ตอนที่3เข้าร่าง

บ้านตระกูลหลิวในตอนนี้ดูเงียบสงัด เหมือนกับกำลังซ่อนความลับบางอย่างที่ไม่อาจให้ใครได้ล่วงรู้ เหนือประตูไม้เก่าแก่ยังคงแขวนป้ายคำว่า 

ตระกูลหลิว ที่เหมือนจะบอกเล่าเรื่องราวของตระกูลที่เคยรุ่งเรือง แต่ในวันนี้กลับเหลือเพียงความเงียบเหงาและฝุ่นละอองที่ฟุ้งกระจายไปทั่ว

โหลวหรานที่เคยงดงาม กลับดูอ่อนแรงลงไปมาก ชิงอี้พยุงโหลวหรานนั่งลงบนแท่นนั่งไม้ที่เปื้อนฝุ่นผง ใบหน้างดงามหมองหม่นเต็มไปด้วยร่องรอยของความเจ็บปวดทั้งกายและใจ

"กุ้ยเฟยท่านไหวไหม ข้าจะตามท่านหมอสุ่ยให้ท่านดีไหมเจ้าคะ" ชิงอี้ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ก็เต็มไปด้วยความกังวล นางไม่อาจทนเห็นเจ้านายของตนทนทุกข์เช่นนี้ได้

โหลวหรานยกมือขึ้นสัมผัสท้องที่ยังคงปวดหน่วงๆ 

"อย่าสนใจเลย ความเจ็บมันบรรเทาลงบ้างแล้ว" โหลวหรานตอบเสียงแหบพร่า นางพยายามฝืนยิ้มให้กับชิงอี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ แม้ว่าในใจจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว

“ฝ่าบาทใจร้ายยิ่งแล้ว” ชิงอี้บ่นงึมงำ

“เขาไม่รู้ว่าข้าตั้งครรภ์ จึงไม่ทันได้ระวัง” โหลวหรานพูดเบาๆ ปล่อยให้เสียงหายไปในลำคอแห้งผาก

“ฝ่าบาททำกับกุ้ยเฟยเกินไปแล้วเจ้าค่ะดีกับอีกคนจนออกนอกหน้ากุ้ยเฟยเองก็เป็นเฟย….เหตุใดจึงใจดำนัก”

“ช่างเขาเถอะข้ากับเขาเราไม่ได้รักกัน เขามีคนที่รักอยู่แล้ว ต่อไปข้ากับเขาไม่เกี่ยวกันแล้ว ในเมื่อข้าตอบตกลงที่จะหย่ากับเขารอแค่เพียงหนังสือหย่ามาถึง ข้าก็จะไม่ต้องกังวลอะไรอีก”

ยกมือขึ้นลูบไปที่หน้าท้องที่บัดนี้ปวดหน่วงๆ เบาๆ ดีกว่าก่อนหน้านั้นที่ปวดจนแทบขาดใจ

“กุ้ยเฟยท่านกินอะไรหน่อยดีไหมหรือจะให้ข้าตามท่านหมอสุ่ยเพื่อตรวจดูอาการขององค์ชายน้อยในครรภ์” โหลวหรานส่ายหน้าไปมา

“ลูกคนนี้ อาภัพนัก อย่างไรเขาจะต้องอยู่กับข้าในเมื่อข้าเองที่อยากให้เขาเกิดมาที่สุด ถึงจะไม่มี…ใครต้องการเขาก็ตาม เจ้าแค่เคี่ยวยาบำรุงครรภ์ให้ข้าก็พอดื่มยาบำรุงเสียหน่อยอาจจะดีขึ้น” 

เสียงของโหลวหรานนั้นราบเรียบ ท่าทางของนางกลับแสดงให้เห็นถึงความอ่อนแอ

"เราต้องนอนที่บ้านหลิวแล้ว...ตอนนี้เรามีแค่ที่นี่ที่เดียว" โหลวหรานพูดต่อไป แม้ในใจจะรู้ดีว่าไม่มีที่ใดในโลกนี้ที่นางจะสามารถหลบหนีไปได้

"จะมืดแล้ว เจ้าปัดกวาดเสียหน่อยพอให้ได้ซุกตัว"ชิงอี้ยิ้มเศร้าๆ

วังหลวง

ไท่ซางหวงที่นอนบนแท่นนอนขยับได้แต่ริมฝีปากและดวงตากลับเปล่งเสียงดังลั่นห้อง

“ส่งคนรับนางกลับมา ข้าจะไม่ยอมทำผิดต่อหลิวโยวเยว่แน่นอน บุตรเขาคนเดียวยังปล่อยให้นางไปเผชิญชะตากรรมเพียงลำพัง ไปรับ หลิวโหลวหรานกลับมา” ไทเฮาถอนหายใจยาวถ่ายทอดบัญชาของไท่ซางหวงเสียงดังไม่แพ้กัน

