นิ่งไม่ใช่ไม่รู้สึก

ตอนที่6

นิ่งไม่ใช่ไม่รู้สึก

          คืนที่สองของการแต่งงาน มันสมควรเป็นคืนที่มีความสุขตามประสาคนเพิ่งแต่งงานกัน ก้ามปูจึงเลือกที่จะเก็บความสงสัย ความไม่ไว้ใจ ไว้ภายในใจให้ลึกที่สุด เราะตอนนี้เธอสมควรมีความสุข

          ไฟทุกดวงดับลง เพลงรักก็เริ่มต้น กวินยังคงทำให้เจ้าสาวของเขามีความสุขได้เสมอ เรื่องบนเตียงชายหนุ่มไม่เป็นรองใคร และที่สำคัญคือความเอาใจเก่งและปากหวานคือสิ่งที่ยึดเหนี่ยวภรรยาไว้จนก้ามปูรู้สึกว่าตัวเองกำลังหลงสามี

          “พี่ไปทำงานแล้วนะ วันนี้คงกลับมืดหน่อยกินข้าวเลยไม่ต้องรอ”

          กวินหอมแก้มภรรยาก่อนไปทำงานเหมือนเมื่อวาน เพียงแต่วันนี้เขาบอกกับเธอว่าไม่ต้องรอกินข้าว

          หญิงสาวอยากถามว่าทำไม แต่เธอคิดว่าการเงียบแกล้งโง่น่าจะดีที่สุด ถ้าเธอต้องการรู้ความจริง

          “คุณพ่อคุณแม่คะ พี่กวินฝากบอกว่าเย็นนี้ไม่ต้องรอกินข้าว เขาจะกลับมืดหน่อย”

          ลูกสะใภ้บอกพ่อและแม่ของสามี ที่นั่งเล่นกันอยู่ที่ห้องรับแขกเพราะวันนี้กรณ์ไม่ได้เข้าบริษัทจึงพักผ่อนอยู่บ้าน

          “เพิ่งจะแต่งงานก็จะกลับมืดแล้ว มันยังไงกันลูกชายคุณ”

          มณีหันไปถามสามีด้วยน้ำเสียงประชดประชัน เหมือนว่าทั้งคู่รู้อะไรกันอยู่

          “ผมว่าคุณเป็นแม่ น่าจะพูดกับลูกได้มากกว่าผม ผมถ้าพูดเดี๋ยวจะดูใจร้ายไป”

          ก้ามปูนั่งฟังคนทั้งคู่เถียงกัน เธอยิ่งแน่ใจว่าทั้งสองคนมีอะไรที่พยายามปิดบังเธออยู่

          “คุณพ่อคุณแม่มีอะไรที่ปิดบังหรือยังไม่ได้บอกให้หนูรู้เกี่ยวกับพี่กวินหรือเปล่าคะ”

          จากที่ตั้งใจจะไม่สนใจเรื่องที่กำลังทำให้เธอไม่สบายใจอยู่ แต่ก้ามปูก็ทนไม่ไหวเมื่อเห็นผู้ใหญ่สองคนพูดให้เธอสงสัยแบบนี้

          “ไม่มีลูก”

          ทั้งสองคนต่างตอบพร้อมกัน ด้วยใบหน้าที่ตกใจเหมือนกันทั้งคู่ คงไม่คิดว่าลูกสะใภ้จะถามตรงๆแบบนี้

          “แม่กับพ่อก็หมายถึงเตือนเรื่องที่ควรจะเอาใจเมียให้มากกว่านี้ เพราะหนูกับกวินก็ไม่ได้เริ่มต้นจากคุ้นเคยกันแม่กับพ่อก็อดห่วงไม่ได้”

          คำพูดของแม่สามีฟังดูดีแต่มันก็หมายถึงเขารู้ว่าการแต่งงานไม่ได้เกิดขึ้นจากความรัก ทั้งคู่ก็เลยกลัวว่า ลูกชายของเขาจะห่างเหินเธอ หรือไม่รักเธอเท่านั้นเอง

