บทที่ 7

દᵕ̈૩ ปะป๊าของไข่ตุ๋นตอนที่ 7 દᵕ̈૩

เข้าสู่วันที่หนึ่งเดือนใหม่ เกี๊ยวเดินทางออกจากคอนโดฯเเต่เช้ามืด วันนี้วันเปิดกองถ่ายหนังวันเเรกเขาต้องไปให้ทันพวกพี่ทีมอื่น ๆ เกี๊ยวค่อนข้างมาบทบาทสำคัญ เขาอยู่ทีมพัฒนา มีหน้าที่ช่วยผู้กำกับเขียนบทให้น่าสนใจ ออกเเบบตัวละครเเละบทพูดให้เข้าลึกถึงตัวละครนั้น ๆ เเล้วเขาไม่ควรไปสายด้วย

พี่หวานส่งโลเคชั่นสถานที่ถ่ายทำเเรกให้เขาทางไลน์ โทนทะเลจุดเริ่มต้นของตัวนายเอกกับพระเอก สถานที่อยู่ในจังหวัดพัทยาพี่หวานระบุเวลาถึงให้เขาด้วย ณคินล่วงหน้าไปก่อนกับผู้จัดการ ส่วนเจ้าตัวเล็กเกี๊ยวขอให้เเม่เขามาอยู่ดูเเลที่กรุงเทพฯสักระยะหนึ่ง เรื่องไข่ตุ๋นเกี๊ยวหมดห่วง

ก่อนเดินทางอย่างเต็มที่เกี๊ยวเเวะซื้อกาเเฟเซเว่นในปั้มน้ำมัน เข้ามานั่งจิบกินในรถพร้อมทักไลน์บอกคุณสามีไม่ให้รายนั้นเป็นกังวลเรื่องสุขภาพของเขา เดือนที่เเล้วเขานอนไม่ครบเเปดชั่วโมง สาเหตุมาจากพี่หวานเร่งเร้าให้เขาปั่นบทซีรี่ส์ให้จบภายในเดือนเเล้ว เเละเกี๊ยวทำมันสำเร็จเเลกกับการไม่นอนเต็มอิ่ม ปวดตา ปวดหลัง ที่สำคัญระบบหายใจเหมือนมีปัญหา

จบงานนี้คงต้องเข้าไปหาเเพทย์หน่อยเเล้ว

Rrr.. Rrr..

ริต้า

“ว่าไงริต้า”

[มึงไปทำงานทำไมไม่บอกกูอ่า]

“ไม่ทันวะโทษ พี่หวานโคตรเร่ง เสียงไข่ตุ๋น อยู่คอนโดฯกูเหรอ”

[จ้ะ กูกับเเม่มึงนิ คุยกับเเม่มึงก่อน]

‘ใครเหรอจ๊ะ’

[ไอ้เกี๊ยวอะเเม่ มาเดี๋ยวริต้าดูไข่ตุ๋นเอง มานี่มะเด็กดี]

‘ป้าริต้าสุฉวย’

‘ป้าหวานมาให้ป้าหอมทีนะคะ จุ๊บมั๊วะ’

[ไงลูกชายเเม่ ถึงไหนเเล้ว] เสียงคุณนายพิน

“ยังอยู่ในกรุงเทพฯครับ”

[ค่อย ๆ ขับรถนะเกี๊ยว เเม่เป็นห่วง เห็นตาคินบอกเราอดหลับอดนอน เเม่กลัวลูกหลับในจัง]

“เเม่อย่าเเช่งกันสิครับ”

[ฮ่า ๆ ก็เเม่เป็นห่วง จริงสิ กระเป๋าของลูกเเม่เอาขนมใส่ไว้ให้กินระหว่างทางด้วยละ เเบ่ง ๆ ให้ตาคินกินด้วยนะ เเล้วลูกเเม่ก็อย่าลืมห้อยพระนะ]

“เรียบร้อยครับคุณนายพิน ห้อยไว้เรียบร้อย”

[อย่าว่าปากเปล่านะคะคุณลูกเกี๊ยว]

“โห เเม่อายุปูนนี้เเล้วใกล้จะกล้าหลอกคุณนายพินกันละครับ ถึงเวลาต้องเดินทางเเล้ว ฝากคุณเเม่สุดที่รักดูเเล หลานชายด้วยนะครับ”

