บทที่ 2 มีสิทธิ์แค่มอง

กว่าจะผ่านวันอันอ่อนล้าไปได้ นับว่าเหมือนดาวต้องฝ่าฟันกับลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการไม่พอ ยังมีเขาที่เดินควงผู้หญิงที่ชื่อพราวรุ้งตรวจงานไปมาทั่วโรงแรม

         “วู้ววว! พรุ่งนี้ฉันจะ 23 แล้ว” เธอยกมือขึ้นชูสองนิ้ว แล้วก็ถ่ายรูปโพสต์ที่หน้าฟีดของตัวเองในโซเชียล เพื่อน ๆ ที่ยังพอติดต่อกันผ่านออนไลน์อยู่บ้างก็มาอวยพรขอให้เธอได้โน้นได้นี่

         แต่ใครจะรู้เธอไม่ได้อยากได้อะไรเลย ก่อนออกจากโรงแรม เธอเดินมาที่มุมตึกที่กำลังจะแสกนบัตรออก เมื่อโผล่หน้าไปก็ต้องเจอกับภาพบาดตาบาดใจอีกครั้ง

         “จู้บ...ม๊วบ!” พราวรุ้งดึงร่างใหญ่เข้ามาบดขยี้ริมฝีปากแล้วก็สอดเรียวลิ้นเข้าไปกอดเกี่ยว ส่งรสจูบอันหอมหวานไปให้ชายหนุ่มที่ครอบครัวหมายปองให้แต่งงาน

         ชายหนุ่มวัยกลัดมันเช่นเขามีหรือจะยอมให้ผู้หญิงล้อเป็นไก่อ่อนไม่มีน้ำยา เขาเปลี่ยนตำแหน่งกระชากร่างของเธอดันให้ชิดเข้าติดผนัง ที่เป็นมุมทางเดินมองดูแล้วลับตาคน คงไม่มีใครเข้ามาเห็นได้

         แต่คนที่ไม่ควรเห็นเช่นดาราภรณ์ก็ดันโผล่มาเสียนี่ เธอถอยกรูเข้าไปแอบที่ใต้บันได แล้วก็เอามือปิดปากตัวเองกลั้นสะอื้นไว้อย่างสุดเสียง น้ำตาของเธอค่อย ๆ ไหลลงอาบที่ใบหน้า แม้จะรู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิ์ แต่หัวใจเธอไม่ได้ด้านชาอย่างเขาที่จะไม่รู้สึกอะไร

         ‘เขามีคนอื่น เธอมีสิทธิ์ได้แค่มอง’

         เธอหลบอยู่ตรงนั้นจนนานกว่าสิบห้านาที แต่เสียงจูบนั้นก็ยังไม่ลดละลงเลย เขาบดขยี้จูบครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับคนหิวกระหาย ตอนนี้เธออยากหูดับนัก แต่ทว่ามันก็ดันดังก้องมาจนเธอได้ยิน

         “ฮึก!” เธอกลั้นสะอื้นจนปากสั่น และก็ข่มเสียงมันเก็บไว้อีกไม่ได้ต่อไป จนต้องพยุงร่างของตัวเองนั่งลงที่ขั้นบันได มือเล็กปาดน้ำตาที่ไหลออกครั้งแล้วครั้งเล่า ใบหน้าหวานที่มีผิวพรรณที่สดใสบัดนี้กลายเป็นสีแดงก่ำ ทั้งจมูกและดวงตา

         พศินที่เดินลงมาหาเจ้านาย เมื่อผ่านบันไดด้านหลังเห็นผู้หญิงของเจ้านายกำลังร้องไห้เข้า ก็อดซักถามไม่ได้

         “คุณเหมือนดาวเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

         หญิงสาวสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงคุณพศิน เธอรีบเช็ดน้ำตาแล้วก็ลุกขึ้นยืนโค้งให้กับคุณพศินทันที ด้วยตำแหน่งที่ด้อยกว่าเขา

