ตอนที่6ซื้อใจ

ม้าขาวกระทืบเท้าเป็นจังหวะ เกี้ยวเคลื่อนตัวอย่างสง่างาม หีบทองคำไม่ได้สั่นไหวตามแรงล้อรถ

เหลียนซูเดินข้างเกี้ยว อวิ๋นเช่อและหานอี้ยืนประจำตำแหน่งดุจเงา

โหลวหรานเอนกายพิงเบาะในเกี้ยว มือเรียวลูบแหวนหยกที่นิ้วชี้

“วังหลวง…ข้ากลับมาแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ จะไม่มีน้ำตาอีกแล้ว”

 นางพึมพำเบาๆ

หน้าประตูวังหลวงคึกคักผิดปกติ

เสียงล้อรถม้า เสียงม้าขาวกระทืบพื้นหิน และเสียงเหรียญเงินกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งตลอดเส้นทาง ทำให้ชาวบ้านสองข้างทางแตกฮือ วิ่งตามขบวนเกี้ยวสีแดงเพลิงอย่างตื่นตา

“โปรยอีกแล้ว กุ้ยเฟยโปรยเงินอีกแล้ว เร็วพวกเราไปรับเมตตาจากกุ้ยเฟย”

“ใครก้มเก็บเงินนั่นเท่ากับคือคนของกุ้ยเฟยโหลวหราน” เหลียนซูเปล่งเสียงตลอดทางชาวบ้านต่างแซ่ซ้อง

เด็กน้อยหัวเราะ ผู้เฒ่าก้มเก็บเหรียญด้วยมือสั่นๆ เสียงสรรเสริญดังระงมไปทั่วถนนหลวง

เกี้ยวแปดคนหามเคลื่อนตัวอย่างสง่างาม ม้าขาวแปดตัวยืนตระหง่านราวภาพในตำนาน ด้านหลังคือขบวนหีบทองคำที่ส่องประกายต้องแสงแดด

เมื่อมาถึงหน้าประตูใหญ่ของวังหลวง ทหารยามหน้าประตูยกทวนในมือขวาขวางไว้พร้อมกัน เสียงเหล็กกระทบกันดังฉับ

“หยุดก่อน”

หัวหน้าทหารก้าวออกมา สีหน้าเคร่งขรึม

“แสดงตราประจำราชสำนักสำหรับผ่านเข้าออกด้วยเมื่อจะผ่านเข้าออกทุกครั้ง”

อวิ๋นเช่อกับหานอี้ก้าวขึ้นมาครึ่งก้าว มือกำด้ามกระบี่แน่น แววตาคมกริบวาววับ เพียงแรงลมผ่านก็เหมือนจะกลายเป็นคมมีด

เหลียนซูยิ้มหยัน มองทหารตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวจะถามว่าแน่ใจหรือว่าขวางคนถูก

แต่ภายในเกี้ยว มือเรียวขาวยกขึ้นช้าๆ

“เหลียนซูอย่าวู่วาม”

เสียงนุ่มลึกดังออกมา อวิ๋นเช่อกับหานอี้ผ่อนแรงทันที

ม่านเกี้ยวถูกเลิกขึ้นเล็กน้อย โหลวหรานชะโงกใบหน้างามภายใต้แสงแดดทำให้ทหารยามเผลอกลั้นหายใจ กลับความงดงามเกินบรรยายหากจะบอกว่านี่คือเกี๊ยวส่งตัวเจ้าสาวยังจะเหมาะสมกว่า

โหลวหรานมิได้มองพวกเขาอย่างเหยียดหยาม กลับเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วเอ่ยถาม

“พวกเจ้า ยืนยามตั้งแต่เช้า เย็นนี้จะได้กลับไปหาครอบครัวหรือไม่”

คำถามนั้นทำให้ทหารทั้งแถวชะงัก

หัวหน้าทหารกะพริบตาปริบๆ 

“เอ่อ… พวกข้าน้อยจะได้กลับมือเวลาค่ำขอรับ”