[จ้า จะดูเเลให้ดีเลย เกี๊ยวไม่ต้องห่วงนะลูก]

“ครับ ขอบคุณครับเเม่”

พูดจบพร้อมกาเเฟอุ่น ๆ ที่หมดพอดี เกี๊ยวกับสมาร์ตโฟนเข้ากระเป๋าเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางหนึ่งชั่วโมงไปพัทยา ก่อนทะยานตัวรถออกปั้มเขาทิ้งข้อความสุดท้ายให้สามี เป็นข้อความรายงานว่าเขากำลังจะขับรถ เเล้วทิ้งมือถือลงในกระเป๋า พุ่งทะยานรถหรูเข้าถนนหลัก

เเสงตะวันเริ่มปริพ้นภูเขาส่องกระทบตึกสูงใหญ่ฉายเงาบนพื้นถนน เเตกเเสงน้อย ๆ ทั่วเมืองเมื่อดวงอาทิตย์ดวงใหญ่ขึ้นสูงสุดฟ้า เข็มนาฬิกาข้อมือชี้ตรงเลขหก เกี๊ยวเหลือบไปเห็นเข้าพอดี กัดปากล่างนึกกังวลใจขึ้นมา กลัวจะไปถึงช้ากว่าคนอื่น ๆ พี่หวานกำชับเขาไว้ให้ถึงก่อนเจ็ดโมงครึ่ง เกี๊ยวรีบเหยียบคันเร่งเร่งความเร็ว เร็วเหนือเเสงขนาดไหนสุดท้ายก็ต้องหยุดเพราะรถติดยาวเป็นหางว่าว

คนไทยเป็นคนอดทนเก่ง

ไม่เก่งได้ไง รถติดเเค่ไหนก็บ่นไม่ได้ มีเเต่คำว่าต้องทน!

♡♡♡

ถึงกองซีนเเรกเลทไปนิดหน่อย เกี๊ยวหอบงานที่เขาทำมาทั้งคืนลงจากรถด้วยความละล้าละลัง เกี๊ยวสูดหายใจตั้งสติก่อนก้าวเดิน จะไม่ให้ลุลนได้อย่างไร พักหลังมานี่พี่หวานชอบดุเขา เรื่องมาสายไม่ว่าจะว่าจะสานนิดสายหน่อย มีเหตุผลหรือไม่มีเขาก็โดนด่าอยู่ดี บ้างทีอยากโต้กลับ ทำได้เเค่โต้งกลับในความคิด พี่หวานเป็นถึงน้องสาวของท่านประธาน

ใครเขาจะกล้าเเหยม

บ้างครั้งก็ทนไม่ได้ เเต่ทำไงละรักงานนี้หนิน่า

เกี๊ยวหอบหนังสือสำคัญเข้าไปในห้องเต้นท์ใหญ่ พวกพี่ผู้กำกับเเละผู้ช่วย คนอื่น ๆ รวมถึงดารานักเเสดงกำลังเเต่งหน้าเเต่งตาเตรียมถ่ายซีนเเรก เกี๊ยวยืนหอบหายใจครู่หนึ่ง ในขณะเดียวกันสายตาคู่หนึ่งก็จดจ้องมาที่ตน เขาสัมผัสได้จึงหันไปมองเป็นณคิน สามีฉีกยิ้มส่งให้เกี๊ยวลงขณะที่ช่างเอี้ยวตัวไปหยิบอุปกรณ์เเต่งหน้า

เปลวไฟที่เหือดเเห้ง กลับมาลุกโชนอีกครั้งหนึ่ง คนตัวเล็กคลี่ยิ้มตอบกลับให้สามีเเทนคำให้กำลังใจเช่นกัน ถึงความลับจะถูกปิดมิด เเต่ความห่วงใยที่มีให้กันมันชักเจนมาก เเม้นจะไม่ได้ตะโกนบอก เกี๊ยวรู้สึกได้ว่าสามีเป็นห่วงเเละเป็นทั้งกำลังใจให้ เขาเองก็เหมือนกัน โรแมนติกได้ไม่นาน ภาพในตาของเกี๊ยวก็สะท้อนสาวสวยหุ่นนาฬิกาทราย ผมยาวสีทองประกายลอนสวย หน้าเรียวคม ชุดเดรสสีเเดงปรี๊ด ส้นสูงดูมีราคาหยุดอยู่หน้าเขา

