหัวนมชมพูของเขาเบา ๆ แล้วลูบรั้งต้นคอเขาให้ลงมาจูบเธออีกครั้ง

         แต่ว่า...!

         “พะ...พราว!” เขาเรียกเธอเสียงเครือ แต่หญิงสาวก็ยังยันสะโพกขึ้นให้สัมผัสกับตัวตนภายในร่มผ้าของเขา

         “คุณต้องการพราว คุณต้องการพราว” เธอเริ่มสะกดจิตเขาอีกครั้งด้วยเสียงกระซิบพร่าที่ข้างหู

         ภีรภาคย์พยายามทำให้ตัวเองเปิดใจ ร่วมรักกับผู้หญิงอื่น เขาจูบเธออีกครั้ง แล้วก็อีกครั้ง แต่รสจูบนั้นมันไม่รู้สึกว่าหอมหวานเหมือนกับผู้หญิงคนนั้น ที่กำลังตามหลอกหลอนเขาอยู่

         ฮึก!

         เขาถอนจูบฉับพลันราวกับหายใจไม่ทัน เรียกรอยยิ้มให้กับพราวรุ้ง เธอขบขันที่เขาตื่นเต้นจนเหมือนเพิ่งมีอะไรครั้งแรก แต่หุ่นแบบเธอก็คงเป็นธรรมดาของผู้ชายที่เต้นเต้น และเธอจะให้เขามากกว่าความตื่นเต้น

         มือเล็กปลดกระดุมกางเกงของเขาออก ล้วงไปด้านในก็อดตาโตไม่ได้ ‘นี่เขาไม่ใช่ฝรั่งแต่ทำไมมันใหญ่โตนัก’ เธอพยายามลูบขึ้นลูบลงเร่งความอุ่นร้อนในกาย แล้วก็ผลักเขาให้นอนลงส่วนตัวเองก็ขึ้นไปอยู่ด้านบน

         เสียงลมหายใจหอบถี่ราวกับวิ่งอยู่บนทะเลทรายร้อน ๆ แต่เปลวไฟแห่งรสสวาทนั้นมันหอมหวานไม่ว่าบุรุษคนใดก็ต้องยอมสยบแต่ไม่ใช่เขา

         “หยุดก่อน...!”