โหลวหรานยิ้มบาง รอยยิ้มมิได้หวานเลี่ยน แต่สง่างามดุจบุปผาแรกผลิบาน

“ดีแล้ว”

นางทอดสายตามองทวนในมือพวกเขา

“พวกเจ้าทำงานแข็งขัน แม้ข้าจะกลับเข้าวังตามบัญชาของไท่ซางหวงและไทเฮา แต่พวกเจ้าก็ยังไม่ละเว้นข้า ทำตามหน้าที่ ไม่มีบกพร่อง”

เสียงนั้นไม่ดัง ทว่าชัดเจนพอให้ทั้งแถวได้ยิน

“ชิงอี้”

“เจ้าค่ะ”

ชิงอี้ก้าวออกมา แสดงป้ายตราประจำตำแหน่งกุ้ยเฟยอย่างชัดเจน แสงสะท้อนจากตราทองทำให้ทหารยามหน้าเปลี่ยนสี

โหลวหรานกล่าวต่ออย่างเรียบเฉย

“อย่าลืมมอบทองคำให้พวกเขาที่ทำหน้าที่ได้ดี เพื่อให้ผู้ที่เหนื่อยหนักทั้งวันได้ใช้มันกับค่ำคืนเมามาย”

คำพูดสุดท้ายแฝงเสียงหัวเราะเบาๆ

ชิงอี้ล้วงถุงผ้า หยิบก้อนทองคำสองก้อนออกมา แสงทองอร่ามสะท้อนแดดยามสายจนแสบตา แล้วยื่นให้ทหารยามตรงหน้า

มือของทหารยามที่ถือทวนสั่นเล็กน้อย

“นะ… นี่มัน…มีค่ามากมายเหตุใดจึงมอบให้กับพวกเรา”

ทองแท้หนักอึ้งในมือทำให้สีหน้าเคร่งขรึมเมื่อครู่ละลายหายไปสิ้น

“รับไปเถอะน่าของข้ามามากมายตระกูลหลิวของเราไม่เคยขาดแคลน

คนที่เหมือนจะเป็นหัวหน้าทหารรีบประสานมือคำนับ

“ชะ… เชิญกุ้ยเฟยผ่านเข้าไปได้เลยขอรับ”

โหลวหรานยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วกล่าวช้าๆ

“นี่ตราประจำตำแหน่งของข้า จำไว้ให้ดี คราวหน้าจะได้ไม่ต้องเสียแรงยกทวนให้เมื่อยแขน”

คำพูดนั้นไม่ได้ดุ แต่กลับทำให้ทหารหน้าแดงซ่าน รีบคุกเข่าลงทันที

“ข้าน้อยจะจำให้ขึ้นใจขอรับ ครั้งนี้ผิดไปแล้ว แต่กุ้ยเฟยยังเมตตา…”

โหลวหรานไม่ตอบ เพียงลดม่านเกี้ยวลง

ขบวนเคลื่อนผ่านประตูวังหลวงอย่างง่ายดาย เสียงล้อรถ เสียงม้าขาว และเสียงซุบซิบของขันทีนางกำนัลที่แอบมองอยู่ด้านในดังระงม

เหลียนซูหัวเราะเบาๆ เดินเคียงเกี้ยว

“กุ้ยเฟยยังไม่ทันชักกระบี่ ก็ชนะไปหนึ่งยกแล้วเจ้าค่ะ”

ภายในเกี้ยว โหลวหรานลูบแหวนหยกที่นิ้วชี้ช้าๆ

“ในวังนี้ข้าเคยเจ็บปวด และพลาดหวัง”

นางเอนกายพิงเบาะ แววตาคมกริบใต้แพขนตางาม

ขบวนเกี้ยวเคลื่อนลึกเข้ามาในเขตวังชั้นใน เสียงอึกทึกด้านนอกค่อยๆ เลือนหาย เหลือเพียงจังหวะลมหายใจสม่ำเสมอภายในเกี้ยวหรู

ทันใดนั้น กลุ่มควันสีทองอ่อนก็พวยพุ่งขึ้นเหนือศีรษะของโหลวหราน

“ปุ๋ง”