บทที่ 2

บทที่ 2 : ความทรงจำที่หายไป

เสี่ยวชุ่ยทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ใบหน้านองไปด้วยน้ำตา นางมองแผ่นกระดาษที่ถูกทิ้งไว้บนตักของหลินเวยด้วยสายตาตัดพ้อ

"ท่านแม่ทัพ... ทำเช่นนี้อีกแล้วหรือเจ้าคะ? เหตุใดเขาถึงใจร้ายไล่ท่านออกจากจวนอีกแล้ว"

คำว่า 'อีกแล้ว' สะดุดหูหลินเวยอย่างจัง

หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น ในหัวสมองยังคงว่างเปล่าราวกับลานหิมะขาวโพลน นางพยายามนึกให้ออกว่าเจ้าของร่างนี้เป็นใคร เจออะไรมาบ้าง แต่ยิ่งนึกก็ยิ่งปวดหนึบที่ขมับ

"นี่... เจ้าชื่อเสี่ยวชุ่ยใช่ไหม?" หลินเวยสูดหายใจลึก ตัดสินใจถามออกไปตรงๆ "เจ้ากับข้า... เราสนิทกันมากแค่ไหน?"

เสี่ยวชุ่ยเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นนายด้วยความตกใจ "ฮูหยิน... ท่านถามอะไรเช่นนั้นเจ้าคะ? บ่าวรับใช้ท่านมาตั้งแต่ท่านยังเป็นดรุณีน้อย เราเติบโตมาด้วยกัน บ่าวย่อมต้องภักดีต่อท่านยิ่งกว่าชีวิต"

"ดี..." หลินเวยพยักหน้า สีหน้าจริงจังขึ้น "ถ้าอย่างนั้น เจ้าต้องตั้งสติและฟังข้าให้ดี ตั้งแต่ข้าขึ้นมาจากน้ำ... ความทรงจำของข้ามันหายไปหมดแล้ว ข้าจำไม่ได้ว่าข้าเป็นใคร จำไม่ได้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร หรือแม้แต่ผู้ชายใจร้ายคนเมื่อกี้เป็นใคร... ข้าก็จำไม่ได้"

"ฮูหยิน!" เสี่ยวชุ่ยอุทานลั่น ปิดปากแน่น น้ำตาไหลพรากหนักกว่าเดิมด้วยความเวทนา "โธ่... นายหญิงของบ่าว ท่านช่างอาภัพนัก"

"หยุดร้องก่อน เสี่ยวชุ่ย" หลินเวยปรามเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "เจ้าช่วยเล่าให้ข้าฟังที ว่าข้ามาแต่งงานกับเขาได้อย่างไร ดูจากสายตาที่เขามองข้าเมื่อครู่... ดูเหมือนเขาจะเกลียดข้าเข้ากระดูกดำ"

เสี่ยวชุ่ยสูดน้ำมูก พยายามกลั้นเสียงสะอื้น ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวความหลัง

"เดิมที... ท่านคือคุณหนูน้อยตระกูลหลิน บิดาของท่านคือคฤหบดีที่มั่งคั่งที่สุดในเมืองหลวงเจ้าค่ะ แม้ตระกูลจะร่ำรวยล้นฟ้า แต่ก็เป็นเพียงพ่อค้าวานิช ไร้ยศถาบรรดาศักดิ์ ย่อมมิอาจเทียบชั้นกับตระกูลแม่ทัพผู้สูงส่งได้"

"แล้วทำไม..."

"เพราะสงครามชายแดนเมื่อปีก่อนเจ้าค่ะ" เสี่ยวชุ่ยเล่าต่อ "ตอนนั้นกองทัพของท่านแม่ทัพเยว่เฉินขาดแคลนเสบียงอย่างหนัก บ้านเมืองวิกฤต นายท่านผู้เฒ่า... บิดาของท่าน ทราบดีว่าท่านหลงรักท่านแม่ทัพมานานแรมปี จึงได้ยื่นข้อเสนอต่อราชสำนัก จะมอบเสบียงและทรัพย์สินจำนวนมหาศาลเพื่อช่วยกองทัพ แลกกับการให้ท่านแม่ทัพแต่งงานกับท่านเป็นฮูหยินเอกเจ้าค่ะ"

