3-เงื่อนงำและการชิงอำนาจ4/4

“ถ้าเยี่ยงนั้นคงจักต้องรักษาด้วยการขอดเกล็ดที่เสียหายทิ้ง”

“ห๊ะ!!!”

อาศิรวิษพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก ก่อนจะหันหน้ามามองฉัน และคำพูดของเขาทำเอาฉันตกใจจนร้องเสียงหลง อะไรคือการขอดเกล็ดมันไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดใช่ไหม?

“ท่านอาศิรวิษเจ้าคะ เกรงว่า...” กลีบบัวพูดเสริมขึ้น แต่ยังพูดไม่ทันจบประโยคดี ก็มีเสียงเข้มขรึมแทรกขึ้นก่อน

“ก็ผิวกายเสียหาย หากปล่อยทิ้งไว้คงจะลามเป็นแผลใหญ่กว่าเดิม เจ้าไม่ห่วงนายของตัวเองหรือไร” อาศิรวิษร่ายยาว

“แค่เกาตัวเองแล้วเป็นรอย ลามบ้าบออะไรกัน” ฉันก้มหน้าบ่นยุบยิบ

“ห่วงเจ้าค่ะ” กลีบบัวตอบเสียงเบา

“เดี๋ยวนะ!? ขอดเกล็ดที่ว่านี่แบบขอดเกล็ดปลาไหม แบบดึงเกล็ดออกจากผิวอีกชั้นแบบนี้เหรอ” ฉันถามวิธีการเพื่อให้แน่ใจ

“อย่างที่เจ้านางน้อยเข้าใจ ถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะ” อาศิรวิษตอบหน้าตาย

“นายจะบ้าเหรอกะอีแค่...เอ่อ...แค่” ฉันตอบเขาออกไปอย่างเผลอลืมตัว นึกได้จึงรีบหยุดปากไว้ เกิดอาการตะกุกตะกักพูดไม่ออก บอกเลยตอนนี้สายตาของอาศิรวิษจ้องมองมาทางฉันไม่กะพริบ เขาคงจับพิรุธฉันได้แล้วแน่ แต่ฉันจะไม่ยอมจำนนหรอก เขามันงูยักษ์เจ้าเล่ห์หลอกฉันให้จนมุม

“แค่กระไรรึพ่ะย่ะค่ะเจ้านางน้อย” ฉันกัดฟันอย่างเหลือทนกับทุกคำถามของเขา นายนี่กะจะให้ฉันยอมรับเองละซิ ไม่มีทางซะหรอก อยากขอดเกล็ดนักใช่ไหมฉันจะยอมให้ขอด เพราะยังไงนี่ก็ไม่ใช่ร่างกายของฉันอยู่แล้ว ฉันก็แค่ต้องทนรับความรู้สึกเจ็บให้ได้เท่านั้น

“ทีแรกทำเป็นห่วงใย เชอะ!” ฉันสบตามองหน้าเขาด้วยความเจ็บใจ อย่าให้ฉันเอาคืนแล้วกัน

“พวกเจ้าออกไปให้หมด ข้าจะทำการรักษาเจ้านางน้อยด้วยตนเอง”

(เพคะ/พ่ะย่ะค่ะ)

“หยุดนะ! ห้ามใครออกไปจากห้องนี้ทั้งนั้น ส่วนนายเป็นองครักษ์ไม่ใช่หมอจะมารักษาอะไร นายนั่นแหละออกไปจากห้องฉัน” ฉันเริ่มจะไม่พอใจ

อาศิรวิษออกคำสั่งด้วยท่าทางมาดนิ่ง ทั้งหมอ กาลัด และกลีบบัวก็ตอบรับอย่างเร็วไว แค่เขาสั่งเท่านี้พวกเขาก็ดูเชื่อฟังเขาเหลือเกิน ทำไมเขาถึงได้ดูมีอิทธิพลต่อบริวารขนาดนี้ แค่ลูกบุญธรรมของเจ้าหลวงเองไม่ใช่หรือไง หรือจะมีนิสัยเบ่งอำนาจจนทำให้คนเกรงกลัว ไอ้คนนิสัยไม่ดี

