ตอนที่ 1/2 กระหม่อมมาทวงถามสัญญา

“จางหลงเหว่ย ถวายบังคมฝ่าบาท”แม่ทัพจางหลงเหว่ยสะบัดชายผ้าประสานมือเบื้องหน้าถวายความเคารพตามธรรมเนียม ฮ่องเต้จึงผายมือเชื้อเชิญให้เขานั่งลงที่เก้าอี้หน้าแท่นบรรทม

“มีเรื่องอันใดหรือท่านแม่ทัพจาง”ฮ่องเต้ตรัสถามขึ้นด้วยสุรเสียงเรียบเรื่อย

“กระหม่อมมาทูลถามเรื่อง ที่พระองค์จะพระราชทานฮูหยินให้กระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ หวังว่าพระองค์คงมิได้ลืมเลือนสัจจะวาจา บัดนี้กระหม่อมนำชัยมาถวายพระองค์ได้สำเร็จ ขอพระองค์โปรดพิจารณาพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้พระพักตร์ถอดสี เนื่องจากพระองค์หลุดปาก ให้คำมั่นว่าหากรบชนะได้จะพระราชทานพระราชธิดาส่วนพระองค์ให้เป็นรางวัล

ใครเลยจะคิดว่าแม่ทัพจางจะตีเมืองประเทศราชที่รวมตัวกันระหว่างแคว้นน้อยใหญ่ที่ลุกฮือเป็นปฏิปักษ์สำเร็จได้ภายในระยะเวลาเพียง ๘๔ ชั่วยาม และมิหนำซ้ำยังสามารถเอาชีวิตรอดกลับมาได้

พระองค์ประเมินสถานการณ์แล้วว่าศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก เขาจะต้องจบชีวิตลงในสนามรบเป็นแน่ แต่ไฉนเลยแม่ทัพชาติมังกรอย่างจางหลงเหว่ย จะเป็นแมวเก้าชีวิตที่ฆ่าอย่างไรก็ไม่ตาย

และกิตติศัพท์ในเรื่อง “ดวงกินคู่”ที่ขจรขจายไปไกลว่าเขาเป็นคนอาภัพรัก กลับทำให้ฮ่องเต้รู้สึกตระหนักและหวาดกลัวขึ้นมา ก่อนหน้านั้น หลงเหว่ยมีฮูหยินมาแล้วถึงสองคน แต่ทว่าต้องล้มหายตายจากลงด้วยโรคภัยไข้เจ็บอย่างไม่ทราบสาเหตุ

แม้แต่หมอหลวงมือฉมังที่ทูลขอจากวังหลวงไปก็ไม่สามารถยื้อชีวิตพวกนางไว้ได้ พระองค์จึงหวั่นพระทัยว่าพระราชธิดาในพระองค์จะประสบชะตากรรมไม่ต่างกัน

“ท่านแม่ทัพจาง โปรดฟังข้าก่อนเถิด”เฉินมู่โหรวเอ่ยทัดทานขึ้น “ตามหลักคัมภีร์อี้จิง ” ด้วยว่าท่านมีชาติกำเนิดมังกร ยามซิ้งซี้คำนวนแล้วตกธาตุทอง

ส่วนพระองค์หญิงหยางฟางซินมีดวงชะตาเกิดยามจี๋ซี้ ข้าตรวจดวงชะตาดูและคำนวนเวลาแล้วไม่สมพงศ์กับท่านเป็นที่ยิ่ง จะนำมาซึ่งความอัปมงคลโกลาหลและหายนะมาสู่แก่ครอบครัวท่าน ดวงชะตาที่สมพงศ์กับท่าน ต้องเป็นสตรีที่ในยามซิ้งซี้เช่นกัน คำนวณแล้วต้องตกธาตุไม้....จึงจะเกื้อกูลกัน”เฉินมู่โหรวยกเรื่องโหราศาตร์ มาใช้เป็นข้ออ้างเพื่อหาทางออกในเรื่องนี้ จางหลงเหว่ยพินิจพิเคราะห์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เขาควรจะเชื่อเรื่องนี้ ดีหรือไม่? แต่ที่ผ่านมาฮูหยินของเขาทั้งสองนั้นก็ประสบชะตากรรมไม่ต่างกัน หรือเขาควรจะเชื่อเรื่องนี้บ้าง จางหลงเหว่ยเองก็ไม่อยากให้ใครมาตายเพราะตน ถึงแม้ว่าจะยังหาต้นตอสาเหตุยังไม่ได้ก็เถิด แต่เมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว เช่นนั้นเขาจะลองเชื่อสักครั้ง ก็ไม่น่าจะเสียหายอันใด เฉินมู่โหรวเห็นดังนั้น จึงแถลงไขถึงหนทางรอมชอมต่อ

“ถ้าเช่นนั้น เอาเช่นนี้ ข้าจะให้ทางราชสำนักติดประกาศให้ทราบโดยทั่วกัน หากสาวงามนางใดเกิดในยามซิ้งซี้ คำนวณแล้วตกธาตุไม้....จักให้เกณฑ์ตัวมาวังหลวงเพื่อให้ทางกูกู อบรมสั่งสอน ก่อนจะส่งให้ท่านพิจารณาเลือก หากท่านไม่ประสงค์ที่จะยกนางเหล่านั้นเป็นฮูหยิน ท่านก็รับนางเป็นอนุภรรยา ส่วนฮูหยินของท่าน ฮ่องเต้จะเลือกคนที่เหมาะสมกับวงศ์ตระกูลให้ท่านอีกครั้ง เช่นนี้ดีหรือไม่แม่ทัพจาง”

เมื่อจางหลงเหว่ยคิดถี่ถ้วนแล้วจึงพยักหน้าเห็นดีเห็นงามด้วย ฮ่องเต้จึงพลอยโล่งพระทัยไปเปลาะหนึ่ง สำหรับชายชาติทหารอย่างเขา อิสตรีไม่ได้มีความสลักสำคัญไปกว่าบ้านเมือง สตรีมีไว้แค่ประดับบารมี เสริมสร้างอำนาจ และใช้ระบายความใคร่ของบุรุษเพศเท่านั้น

‘และต่อให้มีสตรีที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นหญิงงามล่มเมืองมายืนตรงหน้า เอาหัวเป็นประกันได้เลยว่าข้าก็ไม่มีวันสะทกสะท้าน’

“น้ำค้างพร่างพราวเหน็บหนาวจิต”

ยามราตรีผ่านพ้นลิบจึ่งคลายหนาว

บุรุษแม้นใจแกร่งดั่งภูผาเทียมดวงดาว

ดวงหทัยอาจรานร้าวด้วยมารยาบุปผางาม”

ปลายพู่กันตวัดน้ำหมึกคัดอักษรตัวสุดท้ายลงบนแผ่นกระดาษ บทกวีที่หลินเลี่ยงเฟิ่งร้อยเรียงขึ้น ตัวอักษรสวยงามถูกวาดอย่างบรรจงก่อนจะส่งให้คุณชายสกุลเมิ่ง ซึ่งเป็นแขกประจำหอคณิกาแห่งนี้ได้ยล

ฝ่ามือหนาของเมิ่งหนิงเทียนยื่นไปรับ แต่มิวายปลายนิ้วทั้งคู่แตะสัมผัสกัน หลินเลี่ยงเฟิ่งตกใจ นางรีบชักมือกลับโดยไว ในชีวิตนี้ยังไม่เคยถูกชายใดสัมผัสแม้แต่ปลายก้อย แววตาประกายนึกประหวั่นราวลูกกวางระวังภัย ก่อนจะหลุบสายตาลงต่ำกลบเกลื่อนมันเอาไว้

แต่เมิ่งหนิงเทียนกลับยิ้มมุมปากชอบใจ เป็นเพราะเขาอยากใกล้ชิดนางนัก ที่มาเทียวไล้เทียวขื่อและเกี้ยวพาราสีอยู่ทุกวี่วันก็เพราะเหตุนี้

สำหรับตัวเขาไม่ได้นึกรังเกียจถ้าจะรับนางไปเป็นภรรยา และแสดงออกชัดเจนอย่างออกนอกหน้าว่าชอบพอนางนัก แต่ทว่านางก็หาได้ตกลงปลงใจกับเขาไม่