LOGINShare
บทที่ 9
Latest chapter
หากไม่เห็นแสง บทที่ 9
ร่างกายของฉันทรุดโทรมลงทุกวันสายตาเริ่มพร่ามัว บ่อยครั้งที่มองใบหน้าคนไม่ชัดเจนทำได้เพียงแยกแยะผู้คนผ่านทางเสียงเท่านั้นแม่ร้องไห้ทุกวันจนตาบวมตุ่ยเหมือนลูกมะนาวเริ่มหันไปพึ่งพาพระพุทธศาสนา สวดมนต์ในห้องผู้ป่วยทุกวันบอกว่าเป็นการสวดมนต์ขอพรให้ฉันฉันฟังบทสวดเหล่านั้นแล้วกลับรู้สึกหงุดหงิดใจ“แม่คะ เลิกสวดเถอะค่ะ” ฉันบอก“ถ้าพระองค์มีตาจริงๆ ท่านคงไม่ปล่อยให้หนูต้องทนทุกข์ทรมานขนาดนี้”แม่ชะงักไป หนังสือสวดมนต์ตกลงบนพื้น“เมิ่งจิ้งเหยา...”“หนูอยากกินซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานค่ะ” ฉันพูดแทรกขึ้นมา“ได้จ้ะ ได้ แม่จะกลับไปทำมาให้เดี๋ยวนี้เลย”แม่รีบเก็บหนังสือสวดมนต์แล้ววิ่งออกไปฉันรู้ดีว่าฉันกินไม่ไหวแล้วฉันแค่ต้องการไล่เธอออกไป เพราะฉันอยากอยู่เงียบๆ สักพักในห้องเหลือเพียงฉันกับโจวฮว๋ายอัน“คุณอาโจวฮว๋ายอันคะ” ฉันเรียกเขา“อยู่นี่” เขาเขียนตัวอักษรลงบนฝ่ามือของฉันเพื่อบอกให้รู้ว่าเขาอยู่ข้างๆ“หนูไม่อยากรักษาต่อแล้วค่ะ” ฉันบอก “ช่วยถอดสายยางออกเถอะนะคะ”ตามตัวเต็มไปด้วยสายระโยงระยาง มันทรมานเกินไปฉันอยากจากไปอย่างมีศักดิ์ศรีมือของโจวฮว๋ายอันสั่นสะท้านไปครู่ห
หากไม่เห็นแสง บทที่ 8
แม่สติแตกไปแล้วเธอมองดูฉัน แล้วก็กรีดร้องออกมาคำหนึ่งก่อนจะสลบไปในบ้านวุ่นวายไปหมด โจวฮว๋ายอันโทรเรียกรถพยาบาลส่งทั้งแม่และเมิ่งอวี้ไปที่โรงพยาบาลฉันเองก็ไปด้วยเพราะเลือดกำเดาของฉันเริ่มไหลออกมาอีกครั้ง และมันไม่ยอมหยุดหมอทำการรักษาฉุกเฉินให้ฉันในโพรงจมูกเต็มไปด้วยก้อนสำลี ทำได้เพียงอ้าปากช่วยหายใจในห้องผู้ป่วย แม่ฟื้นขึ้นมาแล้วเธอนั่งอยู่ข้างเตียงของฉัน จ้องมองใบรับรองแพทย์ใบนั้นแล้วร้องไห้ปานจะขาดใจ“ทำไม? ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”“ลูกยังเด็กขนาดนี้แท้ๆ...”“ทำไมไม่รีบบอกแม่ให้เร็วกว่านี้?”“แม่ผิดไปแล้ว... แม่ผิดไปแล้วจริงๆ...”เธอกุมมือฉันไว้ น้ำตาและน้ำมูกเปรอะเปื้อนเต็มมือฉันไปหมดฉันมองดูเธอ ในใจกลับไม่มีความรู้สึกหวั่นไหวเลยแม้แต่นิดเดียว“แม่คะ เลิกร้องเถอะค่ะ” ฉันพูดเสียงอู้อี้ “มันหนวกหู”แม่รีบปิดปากตัวเองทันที ไม่กล้าส่งเสียงออกมาอีกมีเพียงน้ำตาที่ยังคงไหลพรากไม่หยุดเมิ่งอวี้นั่งอยู่บนเตียงคนไข้ข้างๆ หลังจากทำแผลเสร็จแล้ว เธอเหมือนตุ๊กตาผ้าที่ขาดรุ่งริ่งเธอมองฉันอย่างเหม่อลอย ในแววตาไม่มีความอาฆาตแค้นหลงเหลืออยู่แล้ว มีเพียงความหวาดกลัวและความสับ
หากไม่เห็นแสง บทที่ 7