หลินเวยถึงบางอ้อทันที... คลุมถุงชนฉบับเอาเงินฟาดหัวนี่เอง

"มิน่าล่ะ... เขาถึงได้มองข้าเหมือนเห็นกิ้งกือไส้เดือน" หลินเวยพึมพำกับตัวเอง "ไม่ได้รักกันสินะ"

ทันทีที่พูดประโยคนั้น จู่ๆ ความรู้สึกเจ็บแปลบก็แล่นปราดเข้ามาที่กลางอก มันไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นความร้าวรานที่ฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณของร่างนี้... รักเขามากสินะ... รักมากจนยอมให้พ่อเอาเงินไปแลกตัวเขามา ทั้งที่รู้ว่าเขาไม่มีใจ

หลินเวยก้มมองใบหย่าในมืออีกครั้ง ความรู้สึกขมขื่นตีตื้นขึ้นมาจนจุกคอ

"แล้วเรื่องที่เขาบอกว่าข้าเรียกร้องความสนใจล่ะ?" หลินเวยถามต่อ พยายามสลัดความรู้สึกเศร้าทิ้งไป "เขาบอกว่าจวนวุ่นวายเพราะข้า... ข้าไปทำอะไรไว้นักหนา?"

เสี่ยวชุ่ยกำหมัดแน่น แววตาเปลี่ยนเป็นความเจ็บแค้น

"ท่านไม่ได้ทำอะไรเลยเจ้าค่ะ! เป็นเพราะพวกนางต่างหาก... อนุภรรยาทั้งสี่คนที่ท่านแม่ทัพรับเข้ามา!"

"สี่คน?" หลินเวยตาโต "เขา... มีเมียน้อยสี่คนเลยเหรอ?"

"เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพจงใจรับพวกนางเข้ามาเพื่อหยามเกียรติท่าน หวังจะกดดันให้ท่านทนไม่ไหวและขอหย่าไปเอง พวกอนุนางพวกนั้นร้ายกาจนัก ต่อหน้าท่านแม่ทัพพวกนางทำตัวอ่อนหวานน่าสงสาร แต่ลับหลังพวกนางรวมหัวกันกลั่นแกล้งท่านสารพัด ทั้งใส่ร้าย ป้ายสี วางกับดัก..."

"เดี๋ยวนะ..." หลินเวยยกมือเบรก "แล้วทำไมข้าไม่ฟ้องเขาล่ะ? ทำไมปล่อยให้เขาเข้าใจผิดว่าข้าเป็นคนก่อเรื่อง?"

"ท่านฟ้องแล้วเจ้าค่ะ! ท่านพยายามอธิบายความจริงทุกครั้ง" เสี่ยวชุ่ยร้องไห้อีกครั้ง "แต่ท่านมีเพียงปากเดียว... พวกนางมีกันถึงสี่คน รวมหัวกันพูดเป็นเสียงเดียวกัน ใส่ไฟจนท่านกลายเป็นนางมารร้ายขี้อิจฉาในสายตาท่านแม่ทัพ ยิ่งท่านแก้ตัว ท่านแม่ทัพก็ยิ่งมองว่าท่านแก้ตัวน้ำขุ่นๆ เรียกร้องความสนใจ... อย่างเรื่องตกน้ำวันนี้ บ่าวเชื่อว่าต้องเป็นฝีมือของพวกนางแน่ๆ!"

ปึง!

หลินเวยตบโต๊ะเครื่องแป้งดังสนั่น ดวงตาสวยหวานบัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยความโกรธ

ในฐานะสาวยุคใหม่ที่ดีกรีความมั่นใจเต็มเปี่ยม เรื่องผัวมีเมียน้อยก็ว่าแย่แล้ว แต่การถูกรุมบูลลี่ ถูกใส่ร้ายป้ายสี แล้วผู้ชายก็หูเบาเชื่อคนง่ายแบบนี้... มันยอมไม่ได้!

