เข้าสู่ระบบพิพัฒน์ที่นั่งดื่มเบียร์อยู่บนห้องนอนเดินออกมาเกาะขอบหน้าต่างเพื่อรับลมเย็นๆ ซึ่งก็ทำให้เขาได้เห็นแขกของบิดาที่กำลังขึ้นรถกลับออกไป
กรามแกร่งขบกันแน่น ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ นิ้วเรียวกำขอบหน้าต่างเอาไว้สุดแรง จ้องเขม็งมองผู้หญิงสองคนที่อยู่ด้านล่างตาไม่กะพริบ
คนที่กำลังยืนคุยกับบิดาของเขาอยู่คือนัยนาแน่นอน ส่วนอีกคนหนึ่งก็คงหนีไม่พ้นลูกสาวของนัยนา แต่ทำไมนะ ทำไมช่างคุ้นตานัก
พิพัฒน์พยายามเพ่งมองคนตัวเล็ก แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็มองไม่ชัดเจน จนกระทั่งรถคันงามแล่นออกไปเสียก่อน
เขากัดฟันแน่น และตัดสินใจเดินออกไปนอกห้อง เพื่อลงไปหาบิดา
นิพลที่เดินยิ้มกลับเข้ามาในบ้านชะงักเล็กน้อย เมื่อเห็นลูกชายยืนจังกาอยู่ที่ตีนบันได
“มีอะไรกับฉันหรือเปล่า พิพัฒน์”
พิพัฒน์ยิ้มหยัน มองบิดาอย่างไม่พอใจ “พ่อก็รู้ว่าผมไม่ชอบอะไร แต่พ่อก็ยังจะทำ”
คนเป็นพ่อถอนใจแรงๆ อย่างเบื่อหน่าย “ถ้าแกหมายถึงเรื่องของคุณนาล่ะก็ ฉันทำในสิ่งที่แกต้องการไม่ได้จริงๆ ฉันรักคุณนา”
“หึ รัก...?” พิพัฒน์ยิ้มหยัน
“ใช่ ฉันรักคุณนา และฉันก็ตั้งใจว่าจะใช้บั้นปลายชีวิตที่เหลืออยู่กับผู้หญิงคนนี้”
“แต่ผมไม่ต้องการให้พ่อพาผู้หญิงหน้าไหนทั้งนั้นเข้ามาในบ้าน”
“ฉันรู้ แต่ฉันจะไม่ทำตามใจแกในเรื่องนี้” นิพลยังยืนยันคำเดิม “ถ้าแกไม่มีอะไรจะพูดกับฉันอีก ฉันจะขึ้นห้องไปอาบน้ำ”
พิพัฒน์พยายามควบคุมโทสะของตัวเอง ขณะมองบิดาที่จะเดินหนีขึ้นชั้นบนด้วยสายตาเจ็บปวด
“จำเอาไว้นะพ่อ ผมจะทำให้สองแม่ลูกนั่นอยู่ที่นี่ไม่ได้ ผมจะไม่ยอมให้ใครมาแทนที่คุณแม่”
นิพลหยุดเดินเล็กน้อย พูดโดยที่ไม่หันมามองลูกชาย “มันคือความสุขสุดท้ายของฉัน ถ้าแกจะทำลาย ก็เท่ากับว่าแกเลือกที่จะทำลายฉันด้วย พิพัฒน์”
“พ่อ!”
