ตอนที่4หาญท้าชะตาเน่าๆ

"กุ้ยเฟยเจ้าขาท่านหมอมาแล้วเจ้าค่ะ" ชิงอี้ที่ดึงมือของท่านหมอหนุ่มสุ่ยซือกวานเข้ามาในห้อง แต่เมื่อเห็นโหลวหรานในสภาพนั้น ท่านหมอซื่อกวานกลับขมวดคิ้วมองโหลวหรานที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ซือกวานรีบนี่งลงจับชีพจรที่มือ

“เกิดอะไรขึ้น”

ปากของโหลวหรานซีดเซียว ในขณะเดียวกันร่างของโหลวหรานก็เริ่มกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง สติของนางค่อยๆ เริ่มคืนกลับ

“กุ้ยเฟยเจ้าขาเป็นอย่างไรบ้างเจ้าค่ะ ฮืออออดีจังกุ้ยเฟยท่านฟื้นแล้ว

"ข้า... ข้าอยู่ที่ไหน..." โหลวหรานพูดออกมาเบาๆ น้ำเสียงแหบพร่า

เสียงของระบบดังก้องขึ้นในหัวของโหลวหรานเหมือนเสียงที่มาจากที่ไกลๆ แต่กลับชัดเจนในทุกคำที่พูด:

"ท่านตายแล้ว และตอนนี้ท่านมีโอกาสที่จะกลับไปยังร่างเดิมของท่านเพียงแค่ รับข้อเสนอสุดพิเศษ... หยุดเวลาสามครั้ง... หายตัวสองครั้ง... และสามารถบงการผู้อื่นได้หนึ่งครั้ง… และสะสมแต้มเพื่อแลกของพีเมียมต่างๆ สำหรับใช้ในการแก้แค้นหาแก้แค้นสำเร็จท่านจะมีโอกาสกลับไปเกิดใหม่หรือกลับไปเข้าร่างเดิมของท่าน"

เสียงนั้นหยุดลงชั่วครู่ ก่อนที่เสียงอันทรงพลังนั้นจะตามมาอีกครั้ง

"ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับว่าท่านผู้ใช้จะใช้สิ่งเหล่านี้ให้คุ้มค่าหรือไม่..เก็บแต้มได้ดีแค่ไหน"

คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในหัวของโหลวหราน

“ข้าตายแล้วอย่างนั้นหรือ”

โหลวหรานต้องใช้เวลาสักพักเพื่อประมวลผลสิ่งที่ได้ยิน 

คำถามผุดขึ้นมาในหัว 

"หยุดเวลา หายตัว บงการผู้อื่น นี่มันเป็นอะไร และจะใช้ทำอะไรได้บ้าง”

ในห้วงคิดนั้น นางนึกถึงการใช้สิ่งเหล่านี้ในชีวิตที่ผ่านมา หากนางสามารถหยุดเวลาได้ สามารถหายตัวได้ หรือแม้กระทั่งบงการจิตใจของคนอื่นได้... โลกนี้ก็จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ความคิดหลากหลายผุดขึ้นมาพร้อมกับคำถามมากมายที่ยังคงไม่ได้รับคำตอบ

โหลวหรานกัดริมฝีปากแน่น เธอรู้ดีว่าไม่สามารถตัดสินใจแบบหุนหันพลันแล่นได้ หากใช้มันไปในทางที่ผิด อาจจะทำให้ผลลัพธ์ที่ออกมาแย่กว่าที่คาดคิดไว้มาก

เสียงระบบที่ดังก้องขึ้นในหัวอีกครั้ง ทำให้โหลวหรานต้องตั้งสติให้ดีขึ้น

"การตัดสินใจขึ้นอยู่กับท่าน ท่านจะเลือกใช้พลังนี้เพื่ออะไรแต่ต้องให้คุ้มค่าที่สุด"

“แล้วเจ้าเป็นใคร”

เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางความเงียบงันในหัวของโหลวหราน เหมือนคลื่นแห่งพลังบางอย่างกำลังซึมผ่านเข้ามาในจิตใจของนาง:

"ระบบกลับมาแก้แค้น หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า หาญท้าชะตาเน่าๆ ... ความทรงจำของนางคือความทรงจำของท่านข้าเชื่อว่าท่านฉลาดพอที่จะเอาชนะนางร้ายในเรื่องนี้ได้แบบสับๆ ไปเลย ต่อไปนี้... หากอยากได้โอกาสไปเกิดใหม่ เพียงสะสมแต้มครบตามจำนวนเพื่อปลดล็อกการเกิดใหม่ของท่าน..."