         “คุณพศิน...เอ่อ...พอดีฝุ่นเข้าตาค่ะ เลยขยี้ตาฉันเลิกงานแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ” เธอเลือกที่จะเดินอ้อมไปอีกทาง เพื่อจะได้ไม่ขัดเวลาแห่งความสุขของเขาและผู้หญิงของเขา

         พศินยกมือจะเรียก แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เขาถอนหายใจแล้วก็ส่ายหน้า

         “หากหลงรักก็เจ็บแบบนี้แหละครับ คุณเหมือนดาว” พศินเป็นลูกน้องจะพูดอะไรมากก็ไม่ได้

         เหมือนดาวไม่เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นที่ผ่าน ๆ มา ที่เมื่อเห็นเงินเยอะ ๆ หรือของที่ถูกใจก็จะตาลุกวาว แต่ต้องแลกกับการให้ความสุขกับคุณภีร์เพียงชั่วคราว

         แต่เธอคนนี้อ่อนต่อโลก ไม่รับสิ่งใดเลยแม้แต่แดงเดียว เขาไม่รู้ว่าเธอทำทำไม แต่คิดว่าเธอคงมีเหตุผล เขาก็ได้แต่ภาวนาว่าให้เจ้านายใจร้ายกับเธอน้อยหน่อยก็แล้วกัน

         แค่เพิ่งเริ่มต้น เขาก็เริ่มร้ายกาจจนยากจะรับมือแล้ว ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าคุณภีร์ต้องการบีบเหมือนดาว เพราะเธอแสนดีเกินไปที่จะอยู่เคียงข้างเจ้านาย และอยากให้เธอออกไปจากชีวิตของเขาอย่างรวดเร็ว อะไรมันจะดีไปกว่าที่กดดันเรื่องงานกันเล่า

         เหมือนดาวเดินกลับบ้านเหมือนเคย ตอนกลับไม่ต้องรีบเธอก็เดินมันไปเรื่อย ๆ และไม่ลืมแวะซื้อโครงไก่สับไปฝากสีนิล หมาสุดที่รักของเธอ

         เธอแทบจะไม่ได้กินอะไรเลยในวันนี้ เพราะมันจุกแน่นไปหมด ทั้งคำพูด การกระทำ บอกชัดเจนแล้วว่าเขามีคนใหม่ แต่ว่าเธอจะทนได้ไหมนะ ทนเห็นเขารักกับคนอื่นต่อหน้าไหวหรือเปล่า

         ต่อให้ไม่ไหว เธอจะทำอะไรได้ ในเมื่อสิทธิ์ใดก็ไม่มีนอกจากพนักงาน กับหน้าที่บำเรอกามหลังเลิกงาน

         จากนี้ไป คงไม่ต้องทำหน้าที่นั้นแล้วสินะ คงมีผู้หญิงคนนั้นที่ทำหน้าที่ได้ดีกว่าเธอแล้ว

         เธอเดินถึงบ้านก็เปิดประตู พร้อมกับมีหมาสีดำตัวน้อยยืนกระดิกหางรอรับเธออยู่ และเมื่อเธออ้าแขนมันก็วิ่งเข้ามาหาจนเธอต้องลงไปกอดมัน

         “อยู่บ้านแอบไปดื้อหรือเปล่าเจ้าสีนิล” แล้วเสียงครางอิ๋ง ๆ ก็ตามมาราวกับจะบอกว่าเป็นเด็กดีไม่เคยดื้อ

         รอยยิ้มเดียวที่ทำให้เธอยิ้มได้คือเจ้าสีนิลสินะ

         หึ! โดนเขาทิ้งแบบไม่มีเยื้อใยแบบเจ้าสีนิลมันเจ็บอย่างนี้สินะ

         “ต่อไปนี้ฉันจะมีแกเป็นเพื่อนรักของฉันคนเดียวเท่านั้นนะ สีนิล” เธอเทโครงไก่สับละเอียดใส่ในชามข้าวของมัน แล้วก็นั่งดูมันกินอย่างมีความสุข