“ส่งคนรับกุ้ยเ้ฟยหลิวโหลวหรานที่จวนตระกูลหลิว แล้วพานางมาพบข้า”

เช้าสดใส

"กุ้ยเฟย... กุ้ยเฟยเจ้าคะกุ้ยเฟย…….." เสียงชิงอี้ดังลั่นบ้านตระกูลหลิว นั่งร้องไห้คร่ำครวญด้วยความตกใจเมื่อเห็นเลือดสดๆ ไหลออกมาจากปากของโหลวหราน ร่างกายของโหลวหรานตอนนี้กลับซีดเซียวลงอย่างรวดเร็ว เหมือนวิญญาณกำลังจะหลุดลอยไปจากร่าง โหลวหรานหลับตาลงช้าๆ กล้ำกลืนความเจ็บปวด

“ข้ากำลังจะตายช่วยด้วยข้ายังไม่อยากตาย”

"ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วยอือออออออ" ชิงอี้ร้องสะอื้น ร่างบางของนางสั่นเทาด้วยความตกใจ นางไม่เคยเห็นเจ้านายของตนในสภาพเช่นนี้มาก่อน

"กุ้ยเฟยเจ้าขา รอข้าก่อน รอชิงอี้เจ้าค่ะ ข้าจะไปตามท่านหมอสุ่ยอย่าเพิ่งเป็นอะไรนะเจ้าคะ" 

ชิงอี้รีบลุกขึ้นอย่างร้อนรน ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความวิตกกังวล วิ่งออกจากบ้านตระกูลหลิวไปยังตำหนักหมอยาของท่านหมอสุ่ยซื่อกวาน ที่เป็นที่รู้จักกันดีในวังหลวง

เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบภายในใจของชิงอี้กลับเต็มไปด้วยความกลัวที่นางไม่สามารถบรรยายออกมาได้

แต่ในขณะที่ชิงอี้วิ่งไปหาความช่วยเหลือ ความเงียบที่เข้าปกคลุมห้องกลับทำให้โหลวหรานค่อยๆ หายใจแรงขึ้น ใบหน้าของนางซีดเซียวกลับแดงระเรื่อกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง 

"อื้ออออ... สบายจังเลย วุ้ย..." โหลวหรานพลันรู้สึกถึงความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน บนแท่นนอนที่เย็นเยียบ ขยับตาเหมือนหลับไปทั้งคืน

ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ พบว่าทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวแตกต่างไปจากเดิม โลกที่เคยคุ้นชินกลับหายไปหมด กลายเป็นบางอย่างที่แปลกประหลาดและไม่สามารถเข้าใจได้

“อะเลือดๆๆๆๆๆๆ เลือดของใคร” ทำหน้างุนงง จอโปร่งใสปรากฎขึ้นตรงหน้า มีทั้งตัวเลขและข้อความมากมายบนนั้น จอกะพริบสองสามที โหลวหรานมองก่อนจะทำตาปริบๆ กำลังประมวลผลทั้งคนทั้งจอ

"ติ๊ดดดดดติ๊ดดดดดดด ขอต้อนรับสู่ระบบแก้แค้นเพื่อสะสมแต้มสำหรับเกิดใหม่..." เสียงนี้ดังขึ้นอย่างชัดเจนในหัวของโหลวหราน ได้ยินเสียงนั้นชัดเจนจนทำให้รู้สึกถึงความแปลกประหลาด

"ระบบอะไร..." โหลวหรานขมวดคิ้วและพยายามตั้งสติ แต่กลับไม่สามารถทำอะไรได้มาก ความรู้สึกหนักๆ ที่ค่อยๆ ทะลักเข้ามาในหัว ทำให้ปวดหัวมากขึ้น ภาพต่างๆ ไหลทะลักเหมือนกับภาพยนตืที่ฉายช้ำ เรื่องราวถูกจัดเรียง อย่างครบถ้วนไม่มีตกหล่น

“ทำไม มันเศร้าจัง”

"โอ้ยยยย ปวดหัว" โหลวหรานยกมือขึ้นกุมขมับพยายามตั้งสติแต่ภาพความทรงจำของโหลวหรานยังวนในหัว

ทันใดนั้นเสียงของชิงอี้ก็ดังขึ้นจากประตูห้อง