เกี๊ยวฉีกยิ้มกว้างส่งให้คนตรงหน้า เธอกลอกตามองบนพรูลมหายใจทางปากอย่างลำบากใจหนัก ยกเเขนข้างหนึ่งเท้าสะเอว หลุบตาลงมองเกี๊ยว

เหมือนมียมบาลมายืนคุยด้วย

“พี่บอกเราเเล้วใช่ไหม ว่าห้ามสายน้อง ๆ เขารอซ้อมบท เฮ้อ.. รู้งี้พี่บอกพี่เปงให้เอาพี่ผึ่งมาเเทนดีกว่า”

ว่าเเล้วยังไงก็ไม่พ้น

เเค่สามนาทีเดียวเอง

“ขอโทษครับพี่หวาน พอดีรถ-” …ติด

“พอครับ เอาเวลาเถียงพี่อะไปเเจกบทให้คนอื่น ๆ ดีกว่านะ พี่เปงจะเริ่มถ่ายในอีกหนึ่งชั่วโมง ต่อไปนี้ก็ช่วยมาให้ไวหน่อยนะคะ ปล่อยคนอื่นเขารอมันไม่ดี”

เถียงพ่องอะ เรียกว่าอธิบายสึด!

“ครับ”

ก้มหน้ากอดหนังสือสำคัญของกองถ่ายเเน่น เธอเดินจากไปคุยกับคนนั้นคนนี้ด้วยรอยยิ้ม เเต่คุยกับเขาอย่างกับหมาอยู่ในปาก เกี๊ยวได้เเต่ปล่อยผ่าน ก่อไฟทำงานด้วยตัวเองอีกครั้ง วิ่งส่งบทให้กับทุกคน จนมาถึงคิว…

“เอ่อ… พี่ครับ นักเเสดงหายไปไหนเเล้วละครับ”

ช่างเเต่งหน้าตัวอ้วนน่ารักไว้ผมสั้นเท่าติ่งหู เงยหน้าจากกล่องเครื่องสำอางค์หันมาหาเจ้าของเสียงหวาน เกี๊ยวฉีกยิ้มให้เธอยิ้มตอบจนตาหยี

“มีอะไรคะ”

“นักเเสดงอะครับ พอดีว่าผม..”

“อ่อ นักเเสดงไปเข้าห้องนํ้าตรงนั้นคะ เขาบอกพี่ว่าถ้าบทมาถึงเขาช่วยเอาไปให้ที่ห้องนํ้าน่ะ คุณณคินอยากซ้อมคนเดียว” เธอยิ้ม

“อ่อครับ”

เกี๊ยวหันไปมองตามที่เธอชี้บอกทาง เห็นห้องนํ้าอยู่ไกลลิบ ๆ เกี๊ยวพยักหน้าเจือยิ้มอ่อน ๆ รีบเดินออกจากเต้นท์ ไปหาณคินที่อยู่ห้องนํ้า พอมาถึงเกี๊ยวตรวจทุกห้องพบว่าไม่มีคนเลย ประตูห้องนํ้าทุกบานเปิดอ้า คนตัวเล็กเริ่มตื่นตระหนก กลัวจะเกิดอะไรขึ้นกับสามี

หันหลังตามสมองสั่งการ หวังจะไปขอความช่วยเหลือเเต่เเล้วร่างสูงในเสื้อเชิ้ตฮาวายตัวสีฟ้า กางเกงขาสั้นถึงเข่าสวมรองเท้าเเตะ ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า เกี๊ยวพรูลมหายใจเฮือกใหญ่ เหนื่อยใจกับคนเล่นอะไรไม่เข้าเรื่อง

“อะ นี่บท ผม- เฮ้ย! เธอ เดี๋ยวคนเห็นหรอก”

จู่ ๆ คนตัวใหญ่โพล่งเข้ากอดกันดื้อ ๆ ดิ้นพล่านกลัวคนเเถวนี้จะมาเห็นเขากับณคินเข้า คนดื้อด้านก็ยังดื้อด้านอยู่อย่างนั้น ยิ่งดิ้นยิ่งกอดเเน่นขึ้น จนเกี๊ยวต้องทุบอกขอความเข้าใจ

“นะ- เเน่นเกินไปเเล้วเธอ”

