4-สัญลักษณ์ของการสืบทอด1/4

หลังจากที่เรื่องราวแสนวุ่นวายในยามเช้าจบลง สิ่งที่อาศิรวิษพูดทิ้งท้ายก่อนจากไป ทำเอายังครุ่นคิดไม่ตกปลงไม่ลงเสียที ได้แต่นอนมือก่ายหน้าผากคิดวนเวียนอยู่บนเตียงอย่างกับคนไม่มีงานการจะทำ แน่ล่ะ ก็ฉันไม่รู้ว่าการเป็นเจ้านางน้อยต้องทำอะไรบ้าง กาลัดกับกลีบบัวก็ไม่ได้บอกกล่าวเล่าเรื่องอะไร พวกหล่อนทำเพียงเอนตามผู้เป็นนายเท่านั้นไม่อาจจะสั่งการให้ทำอะไรได้ สิ่งไม่รู้เป็นฉันต้องเริ่มเอ่ยปากก่อนอยู่ร่ำไป และรวมถึงเรื่องนี้เช่นกัน

“ขอถามอะไรหน่อยสิ” ความไม่กระจ่างทำให้ฉันต้องตามหาคำตอบเอง

“ถามกระไรหรือเพคะเจ้านางน้อย” กาลัดว่าขึ้นในขณะที่มือยังคงทำหน้าที่โบกพัดไปมา

“คนของตำหนักประจิมมีใครบ้างเหรอ” ฉันผุดลุกนั่งกับเตียงแล้วถามด้วยความอยากรู้

“พระสนมผศิกาเพคะ” กลีบบัวให้คำตอบ

“กาลัดกับกลีบบัวพอจะเล่าเรื่องราวในวังนี้ให้ฉันฟังได้ไหม ฉันอยากจะรื้อฟื้นความทรงจำที่หายไป ขอแบบละเอียดเลยนะ” ฉันอ้างเหตุผลจากการเจ็บป่วย เพราะสีหน้าของกาลัดและกลีบบัวล้วนเต็มไปด้วยความงวยงง

“ได้เพคะ พระสนมผศิกานั้นเดิมแล้วเป็นพระสหายตั้งแต่พระเยาว์ของเจ้าหลวง เติบโตมาด้วยกันเพคะ จนวันที่เจ้าหลวงต้องครองบัลลังก์เหตุจำเป็นทำให้พระสนมผศิกานั้นไม่อาจเป็นมเหสีได้ ในเพลานั้นบ้านเมืองสั่นคลอนต้องอาศัยอำนาจของเสด็จพ่อของพระมเหสี เสด็จแม่ของเจ้านางน้อยเพคะ เจ้าหลวงจำต้องอภิเษกสมรสกับพระมเหสี ทำให้พระสนมผศิกาเกิดความขุ่นเคือง แต่เพราะพระสนมรักใคร่เจ้าหลวงมากเต็มประดา จึงยอมเป็นพระสนมในเจ้าหลวง จึงทำให้ตำหนักประจิมไม่ชมชอบคนตำหนักเหนือเพคะ เกิดเป็นความขัดแย้งระหว่างสองตำหนักมาเนิ่นนานไม่อาจจะลงรอย ส่วนเจ้านางน้อยอัปสราก็รักมารดาพานไม่ชอบคนตำหนักเหนือไปด้วยเพคะ” กลีบบัวเล่าด้วยน้ำเสียงเบา

“แย่งคนรักชิงดีชิงเด่นกันสินะ” ฉันฟังและพอจะเข้าใจได้

“ครั้งหนึ่งพระสนมผศิกาเคยคิดจะแย่งชิงอำนาจพระมเหสี ด้วยการป้ายสีใส่เสด็จแม่ของเจ้านางน้อยว่าคบชู้กับทหารรักษาพระองค์ แต่แล้วความจริงก็เปิดเผยทราบว่าเป็นการที่พระสนมผศิกาแสดงขึ้นใส่ร้าย จนทำให้พระสนมผศิกาถูกยึดฐานันดรไป” กาลัดเล่าเสริมต่อ

“ลดฐานันดรแล้วทำไมตอนนี้ถึงได้เลื่อนเป็นพระสนมได้อีกล่ะ?” ฉันถามเพราะไม่เข้าใจ

“คงเป็นเพราะความผูกพันระหว่างเจ้าหลวงกับพระสนมผศิกาแต่ทรงพระเยาว์กระมังเพคะ ในช่วงสามปีที่พระนางถูกลดขั้นทรงกระทำประพฤติเปลี่ยนไป และสารภาพผิดกับพระมเหสีและเจ้าหลวงด้วยความสำนึกผิด เลยถูกแต่งตั้งคืนฐานันดรเดิมเพคะ” กาลัดเล่า

“แล้วตอนนี้พระสนมผศิกาดีจากแต่ก่อนแล้วงั้นเหรอ?” ฉันถามย้อนอีกครั้ง

“พระสนมผศิกาทรงนิ่งกว่าแต่ก่อนมากนักเพคะ เว้นเพียงแต่พระธิดาของพระองค์ที่ยังทรงโกรธแค้นแทนมารดา” กลีบบัวเล่าต่อสั้น ๆ และฉันก็เป็นอันเข้าใจได้ เมื่อย้อนนึกถึงเรื่องราวที่อัปสราพยายามหาเรื่องผณินทร

