ตอนที่5ก้าวไปข้างหน้า

กาลเวลาสามวันผ่านไปไวราวโกหก ความเจ็บปวดในกายยังหลงเหลือเป็นเงาบางๆ แต่แววตาของโหลวหรานกลับไม่ใช่หญิงอ่อนแอผู้นั้นอีกต่อไป ร่างผอมบางใบหน้าซีดขาวเพราะเสียเลือด หมอสุ่ยจัดเทียบยาไม่หยุดหย่อน

ยามเช้าแสงแดดลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่า นางนอนบิดขี้เกียจอยู่บนแท่นไม้ ทอดสายตามองเพดานที่มีรอยแตกร้าว คล้ายกำลังคำนวณบางอย่างในใจ

มุมปากยกขึ้นช้าๆ

“ระบบ…” เสียงนางเอื่อยเฉื่อยแต่แฝงประกายคม 

“หลายวันมานี้ข้ามานอนคิดดูแล้วนะอยากเปิดตัวให้เว่อร์วังในวังหลวง เจ้าคิดว่าข้าควรกลับเข้าไปแบบใด ถึงจะตบหน้าคนทั้งวังให้เจ็บแสบที่สุด”

เสียงใสเย็นของระบบดังขึ้นในห้วงจิต

“เจ็บแสบหรือเจ้าคะ” ระบบทำท่าครุ่นคิด

“ข้าอยากมีเงินเยอะๆ เอาไว้ฟาดหัวคนพวกนั้น เจ้ามีให้หรือไม่”

ระบบตอบทันควัน

“ยืนยันระบบแลกเปลี่ยน ท่านเคยเป็นคุณหนูผู้มั่งคั่งในโลกเดิม ทรัพย์สินสามารถแปลงค่าเป็นทองคำแท่ง เงิน และอัญมณีในโลกนี้ได้ทันที ต้องการเปิดใช้งานหรือไม่ หากท่านเปิดใช้งานในครั้งแรกเราจะยกเลิกค่าธรรมเนียมแรกเข้า”

ดวงตาโหลวหรานเป็นประกายราวดาวต้องแสง ก็ที่นั่นโหลวหรานคือคุณหนูผู้ร่ำรวยและเอาแต่ใจ นอนอยู่ดีมาอยู่นี่ได้อย่างไรก่อน

“เอาๆๆๆ เปิดทั้งหมดข้าตายจากโลกนั่นแล้วนี่เอามาใช้ซื้อความสบายก็ไม่เสียหลาย”

ในชั่วพริบตา หีบไม้หลายใบปรากฏขึ้นในห้อง เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ เมื่อฝาเปิดออก เผยให้เห็นทองคำแท่งเรียงแน่น อัญมณีส่องประกายระยับราวท้องฟ้ายามค่ำคืน

“ของเขาดีจริงๆ” โหลวหรานยิ้มดวงตาแวววาว

ชิงอี้ที่ยืนอยู่เดินเข้ามาในห้องพอดี อ้าปากค้าง

“กุ้ยเฟย… นี่มัน…มะมะมาได้อย่างไร”

โหลวหรานยิ้มอย่างผู้กุมชะตาไว้ในมือ

“ความลับเจ้าอย่ารู้เลย เอาล่ะเรามาวางแผนกัน ตั้งแต่พรุ่งนี้ จ้างช่างตัดเย็บชุดใหม่ทั้งหมด เอาผ้าไหมหิมะจากเจียงหนาน ปักหงส์เก้าตัวด้วยดิ้นทอง เอาผ้าลายเมฆมงคลที่เขาพูดกันว่าเป็นผ้าที่คนสูงศักดิ์ชอบใส่ เครื่องประดับใช้หยกขาวชั้นเลิศ ข้าจะเข้าเมืองหลวงให้คนทั้งถนนต้องหยุดหายใจ”

นางเดินไปลูบทองคำเบาๆ

“จัดขบวนเกี้ยวแปดคนหาม ใช้ม้าเผือกสี่ตัวนำหน้า โปรยเหรียญเงินตลอดทางประกาศออกไป ใครก้มเก็บคือคนของข้า”