          “ถ้าเป็นแบบนั้นคุณพ่อคุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงเลยนะคะ ก้ามปูเข้าใจว่าการที่เราจะรักใครสักคนมันบังคับกันไม่ได้ แต่ขอแค่เพียงมีอะไรให้บอกกันอย่างน้อยเราก็ถือว่าเราเป็นสามีภรรยา ถ้าคิดว่าไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ ก็แค่มาบอกกันตรงๆ ถ้าอย่างนั้นหนูขอตัวขึ้นห้องก่อนนะคะ”

          จากตอนแรกที่มณีอดเป็นห่วงลูกสะใภ้ไม่ได้ ว่าจะตามลูกชายของเขาไม่ทัน ตอนนี้เขากลับกลัวว่าลูกชายของเขาน่าจะเจอของจริงเข้าให้แล้ว

          “ก้ามปูกับกุ้งนางไม่มีอะไรเหมือนกันเลย” กรณ์กอดอกพูดอย่างจริงจัง

          “ก็คงเหมือนกวีกับกวินลูกเราแหละค่ะ เลี้ยงมาเหมือนกันแท้ๆ นิสัย หน้าตา ไม่เหมือนกันเลย”

          มณีเธอคิดว่าเธอเลี้ยงลูกทั้งสองคนมาเหมือนกันแต่ในความเป็นจริง เธอให้ความรักและตามใจลูกชายคนเล็กมากกว่า จนกรณ์ต้องคอยเติมเต็มให้กวีลับหลังเสมอ เพราะกลัวลูกชายคนโตจะเสียใจ

         “คุณกรณ์คุณว่าเราตัดไฟตั้งแต่ต้นลมดีไหม” มณีหันไปจับแขนสามีเพื่อให้เขาตั้งใจฟังและหันมาตอบเธอ

          “คุณกำลังคิดว่าจะทำอะไร”

          กรณ์เข้าใจในสิ่งที่ภรรยาพูด แต่เขาไม่รู้ว่ามณีกำลังคิดจะทำอะไร

          “ให้เงินสักก้อน แล้วให้นางไปหางานทำใหม่เอา”

          มณีใช้น้ำเสียงจิกเน้นคำว่านาง จนกรณ์ส่ายหน้าเพราะไม่ชอบใจ

          “เรียกเขาดีๆหน่อย อย่างน้อยเขาก็เคยเป็นพนักงานที่ดีคนหนึ่งของบริษัท” กรณ์เตือนสติภรรยา

          “ฉันขอโทษแล้วกัน แต่คุณลูกเราไม่ได้เป็นคนบอกเลิก ตัวเองเป็นฝ่ายไปท้องกับผู้ชายคนอื่นและอยู่ดีๆพอเห็นตากวินแต่งงาน จะมาทำท่าเป็นเจ้าข้าวเจ้าของแบบนี้มันควรแล้วเหรอคะคุณ” มณีเริ่มพูดด้วยความโมโห

          “ปรบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอก ถ้าลูกชายของเราไม่เล่นด้วย การให้เขาออกจากที่บริษัท คุณคิดว่ามันจะทำให้ปัญหาจบจริงเหรอ เขาสองคนไปเจอกันที่อื่นไม่ได้ใช่ไหม ผมว่าคนที่เรามีสิทธิ์จะจัดการคือลูกชายของเรามากกว่า ดีกว่าที่เราจะเที่ยวไปจัดการคนอื่น”

          ตั้งแต่เล็กจนโตมณีไม่เคยยอมให้กวินเป็นฝ่ายผิดไม่ว่าจะเรื่องใดๆก็ตาม อย่างตอนนี้เธอก็กำลังโยนความผิดไปให้คนรักเก่าของลูกชาย แทนการที่จะคุยกับกวินให้รู้เรื่อง