หลินเวยก้มมองกระดาษเปื้อนหมึกในมืออีกครั้ง คำว่า 'หย่า' นั้นชัดเจนยิ่งกว่าแสงตะวัน

สำหรับสาวยุค 2025 การหย่าร้างไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย แต่ปัญหามันอยู่ที่บริบทของยุคสมัยต่างหาก เท่าที่นางเคยดูซีรีส์ย้อนยุคมา สตรีที่ถูกสามีหย่าขาดแล้วซซัดเซพเนจรกลับไปบ้าน มักจะนำความอัปยศอดสูมาสู่วงศ์ตระกูล

นางหันขวับไปหาเสี่ยวชุ่ยที่กำลังยืนเช็ดน้ำตาป้อยๆ

"เสี่ยวชุ่ย เลิกร้องไห้ แล้วตอบคำถามข้ามาตามตรง"

"จะ... เจ้าคะ ฮูหยิน?"

"ทรัพย์สินส่วนตัวของข้า... สินเดิมที่ติดตัวมาตอนแต่งงาน มีอยู่เท่าไหร่?"

เสี่ยวชุ่ยทำตาโต อ้าปากค้างเล็กน้อย ก่อนจะรีบตอบละล่ำละลัก "โธ่ ฮูหยิน... ท่านลืมไปแล้วหรือเจ้าคะ ว่าท่านคือธิดาของคฤหบดีหลินผู้มั่งคั่งที่สุดในเมืองหลวง! สินเดิมของท่านตอนแต่งเข้ามา ยาวเหยียดเป็นขบวนสิบลี้เชียวนะเจ้าคะ!"

สาวใช้รีบวิ่งไปเปิดหีบไม้ใบใหญ่ที่มุมห้อง ทันทีที่ฝาหีบเปิดออก แสงระยิบระยับของทองคำแท่ง เครื่องประดับอัญมณี และตั๋วเงินปึกใหญ่ก็กระแทกตาหลินเวยเข้าอย่างจัง

"โอ้โห..." หลินเวยดวงตาเป็นประกาย "นี่มันไม่ใช่แค่รวยแล้ว นี่มันมหาเศรษฐีชัดๆ!"

เสี่ยวชุ่ยพยักหน้ารัวๆ "ใช่เจ้าค่ะ! ทรัพย์สินพวกนี้เป็นของท่านแต่เพียงผู้เดียว ต่อให้ท่านออกจากจวนแม่ทัพไป ท่านก็สามารถใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสบายไปได้อีกสิบชาติเลยเจ้าค่ะ!"

"เยี่ยม!" หลินเวยดีดนิ้วดังเปาะ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย "ในเมื่อมีเงิน ปัญหาทุกอย่างก็จบ... เรื่องอะไรข้าจะต้องง้อผู้ชายพรรค์นั้นด้วย"

นางเดินไปหยิบตั๋วเงินปึกหนึ่งขึ้นมาพัดเล่นเบาๆ สมองของดีไซเนอร์สาวเริ่มวางแผนธุรกิจทันที

"ถ้าข้ากลับบ้านไม่ได้... ข้าก็แค่ซื้อบ้านใหม่สิ"

แต่ช้าก่อน... จะเดินออกไปดื้อๆ แบบนี้ไม่ได้

ในเมื่อเขาเป็นคนโยนใบหย่ามาให้ นางก็ต้องเล่นตามเกม แต่ต้องเป็นเกมที่นางเป็นคนคุมกระดาน หลินเวยพับใบหย่าเก็บเข้าอกเสื้ออย่างทะนุถนอมราวกับเป็นของมีค่า

"เสี่ยวชุ่ย... ไปเตรียมตัว"

"จะไปไหนหรือเจ้าคะ? กลับตระกูลหลินหรือ?"

"ไม่ใช่..." หลินเวยส่ายหน้า เชิดคางขึ้นด้วยท่วงท่าสง่างาม "พาข้าไปพบท่านแม่ทัพเยว่เฉินเดี๋ยวนี้ ข้ามีข้อตกลงบางอย่างที่ต้องเจรจากับเขา"

"ฮูหยิน ท่านจะไปอ้อนวอนเขาหรือเจ้าคะ? อย่าเลยเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพกำลังโกรธอยู่..."

"อ้อนวอน?" หลินเวยหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบ "เปล่าเลยเสี่ยวชุ่ย... ข้าจะไป ทำข้อตกลง ต่างหาก"