2. อาหมอคนฮอต

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : อาหมอคนฮอต

--------------------------------------------------------------------------

เขากอดคนตัวเล็กตอบกลับและลูบหลังเธอเบา ๆ แต่เวลานั้นก็ยังสัมผัสได้ว่าเธอยังพยายามเบียดตัวเข้ากอดเขา แม้ว่านั่นจะเป็นอ้อมกอดที่แน่นมากแล้วก็ตาม ราวกับว่าเธอรู้สึกไม่ปลอดภัยและกลัวบางอย่าง

“ฮึก อาคะ ญ๋าจะเป็นอะไรไหมญ๋ากลัว ช่วยด้วยค่ะ ฮือ” เนื้อตัวสาวสวยสั่นจนน่าเป็นห่วง เธอไม่สามารถควบคุมจังหวะหายใจของตัวเองได้ในเวลานี้

“ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก ไม่ต้องคิดมากนะญ๋า”

“ฮือ ๆ”

“ใจเย็น ๆ นะครับ ญ๋าเป็นอะไรเล่าให้อาฟังซิ๊...” คุณอาหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเพื่อให้เธอคลายความกังวลลง เพราะคิดว่าเธอน่าจะเป็นโรคที่เขาคาดการไว้ในก่อนหน้า แต่ไม่ได้เอ่ยถามไป

“ไม่รู้ค่ะ อยู่ ๆ ญ๋าก็ใจสั่นนอนไม่หลับแล้วญ๋าก็หายใจไม่ออก มันเป็นแบบนี้อีกแล้ว ฮือ ญ๋ากลัว”

ผมใช้มือสองข้างประคองหน้าของเด็กสาวไว้ ก่อนจะมองสำรวจสีหน้าและอาการของเธอ น้ำใสอาบแก้มของเด็กสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านหน้าของผม

“หายใจเข้าลึก ๆ นะทำตามที่อาบอก เดี๋ยวมันจะดีขึ้น”

“ฮึก ฮึก”

“อาอยู่ตรงนี้นะ ญ๋าไม่ต้องกลัว” เขาพูดพร้อมกุมมือเธอไว้แน่น สายตาแสนอบอุ่นก็ยังมองเธออยู่ไม่วางตา

มันเป็นอาการทางความคิดและความรู้สึก ซึ่งการให้คนไข้รักษาตัวเองนั้นคือพื้นฐาน แต่ถ้าอาการไม่ดีขึ้นเธอควรต้องใช้ยาควบคู่ในการรักษา ซึ่งผมไม่อยากให้ญ๋าต้องไปถึงขั้นนั้น

“พยายามหายใจเข้าลึก ๆ ช้า ๆ นะ…”

“ฮึก” เธอพยายามฝึกจังหวะหายใจนั้นให้เป็นไปอย่างปกติ ไม่ช้าหรือเร็วไป

ดูเหมือนอาการที่เธอเป็นอยู่จะเรียกว่าแพนิค ซึ่งมันไม่ค่อยเป็นผลดีเลยที่เกิดขึ้นกับนักศึกษาแพทย์ที่ใกล้จะเป็นหมออาชีพอย่างเธอ...

“ถ้ายังกลัวอยู่ เดี๋ยวอาไปส่งเข้านอนดีไหม”

“ฮึก ญ๋าจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ”

“ใช่ครับ ญ๋าจะไม่เป็นอะไร เดี๋ยวอาจะอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าญ๋าจะดีขึ้น โอเคไหมครับ”

ห้องนอนญะญ๋า...

เธอเอนตัวลงนอนในขณะนั้นก็มองจ้องไปที่คุณอาของเธออย่างไม่คลาดสายตา เขาพยายามช่วยเธอกำหนดลมหายใจเข้าและออก มือหนากุ่มมือน้อยของหลานสาวไว้แน่นเพื่อให้เธอผ่อนคลายและหลับลงได้อย่างสบายใจ

“นอนเถอะ อาอยู่นี่ไม่ไปไหนหรอก”

อาการที่เธอเป็นอยู่นี้ มันควรได้รับการรักษา หากปล่อยไว้นานผมเกรงว่ามันจะเป็นโรคที่ยากเกินจะรักษาและควบคุมได้

เมื่อญะญ๋าเริ่มผ่อนคลายความกลัวลง เธอจับกุมมือหนาของคุณอาไว้แน่นด้วยสองมือน้อยของเธอ จนเขาไม่สามารถดึงมันออกเมื่อเห็นว่าเธอหลับไป

ตอนนี้หลานสาวของผมหลับไปแล้ว แต่มือสองข้างของเธอยังจับมือผมไว้แน่นแถมตอนนี้เธอยังดึงแขนผมไปกอดอีกด้วย

ถ้าดึงออกตอนนี้เธอจะตื่นไหมนะ แบบนี้อาจะกลับห้องยังไงล่ะเนี่ย...