ระบบเสริมขึ้น

“แนะนำเพิ่ม มอบสินน้ำใจล่วงหน้าให้ทหารยามและหัวหน้าขันทีประตูวัง และนางกำนัลใหญ่ในแต่ละตำหนัก อัตราความภักดีจะเพิ่มขึ้น 63%ทันที”

“ข้าไม่รอช้าอยู่แล้ว”

โหลวหรานหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้เสียงหวานแต่แฝงคมมีด

“พวกเขาเคยหัวเราะตอนข้าออกมาจากวังหลวงใช่หรือไม่… คราวนี้ข้าจะให้ทั้งวังยืนเรียงแถวต้อนรับ ข้าจะหว่านเงินให้ทั่ววังดีไหม”

“เกมเริ่มแล้ว ชิงอี้เจ้าคือนางกำนัลที่คอยถือกระเป๋าให้ข้าจำไว้”

และคราวนี้ โหลวหรานจะไม่ใช่เหยื่ออีกต่อไป แต่จะเป็นผู้กำหนดหมากกระดานนี้เองทั้งหมด

“เกี้ยวมาถึงแล้วเจ้าค่ะกุ้ยเฟย…”

เสียงชิงอี้สั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เพราะตื่นตะลึงกับภาพตรงหน้า

โหลวหรานยืนอยู่ใต้ชายคาเรือนตระกูลหลิว แสงอาทิตย์ยามสายทอดลงบนร่างบางในชุดผ้าไหมจากเจียงหนาน ผืนผ้าสีแดงเข้มดุจเปลวเพลิง ปักลายหงส์เก้าตัวแผ่ปีกสง่างาม ขลิบขาวดุจหิมะแรกฤดูหนาว เส้นดิ้นทองสะท้อนแสงระยับราวจะทิ่มแทงสายตาผู้มอง

ข้อแขนทั้งสองข้างประดับกำไลหยกขาวสะอาด แหวนหยกประดับพลอยสีแดงที่นิ้วชี้และนิ้วกลางวาววับอย่างผู้มีอำนาจ ทุกก้าวที่นางขยับ ชายกระโปรงยาวพลิ้วไหวเหมือนคลื่นไฟที่กำลังลุกโชนอย่างสงบ

ชิงอี้เผลอกลืนน้ำลาย

วันนี้กุ้ยเฟยมิใช่สตรีผู้ถูกขับไล่

แต่คือสตรีผู้กลับมาทวงบัลลังก์แห่งศักดิ์ศรี นายของชิงอี้เปลี่ยนไปแล้ว

“ข้าสวยหรือยัง” ชิงอี้รีบเขามาพยุง

“กุ้ยเฟยงดงามที่สุดอยู่แล้ว เจ้าค่ะข้าน้อยแปลกใจว่าทำไมฝ่าบาทจึงต้องชายตามองคนอื่นได้อีก” โหลวหรานยิ้มมุมปาก

“ต่อไปแม้อยากจะร่วมแท่นนอนกับข้าใจจะขาดเขาก็ไม่ได้รับโอกาสนั้น”

หน้าประตูเรือน ม้าขาวแปดตัวเรียงรายอย่างพร้อมเพรียง ขนเงางาม ดวงตาคมกริบ อานม้าประดับผ้าปักดิ้นทอง ขบวนเกี้ยวแปดคนหามตั้งตระหง่าน เสาเกี้ยวแกะสลักลายเมฆมงคล ทอแสงสะท้อนแสงแดด

ด้านหลัง ขบวนรถม้าขนหีบไม้สิบกว่าคันแน่นเอี้ยด หีบทุกใบผูกผ้าแดงปักตราหงส์ และมีอักษรคำว่าหลิน…ทรัพย์สินของโหลวหรานที่จะเข้าไปสั่นสะเทือนวังหลวง

ข้างเกี้ยวมีบุรุษสองคนยืนสงบนิ่ง เสื้อคลุมสีดำเรียบไร้ลวดลาย แต่แววตาคมเย็นดั่งคมกระบี่

