หวนอดีตคืนวิญญาณ 3

         หลิวหมิงหย่วนเลิกคิ้วสูงให้กับความคิดความอ่านของจื่อหราน นี่สินะตัวตนแท้จริงที่สาวใช้นางนี้ซุกซ่อนเอาไว้ “วางใจเถิด ข้ารู้กำลังทำสิ่งใด รับรองการค้านี้มีแต่กำไรไม่ขาดทุน”

         “จื่อหรานมองไม่เห็นผลกำไรที่คุณหนูกล่าวถึงสักนิด”

         “ถึงเวลาเจ้าจะรู้เอง” หลิวหมิงหย่วนใช้นิ้วปัดปลายจมูกจื่อหรานอย่างมันเขี้ยว รับรู้ได้ว่าวันนี้อีกฝ่ายพูดมากเป็นพิเศษ คงเพราะความสัมพันธ์ที่ดีทำให้เกิดความกล้า ซึ่งถือเป็นเรื่องดี ชาตินี้เส้นทางที่นางเลือกเดินจำต้องหาคนที่ไว้ใจได้มาเป็นกำลังเสริม อู๋ซั่วหยางเป็นถึงชินอ๋อง ส่วนนางเป็นเพียงคุณหนูในห้องหอ การต่อกรกับเขาจึงไม่ต่างจากเอาลูกพลัมนิ่มไปให้เคล้าคลึงเล่น

         อู๋ซั่วหยางใช้ภาพลักษณ์ชินอ๋องผู้สุภาพอ่อนโยนมามอมเมาจิตใจผู้คนให้หลงใหล เทิดทูน เคารพยกย่อง ทางเดียวที่จะโค่นล้มได้คือต้องกระชากหน้ากากจอมปลอมของเขาออก นับเป็นเรื่องตึงมือสำหรับสตรีนิสัยเสียและร้ายกาจอย่างนาง ซึ่งไม่ว่าไปที่ใดก็มีแต่คนรังเกียจชิงชังไม่อยากเข้าใกล้ กระทั่งชื่อยังไม่อยากเอ่ยถึงให้เป็นอัปมงคลต่อปาก ด้วยเหตุนี้ยามอู๋ซั่วหยางโยนข้อหาลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้ให้นาง ทุกคนจึงเชื่ออย่างสนิทใจว่านางทำจริง

         “คุณหนู คุณหนู” จื่อหรานเอ่ยเรียกครั้นพูดอะไรไปแล้วไม่ได้รับการตอบกลับจากผู้เป็นนาย “คิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ ดูคุณหนูเหม่อลอยยิ่ง”

         ยามถูกเสียงเรียกของจื่อหรานดึงสติ หลิวหมิงหย่วนจึงได้รู้ว่าตนเองจมอยู่ในห้วงอดีตนานเพียงใด นานถึงขั้นมาถึงจุดหมายปลายทางโดยไม่รู้ตัว เห็นสาวใช้ประจำตัวทำหน้าเฝ้ารอคำตอบ หญิงสาวจึงระบายยิ้มพร้อมส่ายหน้าปฏิเสธว่าไม่ได้คิดอะไร

         เบื้องหน้าหลิวหมิงหย่วนเป็นบ้านเก่าทรุดโทรมที่ปกคลุมด้วยละอองฝุ่นและหยากไย่หลังหนึ่ง ตัวบ้านทำจากไม้ผุพังที่เพียงลมพัดก็สามารถพังทลายลงมาได้ หลังคาเป็นหญ้าสานไม่ใช่กระเบื้อง ทำให้บดบังได้เพียงแดดมิอาจบังฝน เสียงเอะอะโวยวายของคนกลุ่มหนึ่งดังขึ้นภายในตัวบ้าน ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องของสตรี

         หลิวหมิงหย่วนจับจ้องหญิงสาวที่ถูกกลุ่มชายฉกรรจ์ลากตัวออกมาลานหน้าบ้าน ถัดไปไม่ไกลคือชายวัยกลางคนรูปร่างผอมแห้ง บริเวณใบหน้ามีร่องรอยฟกช้ำ มุมปากมีคราบเลือด ชายผู้นั้นคุกเข่าโขกศีรษะ ขอร้องอ้อนวอนชายที่เป็นหัวหน้าให้ปล่อยตัวบุตรสาว ทว่าชายที่เป็นหัวหน้ากลับไม่แยแส ยกเท้าถีบอีกฝ่ายจนกระเด็นลงไปนอนกับพื้น กระอักเลือดออกมาคำโต

         “ท่านพ่อ! ปล่อยข้านะ ข้าบอกให้ปล่อย” หญิงชาวบ้านในชุดผ้าต่วนซอมซ่อพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากอุ้งมือมารที่จับยึดแขนทั้งสองข้างไม่ให้นางเข้าไปหาผู้เป็นบิดาที่ยามนี้อยู่ในสภาพย่ำแย่ “ข้าบอกให้ปล่อย!”