          “คุณก็ทุกที ชอบคิดแต่ว่าฉันเข้าข้างแต่ลูก”

          เมื่อไม่มีแนวร่วมมณีจึงลุกจากโซฟา คว้ากระเป๋าและขับรถออกจากบ้านไป กรณ์คิดในใจ ว่าคงไม่พ้นไปหาลูกชายคนโตให้ช่วยคุยกับกวินให้ เพราะทุกครั้งที่มีปัญหากวีจะต้องเป็นคนแก้ให้มารดาทุกที

          เมื่อขึ้นมาอยู่บนห้อง ก้ามปูคิดฟุ้งซ่านไปหมด คิดว่าเรื่องราวต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ จนเธอรู้สึกตัวเองเหมือนคนที่หึงจนขาดสติ

          ทรายกับส้มคือสองคนที่เธอคิดถึง ส่วนกุ้งนางพี่สาวของเธอ ก้ามปูไม่อยากเอาเรื่องไม่สบายใจไปให้ และกลัวว่าเรื่องนี้จะถึงหูพ่อของเธอด้วย

          “ใจเย็น ทำเฉยๆไปก่อน ในเมื่อครอบครัวเขาอยากได้เธอแกเป็นลูกสะใภ้เอง ฉันว่าเขาต้องจัดการทุกอย่างได้ ถ้ามันเป็นอย่างที่แกคิดนะ”

          ทรายเตือนสติเพื่อนหลังจากที่ฟังเรื่องราวทั้งหมด เพราะเธอรู้จักก้ามปูดี หญิงสาวผู้รักศักดิ์ศรีเป็นที่สุด ถ้าโดนสามีนอกใจรับรองต้องมีใครตายกันไปข้างหนึ่งแน่ๆ

          “ฉันจะพยายามนะแก ตอนนี้ก็ทำเป็นไม่คิดอะไร แต่มันคงเก็บไว้ได้ไม่นานถ้าพี่กวินยังทำให้สงสัยแบบนี้”

          ก้ามปูเธอเป็นคนไม่ชอบการโกหกแต่เธอก็ไม่คิดจะก้าวก่ายเรื่องทุกเรื่องของสามี โดยเฉพาะสามีที่ไม่ได้รักเธอแต่แต่งงานเพราะความยินดีของผู้ใหญ่

          “ดีแล้ว แต่ถ้าวันไหนที่แกพยายามจนสุดแล้ว ฉันแนะนำให้แกถามพี่เขาตรงๆ และเชื่อพี่เขา แต่เชื่อแบบมีสติไม่ใช่แบบโง่ ที่แกเป็นแบบนี้เพราะแกรักพี่เขาแล้วแหละก้ามปู”

          สมกับที่เป็นเพื่อนกันมานาน ทรายพูดแทงเข้าไปในหัวใจของหญิงสาว มันถูกต้องทุกคำ เธอรักกวินแล้วและสิ่งที่ทำให้ก้ามปูต้องเป็นแบบนี้ เพราะเธอไม่มั่นใจว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกเหมือนกับเธอ

          “ขอบใจมากทราย รักแกนะ ฉันจะทำให้ได้อย่างที่แกบอก ขอบใจที่รับฟังความทุกข์ของฉัน”

          “ก็เราเพื่อนกัน มีอะไรก็บอกมา เราสามคนพร้อมลุยด้วยช่วยกันเสมอไม่ใช่เหรอ”

         ก้ามปูอดหัวเราะไม่ได้ เมื่อรู้ว่าเพื่อนหมายถึงลุยแบบไหน แต่ตอนนี้เธอโตแล้วคงต้องลุยแบบมีสติกันหน่อย เมื่อได้ระบายหญิงสาวก็รู้สบายใจมากขึ้น จึงนอนดูวิธีการออกกำลังกายแทนการคิดเรื่องของสามีให้ปวดหัว