ท่านหมอสุ่ยประสานมือกล่าวเสียงเรียบ

“ข้าทำตามที่กุ้ยเฟยต้องการแล้ว ข้าคัดสรรคนตามที่ท่านบอกมา ยอดฝีมือสองคนนี้ คนหนึ่งชื่ออวิ๋นเช่อ อีกคนชื่อหานอี้ ทั้งสองจะอารักขาท่าน ไม่ให้ผู้ใดเข้าใกล้เกินหนึ่งจั้งได้โดยง่าย”

อวิ๋นเช่อโค้งกายเล็กน้อย ดวงตานิ่งราวผืนน้ำลึก

หานอี้เพียงพยักหน้าเบาๆ แต่รังสีคมกริบแผ่ออกมาโดยไม่ต้องเอ่ยคำ

หมอสุ่ยกล่าวต่อ

 “โหลวหรานเจ้าจะต้องมีคนคอยปกป้องมากหน่อย ส่วนสาวใช้คนใหม่ นามว่า เหลียนซู นางเป็นบุตรสาวอดีตขุนนางฝ่ายตรวจการ ถูกใส่ร้ายจนตระกูลล่มสลาย นิสัยรักความถูกต้อง ฝีปากล้า ไม่เกรงกลัวผู้ใด แม้กระทั่งความตาย ข้าเล่าเรื่องของเจ้าให้นางฟังคร่าวๆ นางอาสาเข้าวังพร้อมเจ้า”

เสียงฝีเท้าดังรัว

หยิงนางหนึ่งในชุดเรียบสีเขียวเข้มก้าวออกมา ใบหน้าเรียบนิ่ง ดวงตาแน่วแน่ราวเปลวไฟ 

“คารวะกุ้ยเฟยเจ้าค่ะ หากผู้ใดกล้าดูหมิ่นท่าน เหลียนซูจะเป็นผู้ตอบแทนให้เอง”

โหลวหรานเลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นอย่างพอใจ

“ดี… ข้าชอบคนที่ไม่กลัวตาย แต่จงจำไว้ ชีวิตของเจ้าไม่ได้มีไว้ตายแทนข้า มีไว้ยืนข้างข้าแล้วหัวเราะใส่หน้าศัตรู”

เหลียนซูยิ้มมุมปาก 

“เจ้าค่ะ”

สายลมพัดชายแขนเสื้อแดงของโหลวหรานพลิ้วไหว นางกวาดสายตามองขบวนทั้งหมด ตั้งแต่ม้าขาวจนถึงหีบทองคำ

ภาพนี้… คือคำตอบของคำดูหมิ่นทั้งหมดในอดีต

“ท่านหมอ” นางเอ่ยเสียงเรียบ 

“ครั้งนี้ข้าจะกลับเข้าไปในวังหลวง มิใช่เพื่อร้องไห้ แต่เพื่อทวงคืนความเป็นธรรม จำไว้ว่าอย่าบอกใครว่าข้าเสียลูกไปแล้ว”

หมอสุ่ยถอนใจเบาๆ 

“ข้ารู้…ข้ารู้ แต่โหลวหราน เจ้าไม่เข้าไปได้ไหมอยู่ที่นี่ พี่ซือกวานจะดูแลเจ้าเองก่อนนั้นไม่มี ตำแหน่งกุ้ยเฟยเราสองคน ตกปลายิ่งไก่ป่าลำพังข้ารักษาคนก็พอเลี้ยงเจ้าได้สบายๆ” โหลวหรานยิ้ม

“ขอบคุณท่านนะแต่ข้า….. มีเป้าหมายชัดเจนให้ข้าได้ลอง” สุ่ยซือกวานถอนหายใจ

“เชิญท่านกุ้ยเฟย”

ชิงอี้กับเหลียนซูเข้ามาพยุงร่างบางขึ้นเกี้ยวอย่างระมัดระวัง ภายในเกี้ยวบุผ้าไหมสีขาวสะอาด กลิ่นหอมจางๆ ของไม้จันทน์ลอยอวล

ก่อนม่านเกี้ยวจะปิดลง สุ่ยซือกวานถอนหายใจ

“เคลื่อนเกี๊ยว …เข้าเมืองหลวง” โหลวหรานเอ่ยดังๆ