ตอนที่2 ไม่สำคัญ

เช้าสดใส…แต่สำหรับโหลวหรานแล้วมันไม่ใช่เลย

นางเก็บของใช้จำเป็นเพียงไม่กี่ชิ้น ใส่ห่อผ้าซึ่งมีเพียงเสื้อผ้าบางๆ และของกำนัลจากไทเฮาและไท่ซางหวงในวันวิวาห์ ตลอดสองปีมานี้ไม่เคยมีสิ่งใดที่หยางหวางเคยประทานให้ ทุกครั้งที่นางคิดถึงชื่อของเขา ความเจ็บปวดก็แผ่ซ่านไปทั่ว เหมือนกับที่นางเดินมาจนถึงจุดนี้ ไม่เคยได้รับการเลือก หรือได้รับการมองเห็นจากเขาแม้แต่น้อย

ชิงอี้มารับห่อผ้าอีกอันที่มีห่อยาบำรุงครรภ์ที่หมอหลวงส่งมาด้วยความห่วงใย หวังว่าครรภ์ของกุ้ยเฟยจะแข็งแรง

“ไปกันเถอะ” เสียงของโหลวหรานเบาหวิว และด้วยความที่ใจกำลังรวบรวมความกล้า เดินออกไปจากตำหนักที่เคยเป็นบ้านของตนและออกเดินทางไปยังจุดที่ไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น

เสียงฝีเท้าของชิงอี้ดังขึ้นข้างหลัง พร้อมกับห่อผ้าที่นำติดไป แม้ว่าทุกอย่างจะเรียบง่าย แต่มันกลับหนักหน่วงเกินไปสำหรับโหลวหราน เพราะนางรู้ว่า การเดินจากไปในวันนี้ คงไม่มีทางย้อนกลับมาอีก

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นก่อนที่จะเห็นตัว 

"ฮองเฮาระวังเพคะ ทรงอ่อนเพลียเพียงนี้ เมื่อคืนปรนนิบัติฝ่าบาททั้งคืนยังจะมาอีกทำไมไม่จำเป็นต้อง เอาใจใครเสียหน่อยฮองเฮาบัดนี้เป็นฮองเฮาแล้วนะเพคะ" นางกำนัลซ่งเหลียวรีบเข้ามาประคองเอินเอินที่ยิ้มสดใส ดวงตาของนางประกายระยิบระยับ ความสุขของนางออกมาทางดวงตา

เอินเอินยิ้มให้กับโหลวหรานอย่างเป็นมิตร 

"ข้าสัญญาว่าจะดูแลวังหลังนี่ พี่หญิง ท่านกำลังจะไปไหน โอ๊ะ ข้าลืมไปจนได้ หยางหวาง... อุ๊ย... ฝ่าบาทบอกว่าจะให้ท่านกลับตระกูลเดิมท่านจะไปแล้วหรือ ให้ข้าส่งคนอารักขาดีไหมหรือว่าจะให้ข้าสั่งการให้คนเตรียมเกี้ยว"โหลวหรานถอนหายใจยาว

"ไม่รู้ว่าแอบขโมยสิ่งใดออกจากวังหลวงด้วยหรือไม่"

เสียงของนางกำนัลซ่งเหลียวดังขึ้นน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยการดูแคลนและความเย้ยหยันไม่ต่างจากเข็มที่ทิ่มแทงใจของโหลวหราน ไร้ความปราณี

เมื่อชิงอี้ขยับตัวไปข้างหน้าไม่สามารถทนเห็นการดูถูกนายของนางได้

"ขโมยหรือเจ้ากล้ามาใส่ความกุ้ยเฟยได้อย่างไร" ชิงอี้เถียงเสียงดัง ตาแดงก่ำด้วยความโกรธ 

"ชิงอี้ หุบปากเจ้าเสีย" น้ำเสียงของโหลวหรานนั้นสงบลง แม้จะมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ในนั้น

ชิงอี้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น แต่รู้ดีว่าการท้าทายลี่เอินเอินในตอนนี้คือการทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายนางคือฮองเฮา ชิงอี้เองไม่อยากเห็นโหลวหรานต้องรับคำด่าหรือถูกดูถูกเพิ่มขึ้นไปอีก

ยิ้มเยาะแล้วพูดว่า 

“หากพวกเจ้านำสิ่งใดที่ไม่ใมช่ของเจ้าออกไปฮองเฮาไม่ตรวจสอบพวกเจ้านั่นก็เท่ากับผิด” ลี่เอินเอินยิ้มหวานหยด

"ข้าแค่ต้องการขอดูของที่พี่หญิงท่านนำกลับไปจากที่นี่เท่านั้น ข้าได้ยินมาว่าตระกูลท่านแทบจะสิ้นเนื้อประดาตัวอยู่แล้ว ดีที่บิดาของท่านเอาตัวเข้ารับคมกระบี่แทนไท่ซางหวงจนสิ้นชีวิต ท่านก็เข้ามาอยู่ในวังหลวงตัวเปล่า แต่กลับอาศัยเหยียบโลงศพบิดาขึ้นมากินตำแหน่งกุ้ยเฟย... เอินเอินก็แค่จะอยากรู้ ว่าท่านแอบยักยอกสิ่งใดจากวังหลวงติดมือไปหรือไม่"

คำพูดของลี่เอินเอินตัดสินไปแล้ว

ลี่เอินเอินมองที่ห่อผ้าที่อยู่บนไหล่ของชิงอี้ 

ซ่งเหลียวเบ้ปากอย่างเหยียดหยาม พูดเสียงดัง

“เอามานี่” ชิงอี้หันมองหน้าโหลวหราน ลี่เอินเอินยังยิ้มโปรยคำพูดอ่อนหวาน

"ให้ข้าตรวจค้นดูเสียหน่อย หากไม่มีข้าคงจะต้องขออภัย แต่หากมีเอินเอินที่รับปากฝ่าบาทว่าจะดูแลวังหลังด้วยความยุติธรรมแล้ว ก็จะเสียคนที่ไม่ตรวจสอบให้ดี..."

โหลวหรานไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะปกป้องสิ่งที่เป็นของตัวเอง

นางกำนัลซ่งเหลียวรีบมาจับตัวชิงอี้ไว้แน่น ด้วยท่าทางดุดัน เพื่อไม่ให้ชิงอี้ขยับตัวหลุดไปจากการควบคุม ในขณะที่ชิงอี้ดิ้นรนสุดชีวิต ลี่เอินเอินก็ยื้อห่อผ้าที่ในนั้นมียาบำรุงครรภ์อย่างดีจากหมอหลวงมาไว้ในมือพร้อมกับกำลังเปิดมันออกดู 

“อย่านะห้าามแตะต้องมัน” ชิงอี้ตะโกนดังๆ

โหลวหรานเบิกตากว้าง รู้ทันทีว่านี่คือสิ่งที่ต้องปกปิดให้ดีสุดชีวิต หากนางรู้ว่าโหลวหรานตั้งครรภ์ไม่ดีแน่ ชิงอี้เองก็รู้ดีว่าโหลวหรานมีชีวิตที่ต้องเก็บทุกอย่างเป็นความลับ โดยเฉพาะเรื่องการตั้งครรภ์นี้ที่นางไม่ต้องการให้ใครรับรู้โดยเฉพาะหยางหวางและยิ่งเป็นคนรักของหยางหวางอย่างฮองเฮาลี่เอินเอิน 

“ปล่อยข้านะ” ชิงอี้ดิ้นสุดชีวิต

โหลวหรานพุ่งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็วยื้อห่อผ้าออกจากมือของลี่เอินเอินสุดแรงจนร่างเล็กของลี่เอินเอินเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น เมื่อเห็นว่าห่อผ้ากำลังจะหลุดมือ 

"จะต้องมีของสำคัญแน่ๆ" ลี่เอินเอินตะโกนด้วยน้ำเสียงแหลมคม ก่อนที่จะลุกขึ้นจากพื้นแล้วพุ่งตัวเข้าใส่โหลวหรานอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองคนยื้อห่อผ้าไปมาด้วยแรงมหาศาล กระทั่งโหลวหรานพยายามผลักลี่เอินเอินออกไปอย่างสุดแรง จนทำให้ลี่เอินเอินเซถลาล้มไปที่พื้น ศีรษะของนางกระแทกกับก้อนหินก้อนเล็กๆ ที่พื้นทางเดินในสวน เสียงศีรษะกระแทกตามมาด้วยเลือดที่ไหลซึมออกจากหน้าผากอย่างช้าๆ และความเงียบแผ่คลุมไปทั่ว

“โอ๊ยยยเจ็บ

โหลวหรานตกใจและกลัวอย่างสุดหัวใจ ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ลี่เอินเอินได้รับบาดเจ็บ แต่มันเกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ตั้งใจเข้าประคองลี่เอินเอินทันทีโดยไม่คิดถึงผลที่จะตามมา

"หยุดเดี๋ยวนี้" เสียงของอ่องเต้หยางหวางดังขึ้นเมื่อเห็นเลือดของลี่เอินเอินที่เริ่มไหลซึมออกมาอย่างชัดเจน หยางหวางพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ด้วยท่าทางตกใจ เขาผลักโหลวหรานอย่างแรง ทำให้โหลวหรานที่ไม่ทันระวังตัวเซถลาส่งผลให้หน้าท้องชนเข้ากับม้านั่งหน้าตำหนัก แล้วร่างของนางก็ทรุดลงไปกับพื้นในทันที เจ็บปวดในตัวแล่นไปทั่วร่าง รู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสยกมือกุมที่ท้องแน่นน้ำตาไหลพรากอย่างที่ไม่อาจห้ามได้

"เจ็บ..." โหลวหรานกัดฟันแล้วพูดออกมาด้วยเสียงแหบพร่า ขณะที่ก้มตัวลง มือข้างหนึ่งจับท้องตัวเองแน่น น้ำตาก็เอ่อคลอ

"กุ้ยเฟยท่านๆๆ เป็นอย่างไรบ้าง" ชิงอี้ดิ้นออกจากการเกาะกุมของซ่งเหลียวที่วิ่งเข้าหาเอินเอินเช่นกัน ชิงอี้รีบเข้ามาพยุงโหลวหรานอย่างรวดเร็ว 

โหลวหรานกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ส่ายหน้าไปมาเจ็บปวดที่ท้องจนแทบขาดใจ ในขณะเดียวกัน หยางหวางอุ้มลี่เอินเอินขึ้นจากพื้น โดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น 

"เร็วเข้าตามหมอหลวงใครก็ได้ตามหมอหลวง" 

โหลวหรานยังคงนั่งอยู่ที่พื้น กำลังจะหมดแรง