 “การรักษาด้วยวิธีขอดเกล็ดท่านอาศิรวิษก็รักษาได้พ่ะย่ะค่ะเจ้านางน้อย” หมอหลวงพูดขึ้น ฉันถึงกับกลืนน้ำลายก้อนใหญ่ลงคอ

“พวกหม่อมฉันรออยู่ด้านนอกนะเพคะ”

“เดี๋ยว ๆ กลีบบัว กาลัด”

กาลัดกับกลีบบัวรีบก้าวขาออกจากห้องไป ทิ้งฉันไว้เพียงลำพังกับเจ้างูยักษ์องครักษ์จอมโหดนี่ งานนี้ฉันต้องตายแน่ ๆ ทำไมทุกคนถึงได้ทอดทิ้งฉันไว้กับเขาได้ลงคอ ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกไม่ไว้ใจกับสายตาคู่นี้ของเขา คงไม่คิดจะขอดเกล็ดจริง ๆ หรอกใช่ไหม เขาแค่อาจจะเพียงขู่เล่นก็ได้

“แค่ขู่ใช่ไหม ไม่ได้จะขอดเกล็ดอะไรนั่นจริง ๆ ใช่หรือเปล่า” ฉันถามเขาด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ

“ใยถึงต้องขู่ ใยถึงต้องทำเล่นพ่ะย่ะค่ะ ในเมื่อเจ้านางน้อยได้รับบาดเจ็บจริง รอยแผลและสิ่งตรงหน้ากระหม่อมคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริงมิใช่รึ” เขาพูดพร้อมกับก้าวขาเข้ามาใกล้

“ก ก็จริงไง แต่ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ทายาก็หายแล้ว”

“เจ้านางน้อยคือคนสำคัญของเจ้าหลวง จะทำการรักษาลวก ๆ เพียงทายาได้เยี่ยงไร เกรงว่าเจ้าหลวงคงไม่สบายพระทัยเป็นแน่ ต้องรักษาให้หายขาดโดยเร็ว”

“อีแค่รอยเล็บเกานายจะขอดเกล็ดทำไมเล่า”

การตอบโต้ของอาศิรวิษทำให้ฉันรู้สึกโมโห สุดท้ายฉันก็หลุดปากพูดออกมา ตอนนี้ฉันก้มหน้าหลับตาปี๋และตบปากตัวเองเบา ๆ ฉันกำลังจะรอดอยู่แล้วสุดท้ายก็มาตายน้ำตื้นเพราะอารมณ์ที่ไร้สติ

“ทำไมถึงได้ร้ายกาจนักล่ะพ่ะย่ะค่ะ” เขาขยับเข้ามาใกล้อีก ระยะห่างเพียงก้าวเดียวเท่านั้น แล้วต่อว่าฉันด้วยสีหน้านิ่งเรียบ

“นี่เรียกเอาคืน อัปสราตั้งใจจะสาดพิษนั่นใส่ฉันก่อน แค่ฉันรู้ทันเท่านั้น ทำไมต้องว่าร้ายกาจ ฉันไม่คิดจะทำร้ายใครก่อน...อัปสราควรได้รับบทเรียน” ฉันเงยหน้าสบตาอย่างไม่คิดกลัว เมื่อจวนตัวด้วยความรู้สึกที่ถูกต่อว่าทั้งที่ฉันไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อน

“แต่เจ้านางน้อยไม่ควรเอาตัวเองลงไปเสี่ยงเช่นนั้น หากเกิดอะไรขึ้นจริงจะทำเยี่ยงไร”

“ฉันเอาตัวรอดได้!”