         พรุ่งนี้เป็นวันหยุด เธอก็จะซักผ้าตั้งแต่คืนนี้ พรุ่งนี้จะได้นอนเล่นทั้งวัน เมื่อโยนทุกอย่างลงถังซักผ้าของตัวเอง แล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูว่ามีใครทักมาไหม แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องงาน เพราะว่าเธอไม่เคยมีคนคุยมานานแล้ว

         เขาที่เธอคิดถึง แม้แต่โทรหาสักครั้งก็ไม่เคย มีเพียงพศินที่เรียกเข้าไป หรือไม่เธอก็ต้องรู้หน้าที่

         แต่หน้าที่บนห้องนั้นมันจบแล้ว ต่อไปก็จะเหลือแค่หน้าที่พนักงานต้อนรับ และเธอก็จะทำเหมือนไม่เคยรู้จักเขาก็แล้วกัน

         ตอนนี้แผลยังสดมันย่อมแสบเสมอ การที่จะหลบหน้าได้อย่างดีคือเข้ากะกลางคืน ซึ่งแม้ว่าจะเป็นบทลงโทษจากเขาที่ไปเสียมารยาทเมื่อตอนเช็คอินห้องให้ผู้หญิงของเขา แต่ก็นับว่าเป็นสิ่งที่ดีสำหรับเธอ

         เมื่อวันหนึ่งเธอทำใจได้และมูฟออนแล้ว ต่อให้เห็นเขาอยู่ตรงหน้า อ้อนวอนให้กลับเธอก็คงใจแข็งพอที่จะไม่กลับไปเดินทางเดิม

         เส้นทางนี้คนทั่วไปเขาไม่เลือกเดินอยู่แล้ว หากไม่สิ้นไร้ไม้ตอกเช่นเดียวกับเธอ

         อย่างน้อยก็มีงานทำ มีเงินใช้ ดีที่ไม่ได้เป็นหนี้ แม้ในช่วงที่ลำบากที่สุดของชีวิตเคยกินข้าวคลุกน้ำปลามาแล้ว แต่เธอก็กัดฟันสู้มาจนวันนี้

         ต่อให้ไม่มีเขาเราก็ต้องอยู่ให้ได้!

         ชายหนุ่มหลังจากนัวเนียกับพราวรุ้งเสร็จ เขาก็ให้เธอขึ้นไปบนห้องแล้วก็เข้าไปดูกล้องวงจรปิด เพื่อจะไล่ลบสิ่งที่เขาเพิ่งทำอย่างประเจิดประเจ้อไว้ แต่ว่าเขากลับเห็นใครบางคนที่เผอิญไปพบเขาเข้าโดยบังเอิญ

         “เหมือนดาว!” เสียงกัดฟันกรอดจนทำให้พนักงานที่ควบคุณห้องกล้องวงจรปิดต้องสยอง

         เขาสั่งให้ลบแล้วตัวเองก็ออกไปอย่างหัวเสีย และเรียกพศินให้เข้ามาหา

         “ครับนาย” พศินรีบเข้ามาตามคำสั่งยืนก้มหน้าน้อย ๆ เหมือนอย่างที่เคยทำ

         “เหมือนดาวเห็นฉันจูบกับพราวรุ้ง”

         “ตอนเย็นใช่ไหมครับ” พศินนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อเย็นที่เขาพบเหมือนดาวทันที ที่เธอกำลังนั่งร้องไห้เพราะเรื่องนี้สินะ

         “นายจัดการให้เรียบร้อยด้วย” เขาสั่งไปพร้อมกับหักนิ้ว และไม่ชอบคนที่มายุ่งวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัว

         “นายครับ!” พศินเรียกเจ้านาย เพื่ออยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ต้องหยุดเมื่อมองหน้าเจ้านายที่ใบหน้าถมึงทึง