เขานั่งสัปหงกมองเธอหลับอยู่แบบนั้น แต่ตัวเองก็แทบจะฝืนลืมตาไม่ไหว

ฟุบ!

จังหวะที่คนตัวเล็กพลิกตัว เธอลากแขนล่ำที่จับอยู่ไปนอนกอดอย่างสบายใจ จนทำคนที่นั่งสัปหงกอยู่ล้มลงไปนอนซ้อนอยู่ด้านหลังของเธอบนเตียงนุ่มนั้น

“ญะ...ญะญ๋า”

แขนล่ำข้างที่เธอกอดอยู่นั้น มันแนบชิดสนิทกับก้อนเนื้อนุ่มบนหน้าอกของเธอ จนทำคุณอารู้สึกไม่ดีกับท่าทางที่เขานอนอยู่ในเวลานี้

“ญ๋า”

เธอกระชับกอดแขนล่ำของเขาแน่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงนุ่มที่ฟังแล้วผ่อนคลายเช่นนั้น และเวลานี้ท่อนแขนของเขาไม่เพียงแต่ถูกมือของเธอจับไว้ ยังโดนร่องอกอวบหนีบไว้ไม่ปล่อยอีกด้วย

“เฮ้อ นอนไปแบบนี้จะเป็นอะไรไหมนะ...” เขาพูดถามกับตัวเองก่อนจะหาวเมื่อพูดจบประโยค “หาว”

แม้ว่าจะรู้สึกว่ามันดูไม่ดีที่อาหลานจะนอนด้วยกันในท่าทางแบบนี้ แต่เขาก็กลัวว่าจะทำเธอตื่นขึ้นมาเผชิญกับความกลัวอีกครั้ง หากเป็นเช่นนั้นไม่ใช่แค่เธอจะไม่ได้พักผ่อน เขาเองก็เช่นกัน

เขาไม่กล้าทิ้งเด็กที่ดูเปราะบางอย่างเธอไปในเวลานี้ จนปล่อยตัวนอนหลับไปแบบนั้นโดยมีคนตัวเล็กนอนอยู่ในอ้อมกอดอุ่นของตน

เช้าวันรุ่งขึ้น...

คนตัวเล็กค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น เพราะรู้สึกถึงความผ่อนคลายบริเวรช่วงหน้าอก ซึ่งเมื่อก้มลงมองก็เห็นว่ามือหนาของคนที่กอดเธออยู่นั้นกำลังบีบเคล้นเนื้อนุ่มของเธอเต็มมือ

“...”

แต่พอหันไปมองเธอก็เห็นว่าเขายังหลับอยู่ และเพิ่งสะดุ้งตื่นเมื่อตอนที่เธอเรียกปลุกเขา “อาปืนคะ...”

“อือ” เจ้าของคนหล่อสุขุมลืมตาตื่น มือหนาก็ยังคงบีบเคล้นเนื้อนุ่มนั้นไม่ปล่อย “อุ๊ย อาขอโทษนะ!” เขารีบดึงมือออกทันทีเมื่อรู้สึกว่าตัวเองทำบางสิ่งที่ไม่เหมาะสมอยู่ และรีบดันตัวขึ้นนั่งบนเตียง

...เวรแล้วกู ทำอะไรลงไปเนี่ย

“เมื่อกี้ อาละเมอเหรอคะ หรือว่า...”