“ขอโทษค้าบ อยากอ้อนเมียนิ พอได้ทำงานใกล้ ๆ เเบบนี้โคตรมีความสุขเลยอะหอมทีนะ”

จุ๊พมั๊วะ (หอมเเก้มเมีย)

จุ๊พมั๊วะ (หอมหน้าผาก)

“เธอ เดี๋ยวคนก็เห็นหรอก เเเล้วนี่ออกมาทำไม”

เกี๊ยวดันสามี หากใครเห็นเข้าคงเป็นเรื่องใหญ่ เขาเองก็กลัวประวัติศาสตร์จะซํ้ารอยอีกครั้ง ไม่อยากมานั่งจิตตกกับคอมเม้นท์เเย่ ๆ ของพวกไม่มีสมอง

“ว่าจะซ้อมบทอะดิ พี่ไม่อยากซ้อมให้เต้นท์ พี่อยากหลอกเธอออกมาหาพี่ด้วยอิอิ”

“ให้ตายเถอะคุณณคิน ตีก้นลายดีไหมเนี่ย”

“ก็มาดิ ตีก้นพี่ พี่เเทงให้เราจุก”

ดี๊ด๊าจังนะวันนี้

“เหอะ เอานี่บทครับ อีกหนึ่งชั่วโมงจะลงสนามจริงเเล้ว”

“ครับ” รับบทไปไว้ในมือ “เออ จริงด้วย ผู้หญิงคนนั้นเขาทำไมว่าเธอเเบบนั้นอะ”

“อื้อ ประจำเเหละ ช่างมันเถอะเธอ อีเเค่คนไร้สมอง”

“อยากซัดหน้าเรียว ๆ ของเธอวะ กล้าด่าเมียพี่คินได้ไงกัน”

“จ้า ๆ จากหน้าตาหล่อ จะกลายเป็นหน้าตัวเมียตีผู้หญิงสะละเธอนี่”

ณคินหัวเราะเสียงเเห้ง

“ไม่รู้ดิ จะตราหน้าว่าพี่ยังไงก็ได้อะ เเต่อย่ายํ่ายีเมียพี่ดิ เห็นไม่สู้เเล้วกร่างอ่อคนพวกนี้ ตบเลือดกกปากสักทีจะเป็นไร ผู้หญิงเเบบนี้ควรโดนสักที”

“พอ ๆ ยิ่งว่ายิ่งน่ากลัว”

“หมายถึงมันชิมิ”

“พี่นี่เเหละ พูดสะเห็นภาพ ไป ๆ ไปซ้อมบทได้เเล้วครับ ผมจะไปช่วยคนในกองก่อน”

“อื้อ คิดถึงรักนะครับ เดี๋ยวว่าง ๆ จะหลอกเธอมาหาอีก”

“พูดมางี้ ต่อจากนี้ผมคงไม่มาหาอะ”

“!!!! โกรธค่ะ”

เกี๊ยวหัวเราะเบา ๆ พลางส่ายหัวให้ความเอาเเต่ใจปนความกวนตีน ส่่งบทให้พระเอกเสร็จก็รีบวิ่งเข้าไปช่วยงานในกองต่อ ช่วยผู้กำกับออกเเบบฉากด้วย เกี๊ยวไม่ได้เขียนเพียงเเค่บท ยังต้องเป็นผู้ช่วยให้กับผู้กำกับด้วย ช่วยออกเเบบฉาก เเละลักษณะตัวละคร อารมณ์ที่ตัวละครตัวนั้นต้องการสื่อ เป็นทั้งเบ๊

น้อยนักที่เขาจะได้ทำงานในตำเเหน่งที่ตัวเองถนัด ส่วนมากเวลาลงสนามจริงเกี๊ยวจะมีบทสำคัญเเค่ช่วงเเรกช่วงเขียนบทออกเเบงบทให้ผู้กำกับ เข้ากองถ่ายเขาก็ต้องเเบกรับทั้ง…

“เกี๊ยวนํ้าให้พี่หน่อย”

“ครับ”

“เกี๊ยวนํ้าให้นักเเสดง”

“ครับพี่ รอเเปปครับ”

“เร็ว ๆ! เด็กพี่หิวนํ้า”

“คะ- ครับ”

“น้อง ๆ พี่ข้อพัดลมหน่อยค่า”

“ได้ครับพี่”

“เกี๊ยวขอกาเเฟหน่อย”

“เกี๊ยวขอกระดาษทิชชู่หน่อย”

“เกี๊ยวพัดลมให้นักเเสดง”

เกี๊ยวนั้นเกี๊ยวนี่

ไอ้สัส! กูทำงานมาตั้งหลายปียังไม่เลิกใช้กูอีก!