เขาและฉันเริ่มพูดเสียงแข็งต่อว่าระหว่างกัน ฉันก็เริ่มจะอดทนเก็บกลั้นความโกรธไว้ไม่ไหว ยิ่งเขาตำหนิฉันทำไหร่ยิ่งทำให้อารมณ์ของฉันปะทุ ฉันไม่ได้อ่อนแอจนให้ใครมาทำร้ายง่าย ๆ แต่เขาดันหาว่าฉันร้ายกาจ ทั้งที่ไม่รู้เรื่องราวแต่เริ่มแรก

“กระหม่อมเพียงห่วงพระองค์”

“ห่วงอะไรเมื่อกี้ยังจะมาขอดเกล็ดไม่ใช่หรือไง ออกไปเลยไม่ต้องมาทำห่วง นายออกจากห้องฉันเลยนะ...ออกไป” ฉันออกปากไล่และชี้นิ้วไปทางประตู

“......” แต่เขาก็ยังยืนนิ่งไม่ยอมขยับขาไปไหน

“ออกไป บอกให้ออกไปไงเล่า” ฉันเลยใช้มือดันอกของเขาด้วยแรงที่มี แต่ยิ่งดันก็เหมือนจะยิ่งหนักประหนึ่งฉันผลักภูเขาลูกใหญ่ ฉันออกแรงจนรู้สึกเหนื่อยก็เหมือนว่าเขายังยืนกับที่ไม่ขยับเขยื้อน

“บาดเจ็บจนไร้เรี่ยวแรงยังจะไม่ยอดรักษาอีกรึเจ้านางน้อย”

“ออกไปเส่ เหนื่อยแล้วนะ...ว้าย!!!”

ฉันตั้งหน้าตั้งตาผลักเขาออกจากห้อง แต่ดันเกิดความผิดพลาดเมื่อเท้าของฉันลื่นเสียท่าเกือบล้ม แต่ดีที่อาศิรวิษรับไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นฉันคงจะล้มหน้ากระแทกกับพื้นหัวแตกมากกว่าเดิม

“เจ็บตรงไหนหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” อาศิรวิษถามฉันด้วยน้ำเสียงที่แตกต่างจากก่อนหน้า เขากวาดสายตามองฉันด้วยสีหน้ามีความห่วงใย ระยะประชิดของใบหน้าทำให้ฉันรู้สึกใจเต้นแรงผิดจังหวะ

“มะ ไม่เป็นไร...ขอบใจนะที่รับไว้” ฉันรีบละตัวออกห่างเมื่อการจับต้องบางอย่างทำเอาหัวใจของฉันเต้นแรงจนพูดตอบกลับติดขัด

“ไม่บาดเจ็บนับว่าดีแล้ว...น้องหญิง” เขายืนนิ่งแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สีหน้าเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่ จากนั้นเขาจึงเรียกฉัน

“คะ?” ฉันตอบรับและมีความสงสัยกับใบหน้าที่เริ่มเหมือนมีความกังวลเล็ก ๆ แอบซ่อนอยู่

“น้องหญิงย่อมรู้ดีว่าในวังแห่งนี้ไม่ได้สวยงาม การกุมอำนาจแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นนั้นมากมาย พี่ไม่อยากให้เจ้าต้องประสบพบเจอกับอันตราย อะไรที่ควรหลีกเลี่ยง และอะไรไม่ควรตอบโต้น้องหญิงย่อมรู้ดี” เขาร่ายยาวออกมาด้วยสีหน้าพะวง ซึ่งตอนนี้ฉันก็ยังคงไม่อาจจะเข้าใจในสิ่งที่เขาเตือนนี้ ฉันได้แต่นิ่งมองหน้าเขาแล้วฟังเท่านั้น

“ไม่รู้หรอกแต่ถ้าใครมาหาเรื่องก่อน ใครมันจะไปยอมให้ถูกกระทำ” ฉันตอบออกไปตามนิสัยที่เป็น แม้จะรู้สึกได้ว่าคำกล่าวเหล่านั้นล้วนเป็นความห่วงใย

“อยู่ให้ห่างคนของตำหนักประจิม”

“เดี๋ยวสิ!...”

พูดจบประโยคทิ้งท้ายเขาก็ออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงเงื่อนงำความสงสัยที่ฉันไม่อาจจะเข้าใจ

“แล้วฉันจะรู้ไหมล่ะใครบ้างคนของตำหนักประจิม”