พ่อของเขาเดินขึ้นบันไดไปโดยไม่สนใจไยดีอะไรเขาอีก ทิ้งให้เขายืนอยู่ในเพลิงโทสะร้ายเพียงลำพัง
แก้วตาเดินลงมาจากบ้านก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นรถยนต์ของใครบางคนมาจอดรออยู่ หล่อนเดินเข้าไปใกล้ ก็พบว่ารถคันนี้เป็นของพิพัฒน์นั่นเอง
หล่อนตกใจ รีบเดินหนี แต่คนที่นั่งนิ่งอยู่ภายในรถเปิดประตูออกมาเสียก่อน พร้อมกับกระชากแขนของหล่อนเอาไว้แน่นหนา
“ไม่เห็นหรือไงว่าฉันมารับน่ะ”
“ปล่อยแก้วนะ พัฒน์”
“ไม่ปล่อย ขึ้นรถ”
หล่อนดิ้นรน และไม่คิดจะขึ้นรถไปกับพิพัฒน์ง่ายๆ
“พัฒน์มารับแก้วทำไม แก้วไปเองได้”
หล่อนเห็นเขาไหวไหล่กว้างน้อยๆ ก่อนจะตอบออกมา “ฉันผ่านทางนี้พอดี จำบ้านเธอได้ ก็เลยแวะเข้ามารับ ไม่ต้องพูดมากนะ ขึ้นรถได้แล้ว”
คนตัวเล็กน้อยใจกับคำตอบที่ได้ยิน หล่อนพยายามบิดแขนแรงๆ แต่ไม่หลุด
“แก้วจะไปรถเมล์”
“นี่ชอบไปเบียดเป็นปลากระป๋องบนรถเมล์นักหรือไง”
“มันก็เรื่องของแก้ว” หล่อนเถียง และยังคงพยายามบิดแขนของตัวเองให้หลุดจากอุ้งมือของพิพัฒน์ตลอดเวลา “ปล่อยแก้วนะ”
“อย่าดื้อน่ะ ขึ้นรถ จะได้ไปมหา’ลัยพร้อมกัน”
สติที่มักจะไม่ค่อยมีอยู่ยามเผชิญหน้ากับพิพัฒน์ทำให้หล่อนต้องพยายามควบคุมตัวเองอย่างหนัก
“พัฒน์อย่ามายุ่งกับแก้วดีกว่า เพราะไม่ว่าพัฒน์จะทำยังไง นินก็ไม่มีทางเลิกกับคุณเมศมาหาพัฒน์หรอก ปล่อยแก้วได้แล้ว”
สีหน้าของพิพัฒน์เย็นชาไร้ความรู้สึก แต่ดวงตาของเขาบอกให้รู้ว่ากำลังโกรธจัด
“นั่นมันเรื่องของฉัน เรื่องของเธอคือขึ้นรถ!”
“ไม่...!”
“อย่าดื้อกับฉัน แก้วตา” เขาเปิดประตู และพยายามจะดันหล่อนขึ้นไป แต่หล่อนขืนตัวเอาไว้ ดวงตาแดงก่ำยามต่อว่าเขา
“แก้วไม่เข้าใจ... พัฒน์จะมายุ่งวุ่นวายกับแก้วทำไมอีก ปล่อยแก้วไปตามทางของแก้วเถอะ”
หล่อนไม่รู้หรอกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่สายตาของเขาเลือดเย็นเหลือเกิน
“แก้วจะไปรถเมล์” หล่อนบอกความต้องการของตัวเองอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น หวังว่าเขาจะยินยอม แต่เปล่าเลย
“อย่าขัดใจฉัน แก้วตา”
ร่างของหล่อนถูกผลักเข้าไปในรถ และเขากำลังจะปิดประตูรถอยู่แล้ว หากอนุวัฒน์ไม่ขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาจอดข้างๆ เสียก่อน
“นุ...” หล่อนไม่เคยดีใจที่ได้เจออนุวัฒน์เท่านี้มาก่อนเลย
พิพัฒน์หันไปมองอนุวัฒน์ที่ยังไม่ได้ถอดหมวกกันน็อกด้วยความประหลาดใจ
“แกมาทำอะไรที่นี่ไอ้นุ”
“ฉันต่างหากที่ต้องถามแกว่าแกมาทำอะไรที่บ้านของแก้ว”
“ฉัน...”
พิพัฒน์คิดหาคำแก้ตัว แต่อนุวัฒน์ไม่รอฟัง เขาเดินไปดึงมือแก้วตาลงจากรถของพิพัฒน์ทันที
“ฉันกับแก้วกำลังคบหากันอยู่ ส่วนแกไม่เกี่ยวข้องกับแก้ว ดังนั้นอย่ามายุ่งกับแก้วอีก ไอ้พัฒน์” อนุวัฒน์ดึงมือแก้วตาไปที่รถของตัวเอง ก่อนจะส่งหมวกกันน็อกมาให้ “แก้วใส่ซะนะ จะได้ปลอดภัย”
“ขอบใจจ้ะนุ”
พิพัฒน์มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกคล้ายกับถูกไม้หนาสามตีกลางกบาลเต็มแรง เขาอยากจะกระชากแก้วตาลงจากรถของอนุวัฒน์ แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากยืนนิ่งงัน
“เจอกันที่มหา’ลัยนะโว๊ย ไอ้พัฒน์”
เขาทำได้แค่พยักหน้ารับน้อยๆ ยืนมองแก้วตาซ้อนมอเตอร์ไซค์ของอนุวัฒน์หายออกไปอย่างไม่มีทางเลือก
“บ้าชิบ!”
ทำไมเขาจะต้องรู้สึกหึงหวงด้วยนะ แก้วตาจะมีใคร จะคบหากับใครก็ช่างหล่อนประไร ไม่เกี่ยวกับเขาสักหน่อย ชายหนุ่มกัดฟันแน่น เดินกลับเข้าไปในรถ และขับออกไปอย่างรวดเร็ว
นัยนาเดินออกมาจากบ้านทันได้แค่เห็นท้ายรถของพิพัฒน์เท่านั้น
“รถใครนะ คุ้นเชียว” นัยนามองตามไปด้วยความประหลาดใจ
หล่อนแอบรักพิพัฒน์มาเนิ่นนาน และไม่เคยคิดว่าเขาจะรักตอบ แต่ตอนนี้... หัวใจของเขาเป็นของหล่อนแล้ว“แก้วรักพัฒน์...”พิพัฒน์คลายอ้อมแขน และถอยออกห่างเพื่อคุกเข่ากับพื้น มือใหญ่ล้วงหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงออกมาจากกระเป๋ากางเกง และยื่นมาตรงหน้าหล่อน“พัฒน์...”พิพัฒน์เปิดกล่องกำมะหยี่ แหวนเพชรเม็ดเล็กน่ารักอยู่ในนั้น แสงของมันเป็นประกายสวยงาม แก้วตาหัวใจพองฟูแน่นอก ไม่อาจจะบรรยายความสุขออกมาเป็นคำพูดใดๆ ได้อีก“แต่งงานกับฉันนะ แก้วตา...”“พัฒน์...”หล่อนยกมือขึ้นปิดปากเอาไว้ และสะอื้นไห้ด้วยความปลื้มปิติ“ฉันรักเธอ ได้โปรดแต่งงานกับฉันเถอะ”“แต่งเลย แต่งเลย แต่งเลย...”เสียงคนหลายคนดังก้องขึ้น และหล่อนก็อดที่จะหันไปมองไม่ได้ นิพล นัยนา ป้าน้อย และคนงานในไร่ชาแห่งนี้ต่างเดินออกมาจากพุ่มไม้ หล่อนยิ้มออกมาทั้งน้ำตา“ทุกคนร่วมมือกันใช่ไหมคะเนี่ย”นัยนาเดินเข้ามาหาลูกสาว และกระซิบเสียงแผ่วเบาอย่างมีความสุข“พวกเรารักแก้วนะ อยากให้แก้วมีความสุข รับแหวนจากพี่เขาสิ แก้ว...”“แต่ว่าแก้วกับพัฒน์เป็น...”“ไม่ต้องสนใจเรื่องนั้นหรอก ขอแค่รักกันก็พอ” นัยนายกมือลูบศีรษะของลูกสาวแผ่วเบา “ทำตามสิ่งที่หัวใจต
“สวัสดีค่ะป้าน้อย... มีอะไรให้แก้วช่วยหรือเปล่าคะ”ป้าน้อยระบายยิ้มให้กับหล่อน มองหล่อนอย่างเอ็นดูเป็นที่สุด“เปล่าหรอกจ้ะ แค่มีคนมาหาน่ะ”“คนมาหาแก้วเหรอคะ”ใครกันนะ?“ใช่จ้ะ มาจากกรุงเทพฯ เลย”ยิ่งได้ยินหล่อนก็ยิ่งแปลกใจ“เอ่อ เขาบอกไหมคะว่าเป็นใคร”“ไม่ได้บอกหรอก หนูแก้วอยากรู้ก็รีบไปหาสิ เขารอนานแล้วด้วย”หล่อนเต็มไปด้วยความสับสน พยายามคิดว่าใครจะเดินทางมาหาหล่อนที่เชียงใหม่ แต่ก็คิดไม่ออก หรือว่าจะเป็นลินิน เพราะนอกจากแม่แล้วลินินเป็นอีกคนที่รู้ว่าหล่อนเดินทางมาที่เชียงใหม่แก้วตาระบายยิ้มกว้างออกมา“ขอบคุณป้าน้อยมากนะคะ แก้วจะรีบไปค่ะ”ป้าน้อยระบายยิ้มอีกครั้ง“เพื่อนรออยู่ที่ศาลาใกล้ไร่ชานะ”“อ๋อ ค่ะป้าน้อย”ป้าน้อยยิ้มให้หล่อนอีกครั้งก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านพัก ส่วนหล่อนรีบเดินตรงไปยังศาลาไม้ริมไร่ชาที่คนๆ นั้นรออยู่“นิน...”หล่อนวิ่งเข้ามา และร้องเรียก ก่อนจะตกใจ เมื่อคนที่ยืนหันหลังให้ไม่ใช่ลินิน แต่เป็น...“พัฒน์...?!”หล่อนชะงักเท้า ตกใจหน้าตาซีดเผือดเจ้าของชื่อหันกลับมาเผชิญหน้า สีหน้าของพิพัฒน์เต็มไปด้วยความเย็นชา มองหล่อนเขม็งเลยทีเดียว กรามแกร่งของชายหนุ่มขบกันตลอด
แก้วตายืนร้องไห้อยู่ริมหน้าต่าง ท้ายรถของพิพัฒน์เลือนหายไปจากสายตาแล้วเขาออกไปไหนนะ คงออกไปหาใครสักคนที่จะทำให้เขามีความสุข ซึ่งไม่ใช่หล่อนหัวใจของหล่อนเจ็บปวดทรมาน สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้หล่อนแทบไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกแม่รู้แล้ว... รู้เรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว และมันก็ไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะเกิดขึ้นหล่อนจะแก้ปัญหายังไงดี จะจัดการกับความยุ่งเหยิงพวกนี้ยังไงดีน้ำตาไหลพรากไม่หยุด หล่อนเจ็บปวดในอกจนแทบจะกระอักออกมาเป็นเลือด“แก้วขอโทษ... แม่จ๋า แก้วขอโทษ...”หญิงสาวเดินกลับไปที่เตียง และหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาลินิน“นิน... นี่แก้วเองนะ”“เสียงแก้วไม่ดีเลย เป็นอะไรหรือเปล่า” ลินินแปลกใจและเต็มไปด้วยความเป็นห่วง“ไม่... ไม่มีอะไรหรอกนิน แก้วสบายดี ที่แก้วโทรมาก็เพราะว่าจะรบกวนให้นินช่วยลาอาจารย์ให้หน่อย แก้วมีธุระสำคัญต้องไปทำหลายวันน่ะ”“ได้สิ เราสอบเสร็จแล้ว อาจารย์คงไม่ว่าอะไรหรอก”“ขอบใจนะนิน”“ไม่เป็นไรจ้ะ ว่าแต่แก้วจะไปไหนเหรอ บอกนินได้ไหม”แก้วตาบอกสถานที่ที่ตัวเองจะไปให้กับลินิน ก่อนจะขอบคุณอีกครั้งและตัดสายหล่อนวางโทรศัพท์มือถือบนเตียง และทรุดลงนั่งอย่างอ่อนแรง หัวใจ
แก้วตาสะบัดมือแรงๆ จนหลุด ก่อนจะรีบถอยออกห่างจากพิพัฒน์ น้ำตาของหล่อนไหลตลอดเวลา มองเขาอย่างเสียใจ“พัฒน์เป็นบ้าอะไรไป ทำแบบนี้ทำไม”“ยังต้องให้ฉันพูดอีกหรือ” เขาตะคอกใส่หน้าตาดุดัน “เธอไปนั่งคุยกับมันทำไม”“พี่ปริญแค่มาทักทาย”“ทักทาย” เขายิ้มเยาะ “มันกำลังจะจีบเธอมากกว่า”“มันก็ไม่แปลกอะไรนี่ ถ้าพี่ปริญจะจีบแก้ว” แก้วตาสวนออกไป และจะหมุนตัวออกจากห้องของเขา แต่แขนถูกกระชากเอาไว้ และดึงเข้าไปกอดรัดแน่น“ลืมไปแล้วหรือไงว่าเธอเป็นเมียของฉัน!”“ก็แค่ที่ระบายความใคร่เท่านั้นแหละ” หล่อนสวนกลับทั้งน้ำตา“จะอะไรก็ช่าง แต่ฉันไม่ชอบให้เธอคุยกับมัน”“พัฒน์ไม่ใช่จ้าวชีวิตของแก้ว นี่ปล่อยนะ”พิพัฒน์ขบฟันแน่น เขาเกลียดสีหน้าเย็นชาแบบนี้ของแก้วตาเป็นที่สุด“เธอเป็นของฉัน แก้วตา!”“ไม่ใช่”“ใช่ ฉันเป็นผัวของเธอ!”หล่อนร้องไห้ออกมาอีกครั้ง มองเขาอย่างเจ็บปวด “พัฒน์ไม่ได้รักแก้ว แล้วมากักขังแก้วแบบนี้ทำไม ปล่อยแก้วไปตามทางของแก้วเถอะ”“ฉันจะแต่งงานกับเธอทันที หลังจากเรียนจบ”“แก้วไม่แต่ง”“ฉันไม่สนใจว่าเธอจะยอมหรือไม่ยอม แต่เธอเป็นเมียของฉันแล้ว ยังไงก็ต้องแต่งงานกับฉัน”“พัฒน์ทำแบบนี้ทำไม ไม่รักแก้วแ
แก้วตาไม่ยอมลงไปกินข้าวเย็น นัยนาเลยยกขึ้นมาให้บนห้อง และอดที่จะเอ่ยถามลูกสาวไม่ได้“แก้วเป็นอะไรไปหรือเปล่าลูก”“เอ่อ แก้วสบายดีค่ะ”นัยนาไม่เชื่อ “แต่แม่ว่าแก้วมีเรื่องผิดใจกับคุณพัฒน์นะ”ชื่อของพิพัฒน์ทำให้แก้วตาหน้าแดงก่ำ ก่อนจะรีบก้มหน้าหลบสายตาของแม่“เอ่อ... ไม่มีอะไรนี่คะ”“หลบตาแม่แบบนี้ แสดงว่ากำลังโกหกอยู่”“เอ่อ... ไม่ใช่นะคะแม่” แก้วตาจำต้องสบตากับมารดา และกัดฟันยืนยัน“ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะแม่”นัยนาถอนใจแผ่วเบา และเดินมานั่งข้างๆ ลูกสาวบนเตียง“แก้วไม่ชอบคุณพัฒน์เหรอ”“เปล่าค่ะแม่”“ถ้าเปล่า แล้วทำไมแก้วถึงไม่มีความสุขเลยล่ะ มีอะไรที่แม่ยังไม่รู้ไหม”แก้วตามองแม่ น้ำตาซึม อยากจะเล่า อยากจะบอกออกไปทั้งหมด แต่ก็ทำไม่ได้“ไม่... ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ”“ไม่โกหกแม่นะแก้วตา”หล่อนร้องไห้ ไม่อาจจะเค้นคำตอบใดออกไปได้อีก หล่อนทรมานเหลือเกิน มันอึดอัดและเจ็บปวดจนแทบขาดใจแล้ว“แก้ว... แก้วเป็นอะไรไปลูก”“แก้ว... แค่ไม่อยากอยู่ที่นี่น่ะค่ะแม่ แก้วอยากออกไปอยู่ที่อื่น”“ทำไมล่ะแก้ว” นัยนาตกใจ“ให้แก้วกลับไปอยู่บ้านเดิมของเรานะคะแม่ แก้วคิดถึงบ้านหลังนั่น”นัยนาน้ำตาซึม “นี่แม่ทำให้ลูกสาวข
เขาซบลงไปหา กอดรัดร่างเล็กเอาไว้แน่น“ฉันยังไม่พอ... ยังเอาเธอไม่พอ... แก้วตา...”“แต่...”พิพัฒน์ส่ายหน้าเล็กน้อย“ห้ามขัดใจฉัน ไม่อย่างนั้น... เธอจะไม่ได้ไปเรียนในวันนี้”แก้วตาไม่รู้จะทำยังไงดี เพราะหากขัดใจไม่ให้พิพัฒน์กระซวกทิ่มแทงอีก หล่อนก็คงต้องขาดเรียนแน่ๆ ซึ่งหล่อนไม่ต้องการขาดเรียน“งั้น... เริ่มอีกครั้งสิ พัฒน์...”พิพัฒน์มองหล่อนด้วยสายตาพิศวง ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความพึงพอใจ“ต้องแบบนี้สิ แม่สาวร้อนแรง”แล้วเตียงนอนก็ต้องรองรับการเคลื่อนไหวรุนแรงของสองหนุ่มสาวซ้ำแล้วซ้ำอีก คราวนี้พิพัฒน์จับแก้วตาให้คว่ำหน้า โก่งบั้นท้ายขึ้น และกระซวกเข้าใส่ด้านหลัง เขาอัดใส่ไม่หยุด ต่อเนื่อง และดุดัน มือเอื้อมไปขยี้หัวนมเล็กไปด้วย สร้างความเสียวซ่านกระสันเสียดให้กับแก้วตามากมายเหลือเกิน หญิงสาวสั่นระริก แตกระเบิดนับครั้งไม่ถ้วนคาเอ็นใหญ่ที่ดำดิ่งค้างคา“โอ้ว... โอ้ว... วิเศษเหลือเกิน แก้วตา... เอามันที่สุด... โอ้ว... โอ้ว...”ตอนนี้ในหัวของหล่อนไม่มีเรื่องใดสำคัญอีกแล้ว นอกจากการถูกเอ็นยักษ์บดขยี้“อู๊ยยยย... ผัวขา... อ๊า... อย่าหยุด... อ๊า...”แก้วตาพยายามควบคุมการเดินของตัวเองให้เป็นป