“หมอบอกว่า ถ้าไม่รักษา ก็อาจจะ... ได้ทุกเมื่อ”เขาพูดไม่จบ แต่ฉันเข้าใจดีหมายถึงอาจจะตายได้ทุกเมื่อนั่นเอง“ก็ดีค่ะ” ฉันยิ้มออกมาเล็กน้อย “เร็วกว่าที่หนูคิดไว้ซะอีก”โจวฮว๋ายอันมองรอยยิ้มของฉันด้วยสายตาที่ดูเศร้าสลด“เมิ่งจิ้งเหยา เธอเพิ่งจะอายุสิบแปดเองนะ”“สิบแปดแล้วทำไมเหรอคะ?”“บางคนอยู่จนถึงอายุแปดสิบ ก็ยังใช้ชีวิตเหมือนศพเดินได้”“หนูอยู่มาสิบแปดปี ก็นับว่าพอแล้วค่ะ”ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากชั้นล่างมีทั้งเสียงของแม่ และเสียงร้องไห้คร่ำครวญ“แม่ หนูไม่อยากอยู่แล้ว หนูไม่อยากอยู่แล้ว!”นั่นคือเมิ่งอวี้ เธอมาที่นี่แล้วฉันขมวดคิ้วโจวฮว๋ายอันลุกขึ้นยืน“เธอนอนพักเถอะ เดี๋ยวฉันลงไปดูเอง”“หนูไปด้วยค่ะ” ฉันเลิกผ้าห่มออก“เธอ...”“หนูอยากเห็นค่ะ”ฉันอยากจะเห็นว่า ในชาตินี้เมิ่งอวี้ถูกความเป็นจริงทำร้ายจนมีสภาพเป็นอย่างไรโจวฮว๋ายอันไม่ได้ห้ามฉันเขาพยุงฉันไว้ แล้วค่อยๆ เดินลงบันไดไปห้องนั่งเล่นตกอยู่ในสภาพระเนระนาดเมิ่งอวี้คุกเข่าอยู่บนพื้น ตามร่างกายมีแต่บาดแผล ใบหน้าบวมเป่ง มุมปากยังมีเลือดไหลซึมเสื้อผ้าก็ขาดรุ่ย เผยให้เห็นผิวหนังที่เป็นร
หากไม่เห็นแสง บทที่ 6
“หนูจะไม่ไปอ้อนวอนขอหรอกค่ะ” ฉันบอกฝ่ามือหนึ่งฟาดฉาดลงบนใบหน้าของฉันอย่างแรงฉันถูกตบจนหน้าหัน ในหูมีเสียงวิ้งดังก้องในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงแค่นหัวเราะอย่างเย็นชาดังขึ้นที่หน้าประตู“ใครอนุญาตให้คุณตบเธอ?”โจวฮว๋ายอันยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าของเขาดูมืดมนน่ากลัวอย่างมากแม่ตกใจขึ้นมาทันที“โจว...โจวฮว๋ายอัน คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”โจวฮว๋ายอันเดินเข้ามา กวาดสายตามองใบหน้าของฉันที่เริ่มแดงช้ำแล้วเขาก็มองไปที่หนังสือบนพื้น“เงินหนึ่งแสนนั่น ผมให้เอง” จู่ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นแม่ดีใจมาก “จริงเหรอคะ? ขอบคุณนะโจวฮว๋ายอัน”ฉันเงยหน้ามองเขาอย่างรวดเร็วแต่โจวฮว๋ายอันไม่ได้มองแม่ เขาเพียงจ้องมองมาที่ฉันในแววตาของเขามีความหมายลึกซึ้งที่มีเพียงฉันเท่านั้นที่เข้าใจ“ถือเสียว่าซื้อความสงบ”เขาหยิบหนังสือบนพื้นขึ้นมา ปัดฝุ่นออก แล้ววางไว้บนโต๊ะ“อีกอย่าง ฉันอยากจะรอดูว่า พอน้องสาวเธอได้เงินไปแล้ว จะตามใจจนพ่อเธอเสียคนไปได้ถึงขนาดไหน”“บางครั้ง การให้เงินไม่ใช่การช่วยคน”“แต่มันคือการส่งพวกเขาไปลงนรก”แม่ฟังไม่เข้าใจ แต่ฉันเข้าใจดีห้าวันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่าผมของฉันเริ่มหลุด