“ใช่ ๆ อาละเมอน่ะ อาไม่ได้ตั้งใจจะบีบ เอ่อ จะจับ คือจะ จะ...อาขอโทษนะญ๋า” เขาไม่รู้จะพูดถึงการกระทำน่าอายของตัวเองนั้นว่าอะไร เพราะไม่ว่าจะใช้คำสวยหรูแค่ไหน แต่สุดท้ายเขาก็ทำสิ่งที่ไม่ควรทำไปแล้ว คือการบีบเคล้นหน้าอกของหลานสาว

“ไม่เป็นไรค่ะ ญ๋าต้องขอโทษอามากกว่า ที่เดือดร้อนอาต้องมานอนเฝ้าญ๋าทั้งคืน”

เธอไม่ได้ติดใจกับเรื่องเมื่อครู่ เพราะรู้ว่าการเป็นหมอนั้นเหนื่อยแค่ไหน หากจะนอนละเมอทำสิ่งที่เคยทำอยู่ประจำก็ไม่แปลก

“แล้วดีขึ้นหรือยัง ไม่มีอาการอะไรแล้วใช่ไหม”

เธอดันตัวขึ้นนั่งบนเตียง และสำรวจร่างกายของตัวเองให้แน่ใจ “ไม่มีแล้วค่ะ ญ๋าดีขึ้นแล้ว”

ตอนที่คุยอยู่กับเธอนั้น เขาไม่สามารถควบคุมสายตาของตัวเองไว้ได้ เพราะเหมือนว่ามันอยากจะจ้องมองที่ส่วนนั้นของเธออยู่ตลอด

ผมจับนมคนไข้มาเป็นร้อยเป็นพัน แต่ไม่เคยรู้สึกผิดแบบครั้งนี้มาก่อนเลย เพราะในหัวผมมันกลับคิดเรื่องอกุศลกับเธอไม่หยุด

‘นิ่มจัง’ หยุดคิดบ้า ๆ สิวะ! ‘ใหญ่มาก’ หยุดนะเว้ย! ‘ญะญ๋าโตเป็นสาวแล้ว’ ห้ามคิดแบบนั้นนะ!

“อากลับห้องก่อนนะญ๋า” เขารีบวิ่งออกจากห้องนอนของเธอไป เพราะเสียงในหัวกำลังตีกันเรื่องของเธอที่เขาไม่ควรคิด

ติ๊ง! (ตื่นหรือยังคะคุณหมอญะญ๋า เจอกันที่โรงพยาบาลนะ)

ข้อความจากแสนดี เพื่อนรักคนสนิททักไลน์มาปลุกเธอแต่เช้า และข้อความที่อ่านแล้วรู้สึกถึงความสดใสนั้นมันก็ทำให้เธออยากจะลุกขึ้นจากเตียงไปทำหน้าที่คุณหมอ

ตึก! (เจอกันที่โรงพยาบาลนะคะ คุณหมอแสนดี^^)

เธอตอบกลับข้อความของแสนดี ก่อนจะลุกไปอาบน้ำเตรียมตัวออกไปฝึกงานวันแรก

เริ่มแล้วสินะการเป็น extern วันแรกของฉัน...

@โรงพยาบาล

“ญ๋า เลิกงานแล้วไปหาอาที่ห้องทำงานด้วยนะ” ผมตั้งใจว่าจะพาเธอไปปรึกษาแพทย์ถึงอาการแพนิคของเธอที่เป็นอยู่

“ค่ะ”

เขาเดินมาส่งเธอถึงที่แผนกฉุกเฉิน ซึ่งแน่นอนว่าเธอถูกหลายสายตาจับจ้องมาที่เธอ เพียงเพราะเดินมากับคุณหมอสุดฮอตของโรงพยาบาล

“ไม่มีอะไรต้องกลัว ทำงานให้เต็มที่นะ...” คุณหมอปืนพูดให้กำลังใจหลานสาว

“ค่ะอาปืน”

คนตัวสูงดึงมือออกจากเสื้อกาวน์และลูบหัวคนตาใสเบา ๆ เพื่อให้เธอไม่รู้สึกเป็นกังวล

“เย็นนี้เจอกันนะ”

“อาแกเหรอ?” เสียงคุ้นหูเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นว่าผู้ชายคนที่เธอถามถึงเดินจากไป

“ใช่ อาปืนที่ฉันเคยเล่าให้ฟังบ่อย ๆ ไง”

“extern คนใหม่เป็นหลานของหมอปืนเหรอ?”

“ใช่ค่ะ” ญะญ๋าตอบกลับคำถามของพยาบาลสาวอย่างเป็นมิตร

“งั้น พี่ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”

“คะ?”