"พร้อมกันนี้เราจะไม่ปล่อยให้ท่านผู้ใช้ต้องโดดเดี่ยว ระบบของเราจะซัพพอร์ตท่านจนกว่าจะแก้แค้นสำเร็จ..." เสียงของระบบนั้นไม่เพียงแค่พูดสิ่งที่ท้าทาย 

การแก้แค้น... มันคือเป้าหมายที่ชัดเจน แต่ทางไปสู่เป้าหมายเหล่านั้นจะเต็มไปด้วยความท้าทายและอุปสรรคที่ยากจะคาดเดาได้

ท่ามกลางความคิดที่หลากหลาย เสียงหนึ่งดังขึ้นในห้องที่เงียบสงบ

"กุ้ยเฟยโหลวหราน... ไทเฮาทรงมีบัญชาส่งเกี้ยวมารับท่านกลับวังหลวง...เดี๋ยวนี้" 

“กุ้ยเฟยตอนนี้ร่างกายยังไม่แข็งแรงใต้เท้าท่านโปรดรออีกหน่อย” ท่านหมอซือกวานประสานมือก่อนจะหันมองโหลวหรานที่นอนนิ่ง

ระบบ... ที่เสนอให้ แก้แค้น นั้นกลับเป็นสิ่งที่ดึงดูดใจ การสะสมแต้มเพื่อปลดล็อกการเกิดใหม่... ทุกสิ่งในตัวระบบนั้นดูเหมือนจะเป็นเงื่อนไขเดียวที่สามารถแก้ไขชีวิตโหลวหรานในตอนนี้ได้

“ความบันเทิงกำลังเริ่มขึ้นแล้วสินะ”

เสียงท่านหมอสุ่ยดังก้องในหูของโหลวหราน ท่ามกลางความเงียบในห้องที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า:

" ท่านต้องพิษ พิษชนิดนี้ไม่ออกฤทธิ์ในทันที ทำให้ท่านเพิ่งจะรู้สึกเจ็บปวด และข้าแปลกใจจริงๆ ว่าท่านรอดมาได้อย่างไร แต่ข้าไม่สามารถรักษาลูกในครรภ์ของท่านไว้ได้ เขาจะถูกร่างกายของท่านขับออกในอีกสามวันข้างหน้า ระหว่างนี้ท่านควรพักผ่อนให้ดี อย่าเพิ่งเข้าวังตอนนี้ รอให้หายดีก่อน... ข้าจะให้สาวใช้ที่ตำหนักหมอยามาทำความสะอาดตระกูลหลิวให้กับท่าน... อย่าเสียใจให้มาก... พักผ่อนเสีย ทำใจให้สบาย..."

น้ำเสียงอ่อนโยนของท่านหมอสุ่ย กลับสะท้อนความจริงที่เจ็บปวดเกินกว่าจะรับได้

โหลวหรานตั้งใจฟังทุกคำที่ท่านหมอพูด แม้ว่าหัวใจของนางจะปวดร้าวอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเจ็บปวดเหมือนเป็นโหลวหรานเหมือนเป็นลูกในท้องของตัวเองหมอสุ่ยหันไปหาขันทีข้างกายไทเฮา

"ใต้เท้าท่านกลับไปก่อนเถิด ข้าจะเข้าวังกราบทูลเรื่องสุขภาพของกุ้ยเฟยให้ไทเฮาทรงทราบด้วยตัวเอง..." หมอสุ่ยพูดขึ้นเบาๆ

ขันทีและเกี้ยวของโหลวหรานพากลับไปแล้ว ชิงอี้ยืนอยู่ข้างๆ และยิ้มให้ท่านหมอ

 "ขอบคุณท่านหมอเจ้าค่ะ" แม้จะมีรอยยิ้มแสดงความขอบคุณ แต่แววตาของชิงอี้กลับเต็มไปด้วยความกังวลและความสงสารต่อโหลวหรานที่กำลังเผชิญกับความเจ็บปวดนี้

หมอสุ่ยซือกวานทรุดกายลงข้างๆ โหลวหรานอีกครั้ง เขามองไปที่โหลวหรานด้วยความสงสารที่ไม่อาจปิดบังได้ บางทีเขาก็รู้สึกเหมือนกันว่า แม้เขาจะเป็นหมอผู้มีประสบการณ์มากมาย แต่การรักษาอาการเจ็บปวดทางใจนั้นยากยิ่งกว่าการรักษาแผลทางกาย

"ข้าจะกลับวังหลวง..." โหลวหรานพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาและสั่นท้าน แม้ภายนอกจะสงบ แต่ภายในหัวใจของนางกลับเต็มไปด้วยเจ็บปวดมันทำให้ใจของนางหนักอึ้ง

ท่านหมอสุ่ยซือกวานส่ายหน้าไปมา เขาหมุนตัวกลับไปมองโหลวหรานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ ก่อนจะพูดเสียงเบาแต่มากความหมาย

"โหลวหราน... ยังจะกลับเข้าไปที่วังหลวงอีกหรือ... พวกเขาทำร้ายเจ้า ทำร้ายลูกเจ้า... เจ้าเจ็บปวดเพียงนี้ยังจะกลับไปอีกทำไมกัน" 

ท่านหมอสุ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อและความกังวล 

"ข้ากับเจ้า เราสองคนเหมือนพี่น้อง... เห็นเจ้าเจ็บปวดเช่นนี้ ข้าก็ไม่อยากให้มันซ้ำรอยเดิมอีก... โหลวหราน... เจ้าคิดให้ดี...ไม่ต้องกลับวังหลวงดีไหม"

ข้ารู้... ข้ารู้..." โหลวหรานตอบออกมาเสียงแผ่ว ทั้งที่รู้ดีว่าท่านหมอสุ่ยห่วงใยตนเองมากแค่ไหน 

“แต่เป็นบัญชาของไทเฮา”

หมอสุ่ยไม่พูดอะไรเพิ่มเติม เขาเพียงแต่พยักหน้าอย่างเข้าใจ ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ แต่ก็รู้ดีว่าคำพูดใดก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงใจของโหลวหรานในตอนนี้