จะไปเอาไก่ แต่กลับถูกตีไม่ยั้ง

จะไปเอาไก่ แต่กลับถูกตีไม่ยั้ง

กลับมาทางด้านซูเล่อเจียง

ชายหนุ่มเดินเข้าบ้านใหญ่ซูมาด้วยท่าทีไม่พอใจ แต่พอเห็นแม่นั่งอยู่ จึงได้รีบเดินเข้าไปหาและเล่าให้ฟังถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ 

“อะไรนะ แกบอกว่าเปียวเฉินมันมีไก่ป่าสองตัวเลยเหรอ แล้วทำไมแกไม่แย่งของมันมาล่ะไอ้ลูกโง่”

พอรู้ว่าบ้านรองมีไก่ถึงสองตัว และลูกชายตัวดีไม่ยอมแย่งเอากลับมาให้เธอทำอาหาร ซือเหนียงจึงด่าลูกชายด้วยความไม่พอใจ

“ฉันจะแย่งมาแล้วนะแม่ แต่มันไม่ยอมให้น่ะสิ อีกอย่างชาวบ้านก็อยู่กันเยอะ หากฉันทำอย่างนั้น เดี๋ยวพวกเราบ้านใหญ่ก็โดนนินทาว่ารังแกคนบ้านรองอีกหรอก” ซูเล่อเจียงก็พูดกลับมาอย่างหัวเสียเช่นกัน

“ถ้าอย่างนั้นฉันไปเอาที่บ้านรองเอง บ้านเราไม่ได้กินเนื้อมานานแล้ว มันมีไก่ป่าตั้งสองตัว มันก็ควรจะแบ่งมาให้บ้านใหญ่บ้างสิ ไม่ใช่เก็บไว้กินเองทั้งหมด ไม่ได้การล่ะ ฉันต้องรีบไป”

ซือเหนียงพูดอย่างไม่พอใจ พูดจบก็เธอแทบจะวิ่งออกมาจากบ้าน และมุ่งตรงไปที่บ้านรองซูเพื่อแย่งชิงไก่ป่ามาทำอาหาร 

ซูเล่อเจียงเห็นว่าแม่วิ่งออกไปแล้ว เขาก็รีบวิ่งตามไปเหมือนกัน เพราะเขาอยากจะไปหาเรื่องอีกฝ่าย และกลัวว่าแม่จะแย่งชิงไก่กลับมาไม่ได้ โดยไม่ได้สนใจน้องสาวที่เดินสวนเข้ามาในบ้านเลย

ซูเยว่ซินเมื่อเห็นแม่กับพี่ชายรีบวิ่งออกจากบ้าน จึงได้วิ่งตามออกมาอีกคน เพราะความอยากรู้อยากเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ส่วนทางบ้านรองซู เวลานี้สองพี่น้องต่างก็ช่วยกันทำอาหารแข่งกับเวลาที่เหลือซึ่งไม่มากแล้ว เนื่องจากซูเปียวเฉินจะต้องรีบกลับไปทำงานให้ทันช่วงบ่าย

พออาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็รีบเอามาวางไว้ที่โต๊ะ และนั่งประจำที่เพื่อที่จะกินอาหารเที่ยง แต่ไม่คิดว่าคนบ้านใหญ่ จะวิ่งหน้าตาตื่นมาอยู่ที่หน้าประตูรั้ว และตะโกนเรียกซูเปียวเฉินอย่างไม่พอใจ

“เปียวเฉิน พวกแกออกมาเปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้นฉันจะพังเข้าไป หน็อยแน่..มีอาหารดี ๆ แล้วไม่รู้จักแบ่งปันให้บ้านใหญ่ พวกแกยังเห็นฉันเป็นญาติอยู่ไหม” ซือเหนียงตะโกนเรียกและตะโกนด่าเข้าไปในบ้านเสียงดัง

ซูเปียวเฉินได้ยินก็วางตะเกียบลงด้วยความไม่พอใจ แล้วหันมาบอกน้องสาวว่า “หวานหว่านกินไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวพี่ออกไปจัดการคนที่มารบกวนเรากินมื้อเที่ยงก่อน แล้วพี่จะรีบกลับเข้ามา”

ซูหวานหว่านได้ยินเสียงเรียกของคนบ้านใหญ่แล้ว ประกายตาก็ฉายความโหดเหี้ยมออกมา ก่อนจะปรับมาเป็นปกติ เธอมองพี่ชายด้วยความใสซื่อแล้วพูดว่า “ค่ะ หวานหว่านจะรอพี่ชายนะ พี่ชายจะต้องไล่คนไม่ดีไปให้พ้นบ้านเรา” หญิงสาวพูดด้วยท่าทางโมโหคนที่มากวนเวลากินมื้อเที่ยงของเธอ

เมื่อได้ยินอย่างนั้น ชายหนุ่มก็ยิ้มอย่างเอ็นดูออกมา “ได้สิ เดี๋ยวพี่จะไปจัดการคนพวกนั้นเอง” เขาพูดอย่างจริงจัง พูดจบก็รีบเดินออกไปที่หน้าบ้านทันที

และเมื่อเดินมาถึงก็พบว่าสามคนแม่ลูกจากบ้านใหญ่มายืนอยู่ อีกทั้งทุกคนยังแสดงสีหน้าไม่พอใจ ซึ่งเขาก็คิดว่าน่าจะเป็นเรื่องไก่ป่าสองตัวที่เขาวางกับดักได้ในวันนี้  

“ออกมาแล้วเหรอ ฉันได้ข่าวว่าแกมีไก่ป่าถึงสองตัว เอาออกมาให้ฉันตัวหนึ่งก็แล้วกัน ดีแค่ไหนแล้วที่ฉันไม่เอาไปทั้งหมด”

ซือเหนียงพูดขึ้นมาอย่างถือดีและคิดว่าตัวเองเหนือกว่าเพราะคิดว่าตนเองมาจากบ้านใหญ่ โดยไม่สนใจเลยว่าการกระทำของตนเองจะน่าอับอายแค่ไหน ซึ่งตอนนี้ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมา ต่างก็พาหยุดมองเหตุการณ์อยู่

“คงได้ข่าวมาจากลูกชายของป้าสะใภ้นั่นแหละใช่ไหม เพราะลูกชายของป้าเพิ่งทะเลาะกับผมมา เขาคิดจะแย่งชิงไก่ของผม แต่ผมไม่ให้หรอกนะ อยากกินไก่ก็ไปล่าเอาเองสิ มือเท้ามีเหมือนกัน ทำไมต้องชอบมาขโมยหรือแย่งของของคนอื่นแบบนี้ด้วย”

ซูเปียวเฉินไม่ยอมเปิดประตูรั้วให้ และเขาก็ยืนกอดอกโต้ตอบกลับไปอย่างเจ็บแสบเหมือนกัน ในใจก็เริ่มรำคาญคนบ้านใหญ่เต็มทนแล้ว 

“แกไม่มีสิทธิ์มาโต้แย้ง ฉันบอกให้แกเอามา ก็ต้องเอามาสิ จะมาพูดมากทำไมกัน ฉันเป็นป้าสะใภ้พวกแกนะ ตอนนี้พวกแกไม่มีพ่อแม่ บ้านใหญ่ของฉันก็เป็นญาติเพียงหนึ่งเดียวของแกสองพี่น้อง ฉันพูดอะไรแกก็ต้องเชื่อฟัง ไปเอาไก่มาให้ฉัน!!”

ซือเหนียงพยายามใช้เสียงเข้าข่ม และท่าทีของเธอก็วางอำนาจจนน่าหมั่นไส้เสียเหลือเกินในสายตาชาวบ้าน

“หวานหว่านไม่ให้ ไก่ของหวานหว่านไม่ใช่ของป้าสะใภ้ รีบกลับไปเลยนะ” ขณะนั้นเองซูหวานหว่านก็เดินออกมาพูดเสียงดัง และชี้หน้าป้าสะใภ้อย่างไม่พอใจ แต่ก็ยังมีท่าทีของหญิงสติไม่ดีอยู่

“นังเด็กบ้า บ้าก็อยู่ส่วนบ้าไป หล่อนมีสิทธิ์อะไรมามีปากมีเสียงในเรื่องนี้ ส่วนแก เปียวเฉิน รีบไปเอาไก่มาให้ฉันเดี๋ยวนี้”

ซือเหนียงได้ยินก็ด่ากลับไปทันที และเธอยังคงยืนยันที่จะเอาไก่ป่าจากหลานทั้งสองกลับไปบ้านตัวเอง

“แบร่.. หวานหว่านไม่ให้หรอก ตอนนี้พี่ชายทำต้มไก่หมดแล้ว หวานหว่านกินแล้วอร่อยด้วย” หญิงสาวแลบลิ้นใส่ และยักคิ้วหลิ่วตาพูดเยาะเย้ยอีกฝ่าย ว่าไก่ที่พวกเขาต้องการนั้นลงหม้อต้มไปหมดแล้ว

ซูเปียวเฉินยังคงยืนกอดอกอยู่ข้างน้องสาว และเมื่อเห็นว่าเธอโต้ตอบกลับไปแบบไม่เคร่งเครียด เขาเลยนิ่งเงียบไม่พูดอะไร

“กินล้างกินผลาญกันเสียจริง ไก่ป่าตั้งสองตัว พวกแกทำอาหารกินหมดได้ยังไง ตายแล้ว! ฉันอยากตาย”

คนเป็นป้าสะใภ้ได้ฟังก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะล้มตัวไปนั่งกับพื้นแล้วตีโพยตีพายออกมา เหมือนเธอเป็นคนถูกแย่งของไปซะเอง

“ไม่เห็นตายนิ ป้าสะใภ้ก็ยังนั่งอยู่เลย แต่ถ้าอยากตาย เอามีดแทงตัวเองไหม เดี๋ยวหวานหว่านไปเอามาให้” หญิงสาวถามกลับมาหน้าตาย

นั่นทำให้พี่ชายอย่างซูเปียวเฉินที่ยืนอยู่ข้างกัน ถึงกับหลุดขำออกมา ไม่เพียงแค่ชายหนุ่มเท่านั้น ยังมีชาวบ้านที่ยืนดูเหตุการณ์ก็หัวเราะออกมา กับคำพูดคำจาของหญิงสติไม่ดีประจำหมู่บ้าน 

“กรี๊ดดดดดด นังเด็กบ้า นี่แกกำลังยอกย้อนฉันใช่ไหม”

พอได้ยินหลานสาวสติไม่ดีพูดแบบนั้น ซือเหนียงก็รีบลุกขึ้นยืนและปัดฝุ่นออกจากกางเกง แล้วชี้หน้าด่าซูหวานหว่านด้วยความเกลียดชัง

“หวานหว่านไม่ได้ยอกย้อนป้าสะใภ้เสียหน่อย หวานหว่านแค่ทำตามที่ป้าสะใภ้พูดออกมา ไม่เชื่อก็ถามทุกคนสิ หวานหว่านไม่ผิดนะ” เธอยังคงแสร้งตีหน้าซื่อพูดออกมา และมีแววตาใสซื่อให้เห็น 

ตอนนี้สติสัมปชัญญะของซือเหนียงหายไปหมดแล้ว เธอคิดว่าในเมื่อไม่มีไก่ตัวเป็น ๆ เธอก็จะเอาอาหารที่สองพี่น้องนี้ทำกลับไป จึงได้ออกคำสั่งให้ลูกชายและลูกสาวที่ตามมาพังประตูรั้วเข้าไป

“แกสองคนช่วยฉันพังประตูไปเดี๋ยวนี้ ในเมื่อไม่ได้ไก่ตัวเป็น ๆ ฉันก็จะเอากับข้าวที่พวกมันทำนี่แหละไปกิน ดีเสียอีก ฉันไม่ต้องเสียเวลาทำอาหาร”

“ได้เลยแม่” ซูเยว่ซินและซูเล่อเจียงพูดขึ้นพร้อมกัน และพยายามช่วยกันพังประตูรั้ว

“พี่ชาย ตีเลยเชื่อหวานหว่านสิ” หญิงสาวป้องปากกระซิบพี่ชาย

“หวานหว่านไม่ให้ พี่ชายห้ามให้เขาเอาไปได้นะ ใครเข้ามาฟาดให้ตายไปเลย” ซูหวานหว่านพูดขึ้นอย่างไม่ยินยอม ซึ่งพี่ชายของเธอก็พยักหน้าเห็นด้วย

จากนั้นสองพี่น้องจึงเดินไปหยิบไม้ท่อนใหญ่มาถือ และเดินมุ่งตรงไปที่ประตูรั้วบ้าน ก่อนที่ซูหวานหว่านจะฟาดทั้งสามคนที่บุกรุกเข้ามาในบ้านอย่างไม่ยั้งมือ

 ระหว่างนั้นก็มีเสียงของซูหวานหว่านร้องดังอยู่ตลอดเวลา “ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยหวานหว่านกับพี่ชายด้วย มีคนจะมาขโมยไก่ของหวานหว่าน”

และในขณะที่พูดและตะโกนขอความช่วยเหลือ เธอก็ไม่คิดยั้งมือเลยแม้แต่น้อย เพราะถึงอย่างไรหญิงสาวก็คิดว่าตัวเองคือคนบ้า จะทำอะไรก็ไม่ผิด อีกอย่าง นั่นเป็นเพราะอีกฝ่ายมาหาเรื่องเธอถึงที่บ้านอีกครั้ง!!