         “นายท่าน ข้าขอร้อง อย่าทำอะไรบุตรสาวข้าเลย ข้าจะพยายามหาเงินมาใช้หนี้โดยเร็ว” เสียงแหบแห้งอ่อนระโหยโรยแรงดังขึ้น หลังพยุงร่างที่เหลือแต่หนังหุ้มกระดูกขึ้นได้ เขาก็กระโจนเข้าไปเกาะขาชายหน้าเหี้ยมผู้เป็นหัวหน้า “นายท่าน ข้าขอร้อง อย่าเอาตัวบุตรสาวข้าไปขายให้หอคณิกาเลย”

         “ท่านพ่อ” หยาดน้ำตาไหลรินอาบสองแก้มหญิงสาว แม้ใบหน้าสกปรกมอมแมม แต่เค้าโครงความงามกลับเด่นชัด “ท่านพ่อ” นางพยายามยื่นมือหาบิดา

         ชายหน้าเหี้ยมหลุบตามองคนเบื้องล่างเหมือนเป็นสุนัขตัวหนึ่ง ริมฝีปากดำคล้ำเหยียดยิ้มดูแคลน “เจ้าพูดเช่นนี้กับข้ามากี่ครั้งกี่หนแล้ว สุดท้ายเป็นอย่างไร เงินอีแปะเดียวไม่เคยได้คืน บุตรสาวเจ้าถือเป็นสินค้าราคางาม แม่เล้าหออวี้เหยาเห็นนางแล้วถูกใจ เสนอราคาที่เจ้าหาทั้งชีวิตก็ไม่มีวันหาได้ รอข้านำนางไปขาย หักกลบลบหนี้ที่เจ้าติดค้าง เงินที่เหลือจะคืนให้ดีหรือไม่” กล่าวจบเงยหน้าหัวเราะขึ้นฟ้า บรรดาลูกน้องเห็นเข้าก็พากันหัวเราะตาม มีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นยิ่ง

         “ข้ามีลูกสาวเพียงคนเดียว ต่อให้ต้องตายก็ไม่ยอมขายนางเพื่อเอาชีวิตรอดเด็ดขาด” น้ำเสียงชายวัยกลางคนเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยว สายตาที่มองกลุ่มชายฉกรรจ์บอกชัดว่าพร้อมสู้ตายหากพวกเขาคิดพรากบุตรสาวไปจากอก

         เสียงเยาะหยันดังขึ้น “ตัวเองยังเอาไม่รอดกลับคิดมาปกป้องบุตรสาว วันนี้ต่อให้เทพเซียนมาขวาง ข้าก็จะเอาตัวนางไป” ชายหน้าเหี้ยมกล่าวเสียงเย็น สะบัดขาออกจากการเกาะกุม ยกเท้าเตรียมกระทืบลูกหนี้ที่หงายหลังนอนรอความตายบนพื้น

         “ไม่นะ! อย่าทำร้ายพ่อข้า...” ผู้เป็นลูกตะโกนลั่นยามเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์พากันกรูเข้าไปจะทำร้ายบิดา “อย่าทำร้ายพ่อข้า!” การดิ้นรนขัดขืนไม่เกิดผลเมื่อนางถูกชายคนหนึ่งจับตัวไว้อย่างเหนียวแน่น “ไม่...”

         “หยุดเดี๋ยวนี้”

         เสียงเย็นเยียบของสตรีที่ดังขึ้นทำกลุ่มชายฉกรรจ์ชะงัก พากันหันมามองเจ้าของเสียงอย่างพร้อมเพรียง ชายหน้าเหี้ยมเห็นสาวงามประดุจเทพธิดา ดวงตาพลันเปล่งประกายวาววับราวค้นพบสมบัติล้ำค่า ปลายลิ้นลากไล้ริมฝีปากขณะตรวจสอบสินค้าชิ้นใหม่

         หลิวหมิงหย่วนไม่แยแสสายตาจาบจ้วงล่วงเกินของชายหน้าเหี้ยม โยนถุงเงินที่เพิ่งรีดไถมาจากจื่อหรานลงบนพื้นเบื้องหน้าอีกฝ่าย “หนี้ที่ครอบครัวนี้ติดค้างเจ้า ข้าขอชดใช้แทน”

         ร่างสูงใหญ่กำยำตามแบบฉบับนักเลงโน้มตัวเก็บถุงเงิน โยนขึ้นลงเพื่อคาดเดาน้ำหนักก่อนเปิดดูภายใน ดวงตาเหี้ยมเกรียมผุดประกายเจ้าเล่ห์ สาวเท้าเข้าหาหลิวหมิงหย่วนด้วยกลิ่นอายคุกคาม “น้องสาว เงินจำนวนนี้ไม่พอชดใช้หนี้หรอก หากเจ้าอยากช่วยเหลือพวกเขาจริง มิสู้ตามไปปรนนิบัติพี่ชายที่บ้านสักสองสามวัน รับรองพี่ชายจะไม่ใช้งานเจ้าหนักเกินไป”

         ดวงตาลึกล้ำเสมือนห้วงน้ำนิ่งมองมือหยาบกระด้างที่ยื่นออกมา ริมฝีปากสีชาดเหยียดยิ้มประดุจนางมารร้ายจากห้วงอเวจี ทันใดนั้น เหตุการณ์ที่ทุกคนไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น หลิวหมิงหย่วนดึงปิ่นปักผมบนศีรษะจ้วงแทงมือกำเริบเสิบสานข้างนั้นของชายหน้าเหี้ยมจนทะลุ ไม่เปิดโอกาสให้มันได้สัมผัสดวงหน้าสักน้อยนิด โลหิตสีแดงฉานไหลทะลักอาบย้อมมือสั่นระริกก่อนหยดลงบนผืนดิน กลุ่มชายฉกรรจ์ที่เป็นลูกน้องพากันปากอ้าตาค้าง ไม่เว้นกระทั่งจื่อหรานที่เบิกตากว้างจนแทบถลนออกมานอกเบ้า

         หลิวหมิงหย่วนหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเลือดที่เปรอะเปื้อนมืออย่างใจเย็น จากนั้นโยนผ้าผืนนั้นทิ้งลงพื้น