“หมอปืนมีแฟนหรือยัง เขาแอบซุกลูกเมียไว้ที่บ้านจริงไหมพี่อยากรู้” เธอถามถึงข่าวลือเกี่ยวกับหมอปืนที่ว่านั้น เพราะไม่เห็นว่าเขาสนใจใคร หรือประกาศว่าตัวเองมีแฟนซักที จนทำให้คนในโรงพยาบาลต่างคิดว่าเขาซุกลูกเมียไว้ที่บ้าน

“ไม่มีนะคะ อาปืนอยู่บ้านคนเดียวค่ะ”

“จริงเหรอ สรุปไม่มีเมียจริง ๆ นะ” เธอถามน้ำเสียงดีใจ พยาบาลสาวกลุ่มใหญ่บริเวณนั้นที่ได้ยิน ต่างก็พากันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ชอบใจเมื่อรู้ว่าอาหมอของเธอยังไม่มีแฟน

“ไปเตรียมตัวเข้างานเถอะญ๋า...” แสนดีพูดบอกกับญะญ๋า โดยไม่สนใจเรื่องที่พยาบาลพวกนั้นกรี๊ดชอบใจกันอยู่

“งั้นเดี๋ยวฉันมานะ เอาของไปเก็บก่อน”

“เดี๋ยว...ลืมอะไรหรือเปล่า” แสนดีถามถึงสิ่งที่เธอและญะญ๋าทำกันอยู่ประจำเมื่อได้เจอกัน

“เมื่อไหร่จะเลิกทำแบบนี้เนี่ย” ถึงปากจะบ่นอุบ แต่เท้าเล็กกลับก้าวเข้าไปหาเพื่อนสนิท และยื่นหน้าผากสวยให้กับแสนดีอย่างรู้งาน

จุ๊บ ริมฝีปากสวยได้รูปจุ๊บลงเบา ๆ ที่หน้าผากของอีกคนอย่างเคยชิน

“ฉันรอตรงนี้นะ ไปเก็บของเร็ว ๆ เลย”

“ทำเหมือนฉันเป็นเด็กไปได้ เดี๋ยวใครก็เข้าใจผิด คิดว่าฉันเป็นน้องแกหรอก” เธอบ่นเพื่อนสาวเสร็จก็รีบวิ่งไปเก็บของทันที เพราะใกล้ถึงเวลาเข้างานแล้ว

“พี่น้องที่ไหนเขาทำกันแบบนี้ล่ะยัยบ้า...” สาวสวยผมสั้นกระตุกยิ้มให้กับความซื่อของญะญ๋า ที่ไม่ว่าจะนานแค่ไหนเธอก็ไม่รับรู้ถึงสิ่งที่เธอต้องการจะสื่อออกไปเลยสักนิด

วันนี้ทั้งวันสาวสวยขี้กลัวสามารถควบคุมความกังวลของตัวเองได้ดี เพราะงานที่ไม่ได้ยากเกินความสามารถ มีการผ่าตัดเล็กก็ผ่านไปได้ด้วยดี วันนี้เธอเจอแต่งานถนัดและสิ่งที่ฝึกซ้อมมาเหมือนโชคเข้าข้าง

โล่งอกไปทีที่การลงสนามจริงวันแรกของฉันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดเลย...

ช่วงเย็นเลิกงาน...

“หมอปืน มารอรับหลานเหรอคะ?” เสียงหวานที่พูดอ่อยนั้น ทำให้คุณหมอหนุ่มรู้ว่าควรวางตัวและตอบกลับอย่างไร

“ใช่ครับ”

“เสร็จแล้วค่ะอา”

“ไปเถอะอานัดหมอไว้แล้ว ขอตัวก่อนนะครับ...” เขาพูดบอกหลานสาว ก่อนจะหันมาบอกลาสาวๆ พยาบาลเอฟซีกลุ่มใหญ่

“กลับบ้านดี ๆ นะน้องญะญ๋า”

เสียงหวานของพยาบาลที่แผนก พร้อมใจกันโบกมือลาส่งเธอกลับบ้าน แต่ทว่าสายตาของแต่ละคนกลับไม่ได้มองไปที่ญะญ๋าเลยสักนิด เพราะพวกเธอมัวแต่โฟกัสคนที่สนใจนั่นคือ ‘หมอปืน’

“พรุ่งนี้เจอกันญะญ๋า รีบมานะ...”

“กลับก่อนนะแสนดี” เธอพูดตอบกลับแสนดีที่ยืนอยู่ข้างๆ พรางโบกมือลาและส่งยิ้มหวานให้เพื่อน และดูท่าเธอจะเฉยๆ กับความหล่อของคุณหมอปืนต่างจากคนอื่นที่แสดงออก

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~