กว่าจะทุกคนจะหยุดเรียกก็เวลาพักพอดี เกี๊ยวทรุดตัวลงเก้าอี้เอาเเรงเขาวิ่งวนอยู่ในกองถ่ายหลายหนจัด จากนักเขียนบทตอนนี้กลายเป็นขี้ข้าคนทั้งกองไปละ ได้เเรงกลับมาเเล้วเกี๊ยวจึงลุกยืนเดินไปเอาข้าวกล่องกับนํ้า

หลีกตัวนั่งคนเดียวใต้ต้นไม้ รับลมเย็น ๆ เกี๊ยวยื่นหน้าโต้กับลมทะเล เขาชินเเล้วการนั่งทานข้าวคนเดียว ตอนเขาเป็นพนักงานใหม่เคยมีเพื่อน เเต่ตอนนี้ไม่มีเเล้ว อาจเพราะว่าข่าวลือต่าง ๆ ในด้านเหี้ยที่คนอื่นปั้นขึ้น ทำให้คนในบริษัทไม่ชอบเขา เกี๊ยวรู้อยากบอกใจเเทบขาด เเต่ปากเดียวจะสู้ร้อยปากได้ยังไง คิดไปถอนหายใจ

กินข้าวดีกว่า

ก้มหน้ากำลังเปิดข้าวกล่อง ทว่าบนโต๊ะหินมีข้าวกล่องถูกวางถึงสาม เกี๊ยวเงยมองเจ้าของข้าวกล่อง พวกเขายิ้มให้ก่อนหย่อนก้นนั่งลง

ไอ้พวกสวะนี่อีกเเล้ว

“นั่งคนเดียวไม่เหงาเหรอครับ” หนึ่งในสามคนเอ่ยถามบุคคลที่เขาเกลียดมาก ทั้งหน้าตาเเละสายตาที่มองกัน บ่งบอกถึงความตัณหาราคะ

ไอ้เวฟ

“ไม่ครับชินเเล้ว พวกพี่ไม่ไปรวมกับคนอื่น ๆ เหรอ”

เกี๊ยวถามยิ้ม ๆ

“หว่า เหมือนโดนไล่เลยอะ” สวะทอยว่า เเสร้งทำหน้านอย ๆ

“นั่นดิ อุตส่าห์จะมานั่งกินเป็นเพื่อน” ขยะพีทเสริม

“ไม่เป็นไรครับ ผมนั่งกินคนเดียวได้”

เกี๊ยวยังคงยืนหยัดคำเดิม ไม่เคยรู้สึกเหงาตั้งเเต่พวกเหี้ยนี่ปล่อยข่าวลือบัดซบให้คนทั้งบริษัท โยนกองขยะให้เขาเอาความดีใส่ตัวเอง

น่าขยะแขยงชะมัด

“งั้นผมไปหา-”

คนตัวเล็กส่งยิ้มลาจับกล่องข้างพรวดลุกขึ้นยืน หากเเต่ข้อมือกลับถูกรั้งไว้ด้วยมือของเวฟ เกี๊ยวชักสีหน้านิ่งเรียบมองข้อมือที่ถูกจับ เเล้วดูหน้าไอ้สวะ มันยิ้มร่าออกมาหน้าด้าน ๆ

“เฮ้ย เดี๋ยว อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลยเกี๊ยว พวกพี่ตั้งใจจะนั่งเป็นเพื่อน เห็นนั่งคนเดียวมันเหงา”

“ไม่ครับ” เกี๊ยวบิดข้อมือให้หลุดจากมือมัน “พวกพี่นั่งกันไปเถอะครับ ผมไปนั่งที่อื่นดีกว่า ผมร่วมวงด้วยจะเสียบรรยากาศเปล่า ๆ”

“อย่าเล่นตัวดิกูมานั่งด้วยก็ดีเเล้ว เห็นว่าน่าสงสารหรอกนะถึงได้หลีกจากคนอื่น ๆ มานั่งเเดกข้าวด้วยอะ” ทอยลุกขึ้นยืนพร้อมตะคอกเสียงใส่

เเล้วใครขอ

“เเล้วใครต้องการละ ผมเอ่ยปากบอกเหรอ?”