หากไม่เห็นแสง บทที่ 5
มือที่คีบตัวหมากของฉันแข็งไปทันที หัวใจเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งจังหวะเขารู้แล้วก็จริง ในบ้านหลังนี้ ถ้าเขาอยากรู้ อะไรก็ปิดไม่อยู่“คุณอาโจวฮว๋ายอันค้นของของหนูเหรอคะ?” เสียงของฉันแห้งผาก“เป็นเพราะเธอซ่อนไม่ดีเอง”โจวฮว๋ายอันชักมือกลับ พิงพนักโซฟาด้วยท่าทางเย็นชา“มะเร็งสมองระยะสุดท้าย พร้อมจะตายได้ทุกเมื่อ”“ทำไมไม่รักษา?”ในเมื่อเปิดไพ่คุยกันแล้ว ฉันก็ไม่มีความจำเป็นต้องเสแสร้งอีก“ไม่มีเงินค่ะ และก็ไม่อยากรักษาด้วย”ฉันมองเขาอย่างสงบ“รักษาหายก็ต้องทนทุกข์อยู่ดี สู้รีบไปให้พ้นๆ ยังจะดีกว่า”โจวฮว๋ายอันเงียบไปนานแสนนาน“ขวดยาในถังขยะห้องทำงาน เธอเองก็น่าจะเห็นแล้วใช่ไหม?” เขาถามขึ้นกะทันหันฉันไม่ได้ปฏิเสธ“ค่ะ เห็นแล้ว”“นั่นเป็นยาสำหรับคนตายที่ต้องกิน” โจวฮว๋ายอันหัวเราะเยาะตัวเอง“ฉันเองก็เป็นคนที่ใกล้ตายคนหนึ่งเหมือนกัน”วินาทีนั้น บรรยากาศตึงเครียดก็หายไป“ถ้าแม่เธอรู้เข้า คงได้ตกใจตายแน่”“เธอเอาแต่คิดว่าฉันเป็นตู้เอทีเอ็มที่มีสุขภาพแข็งแรงมาตลอด”“หนูจะไม่บอก” ฉันรับปาก“ฉันรู้ว่าเธอจะไม่พูด”สายตาที่โจวฮว๋ายอันมองฉันเปลี่ยนไป ไม่ใช่การมองลูกเลี้ยงอีกต่อไ
หากไม่เห็นแสง บทที่ 4
โจวฮว๋ายอันมีความลับ ฉันรู้ดีเพราะในถังขยะในห้องทำงานของเขา ฉันเคยเห็นขวดแบบเดียวกับของฉันนั่นคือยาแก้ปวดชนิดรุนแรง สำหรับผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายโดยเฉพาะวันนั้นแม่ใช้ให้ฉันเอาผลไม้ไปส่งที่ห้องทำงานโจวฮว๋ายอันไม่อยู่ เขาไปฟอกไตที่โรงพยาบาลฉันวางจานผลไม้ลง กำลังจะเดินออกไป แต่ดันเหลือบไปเห็นขวดสีขาวที่คุ้นตาในถังขยะฉันหยิบขึ้นมาดูมันคือขวดยาแก้ปวดทั่วไป แต่ข้างในกลับบรรจุยาเม็ดมอร์ฟีนแผนนี้ ฉันเองก็เคยใช้การเอายาต่อชีวิตไปใส่ไว้ในขวดวิตามินธรรมดา เพื่อหลอกตัวเอง และหลอกคนอื่นที่แท้ พ่อเลี้ยงที่ดูสูงส่งคนนั้นผู้ชายที่เมิ่งอวี้ตราหน้าว่าเป็นสัตว์ประหลาดเลือดเย็น ก็กำลังอดทนต่อการทรมานราวกับตกนรกอยู่เพียงลำพังเช่นกันตอนกลางคืน โจวฮว๋ายอันกลับมาแล้วสีหน้าของเขาดูแย่กว่าปกติ เดินโซเซไร้เรี่ยวแรงแม่รีบตรงเข้าไปจะช่วยพยุงเขา“อย่ามาแตะผม”เขาเบี่ยงตัวหลบ น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความเจ็บปวดที่พยายามกดข่มไว้มือของแม่ค้างติ่งอยู่กลางอากาศ ขอบตาเริ่มแดงระเรื่อ“โจวฮว๋ายอัน ฉันทำอะไรไม่ดีตรงไหนหรือเปล่าคะ?”“ผมแค่เหนื่อย”โจวฮว๋ายอันไม่ได้มองเธอ เดินตรงขึ้นชั้นบนไปทัน