“เช่นนั้นเจ้านางน้อยต้องระวังตน อยู่ห่างจากเจ้านางอัปสราเป็นดีเพคะ” กาลัดบอกย้ำ

“เออ ขอถามอีกหน่อยสิทำไมฉันถึงไม่เห็นพระมเหสีเลยล่ะ” ฉันถามเมื่อนึกได้

“ช่วงนี้พระมเหสีทรงเข้าบำเพ็ญตบะในตำหนักบูรพาเพคะ แต่อีกไม่นานก็จะเสร็จสิ้นแล้ว” กาลัดบอก

“อ๋อ แล้วพระสนมผศิกามีลูกทั้งหมดกี่คนเหรอ?” ฉันถามในสิ่งที่อยากรู้อีกครั้ง เพราะจะได้ระวังตัว

“ทั้งหมดสามเพคะ คนโตเป็นบุตรชาย คนรองก็เป็นบุตรชาย ส่วนเจ้านางน้อยอัปสราเป็นพระธิดาสุดท้องในพระสนมผศิกา” กลีบบัวบอกฉัน

“แล้วอีกสองคนไปไหนทำไมถึงไม่เคยเห็นเลยล่ะ” 

“เนื่องจากช่วงนี้ชายแดนเขตทักษิณไม่สงบทั้งสองพระองค์เลยต้องรับหน้าที่รักษาเขตแดนอยู่ที่แห่งนั้นเพคะ”

“อ๋อ พอจะเข้าใจแล้วล่ะ เรื่องราววุ่นวายจังเลยเนอะเธอคงจะปวดหัวน่าดูเลยสินะผณินทร” ฉันเอนตัวลงนอนหงายราบกับเตียง แล้วถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกปลง นับจากนี้ไม่รู้ว่าฉันต้องรับมือกับอะไรบ้าง

(เจ้าหลวงเสด็จ)

เสียงบอกดังก้องทำให้ฉันต้องรีบลุกพรวดจากเตียง จัดทรงเสื้อผ้าให้เข้าที่ การมาที่ฉันไม่ทันตั้งตัวทำให้ฉันใจเต้นตุบตุบอย่างกับกลองเพล ฉันรู้สึกยังไม่คุ้นชินกับการพบเจอผู้เป็นพ่อของผณินทร และรู้สึกขนหัวลุกกับการที่ต้องประจันหน้าสบสายตากับอาศิรวิษ เขาดูน่ากลัวเหมือนกับปีศาจก็ไม่ปาน

“ถวายบังคมเพคะ” ฉันออกมาต้อนรับและทำความเคารพเจ้าหลวง

“บาดแผลเป็นเยี่ยงไรบ้างเจ้านางน้อย” เจ้าหลวงเอ่ยถาม

“ไม่เป็นอะไรเพคะ” ฉันก้มหน้าตอบเพราะไม่กล้าสบสายตา พยายามทำตัวให้นิ่งที่สุด

“อัปสรายังเด็กนักไม่รู้ความเจ้านางน้อยก็อย่าได้ถือสาน้องเลยนะ เยี่ยงไรก็เป็นพี่น้องกัน” เจ้าหลวงพูดขึ้น

“.....” ฉันไม่ได้ตอบรับอะไรรอฟังว่าจะได้ยินคำพูดตะล่อมอะไรต่อจากนี้

“อัปสราถูกตามใจจนติดนิสัยเพราะเป็นน้องคนเล็ก พี่ ๆ และคนอื่นจึงไม่ค่อยกล้าขัดใจ แต่เมื่อทำผิดก็ได้รับโทษไปแล้วตามสมควร” ฉันนั่งเงียบฟังเจ้าหลวงพร่ำพรรณา แม้ว่าจะเป็นคำพูดที่เหมือนเข้าข้าง แต่เจ้าหลวงก็เป็นคนเด็ดขาดผิดว่าไปตามผิด เป็นคนเถรตรงมาก ฉันยอมรับนับถือในส่วนนี้

“เพคะ” ฉันตอบรับแต่ยังไม่กล้าเงยหน้าสบตา

“เช่นนั้นก็ดี พวกเจ้าทั้งหมดออกไปก่อนเรามีเรื่องต้องเสวนากับเจ้านางน้อยเป็นการส่วนตัว”

(พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ)

เมื่อเจ้าหลวงสั่งการแบบนั้นเหล่าบริวารทุกคนก็ถอยห่างออกไป ตอนนี้เจ้าหลวงเดินนำฉันไปยังห้องรับรองที่มีเพียงฉันกับเจ้าหลวง บานประตูถูกปิดสนิท ทำให้ฉันรู้สึกใจคอไม่ดีเอาซะเลย ไม่รู้ว่าเรื่องที่เจ้าหลวงอยากจะคุยกับฉันนั้นมันคือเรื่องอะไรกันแน่ ทำไมดูเป็นความลับเหลือเกิน