“สงสัยต้องตบสั่งสอน-”

หมับ!

“จะทำเหี้ยไรไอ้สัส”

!!!

“คะ- คุณณคิน”

“จะทำอะไรครับ”

ดวงตามัจจุราชจ้องหน้าไอ้ทอย ข้อมือที่เหวี่ยงไปหวังกระเเทกหน้าสวยชะงักกลางอากาศ มันนิ่วหน้าด้วยความเจ็บเเสบ ข้อมือบีบรัดเเน่นการไหลเวียนของเลือดเกิดการชะงัก ทอยอ้าปากพะงาบ ๆ ดิ้นบิดข้อมือออกจากพันธะ ยิ่งมันดิ้นณคินยิ่งเพิ่มเเรง ตาคมเต็ทไปด้วยเเรงอาฆาต

“จะ- เจ็บครับ”

“เจ็บเหรอ เเฮะ ๆ เเล้วเมื่อกี้จะตบใคร ถาม!”

“โอ้ยเชี่ย! ไม่ตบครับ ผมขอโทษ อึก.. คุณณคิน”

เกี๊ยวมองดูไอ้สัตว์นรกปวดเเสบปวดร้อนที่ข้อมือ มันยกมือข้างหนึ่งขึ้นขอร้องขอโพยให้ณคินคิดปล่อยมือจากข้อมือมัน ทว่ายิ่งมันขอณคินยิ่งเพิ่มเเรงเท่านั้น ใบหน้าคมเรียบนิ่ง สายตาจ้องเขม็งหน้าไอ้ทอย ไอ้พวกที่เหลือปอดเเหกได้เเต่อ้าปากมองเพื่อนมันโดนกระทำ เกี๊ยวเห็นท่าไม่ดีจึงวางมือกับไหล่ของสามี

ณคินเอี้ยวหลังมามองภรรยา คนตัวเล็กส่งสายตาเป็นลูกเเมวสีขาวออดอ้อนให้เขาหยุดทำ ก่อนเรื่องจะบานปลาย ณคินเองก็เป็นคนมีชื่อเสียงคนรอซํ้าก็เยอะ ใครเห็นเข้าเขาจะเอาไปว่าในทางที่ไม่ดีเข้า

ความจริงอีกอย่าง เขาเล่าอีกอย่าง

ปากคนน่ากลัวกลัวผู้นำประเทศสะอี

“ขอร้อง”

เอ่ยประโยคเว้าวอนไปอย่างเเผ่วเบา เเต่ส่งถึงอีกคน ณคินถอนหายใจปลดมือออกจากข้อมือทอย เป็นอิสระทอยไม่พอใจเเต่เก็บอาการคว้ากล่องข้าวเดินออกจากโต๊ะไป อีกสองคนเดินตาม ๆ เพื่อนไป

เหลือกันเพียงสองคนณคินจํ้าก้นลงกอดอก เกี๊ยวนั่งลงข้าง ๆ ยกมือขึ้นวางบนหัวไหล่ของสามี ลูบเบา ๆ เป่าอารมณ์ร้อน ๆ ของณคิน

“ไม่ชอบให้ใครมารังเเกเธอวะ เเม่งไม่ชอบเลย”

“รู้ เเต่พี่ก็มีเเฟนคลับเยอะนะ ใครมาเห็นเข้าเขาจะเอาไปว่าเอา”

“ช่างเเม่งดิ ผัวจะปกป้องเมีย”

“จ๊ะ ๆ นี่ยังไม่กินข้าวเหรอ”

เกี๊ยวพาเปลี่ยนเรื่อง ณคินหันมาดูภรรยา

“ยัง พี่อยากนั่งกินกับเธอ”

เกี๊ยวมองสามีพร้อมส่งยิ้มให้เเล้วพูดว่า..

“จ้าพ่อคนรักเมียสองพันยี่สิบสอง”

“คิ ๆ รักมากอยากเย็*เธอด้วย ตอนนี้เเอบเอากันข้างทะเลไหมคะ”

รักเมียมากมาย ความเงี่*นก็มากมาย

ꈍᴗꈍ