         “ทำตามที่ฉันสั่ง ฉันไม่ต้องการเห็นหน้าเธอ” ใช่เขาไม่ต้องการเห็นหน้าเธอ เพราะเธอทำให้เขากำลังผิดกฎของตัวเองที่ตั้งไว้ ว่าจะไม่หลงรักเหยื่อของตัวเอง

         แต่ยิ่งนับวันเขาก็รู้สึกว่าขาดเธอไม่ได้ ผู้หญิงส่วนใหญ่ของเขาจะอยู่ไม่เกินหนึ่งปี แต่เหมือนดาวไม่ว่าเมื่อไหร่ทำไมเขาก็ยังไม่เบื่อ นั่นแหละที่เขาไม่เข้าใจตัวเอง

         ล่าสุดที่เคยมีอะไรด้วย เขาเริ่มไม่ต้องการใช้ถุงยางกับเธอ และยิ่งเนื้อแนบเนื้อ เขาก็ยิ่งรู้สึกผูกพัน

         แน่นอนว่าเธอจะไม่ใช่นายหญิงของ PP  คนอย่างเธอ เขาไม่มีวันยกชูขึ้นออกหน้าออกตา เขาเป็นถึงเจ้าของโรงแรม เธอไม่คู่ควร

         “ครับ” พศินเดินออกจากห้องไปแล้วก็พ่นลมหายใจ สงสารก็แต่เหมือนดาว ที่ไม่รู้ไปทำอะไรให้เจ้านายของเขาไม่พอใจนัก ถึงได้เอาแต่กลั่นแกล้งไม่รู้จบเช่นนี้

         ภีรภาคย์นั่งนิ่งหลับตาในห้องทำงานของตัวเอง ทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น

         เขาดึงเหมือนดาวมาในเงื่อนไขที่พิสดาร แค่เพียงต้องการรับพนักงาน แต่ให้เธอมานอนร่วมกับเขา

         ความสดใหม่มันดึงดูดใจ ให้เขาต้องยื่นเงื่อนไขนี้ แม้ว่าความสามารถเธอถึงอยู่แล้วก็ตาม

         ผู้หญิงที่ผ่านมา ล้วนผ่านผู้ชายมามากหน้า แต่เหมือนดาว ‘เขาคือคนแรก’

         เธอไร้เดียงสาจนโดนเขาหลอกล่อ และเขาก็เลวพอที่กินไม่รู้จักอิ่ม และนับวันก็ยิ่งกินหนัก ทั้งที่ควรจะเบื่อภายในสองสามเดือนแรก แต่ก็คิดเข้าข้างตัวเองตลอดว่า คงเพราะเด็กมันยั่วและไร้เดียงสาแบบนี้เขาจึงได้หลง

         เขาต้องการพิสูจน์ว่า ตัวเองไม่ได้หลงรักเหยื่อ จึงให้เธอไปทำงานกลางคืน จะได้ไม่เจอหน้า ไม่ให้เธอมาปรนเปรอเขาแล้ว เพราะหากมากกว่านี้ เขานี่แหละจะตัดขาดจากเธอไม่ได้

         สิ่งที่หงุดหงิดที่สุด เห็นจะเป็นเรื่องที่เธอไม่รับของและเงินของเขาเลย

         เธอไม่เคยแสดงตัว ทั้งที่เขาชอบคิดว่าเธอต้องการแสดงตัวและหวังจะเป็นนายหญิงที่นี่ ถึงไม่รับสิ่งใด

         เขาก็ไม่เคยให้เช่นกัน เพราะอยากรู้ว่าเธอจะแอปใสได้สักกี่วัน แต่ผิดจากที่เขาคาด หนึ่งปีที่แล้วเป็นอย่างไร หนึ่งปีนี้ก็เป็นอย่างนั้นไม่มีผิด

         ‘เธอไม่สนเงิน’

         เขาอยากรู้จริง ๆ ว่าเธอสนอะไรจากเขากันแน่ หากไม่ใช่เงิน