เธอคือคนที่ใช่........  

ตอนที่ 2

เธอคือคนที่ใช่........

         “คุณธีผ่านมาทำอะไรแถวนี้คะ”

         ธิชาหันไปถามเจ้านายทันทีหลังจากที่ขึ้นมานั่งบนรถเพราะบ้านของธีภพไม่ได้อยู่ทางเดียวกับคอนโดที่เธออยู่เสียหน่อย

         “ผมแวะมาทำธุระให้คุณพ่อเห็นธิชาบ่นว่ารถติดก็เลยแวะ มารับกลัวเริ่มงานเดือนแรกเธอจะไปสายเดี๋ยวหัวหน้าแผนกจะว่าเอา”

         ธีภพโกหกอย่างไม่มีพิรุธเพราะเขาเตรียมคำตอบมาแล้ว ชายหนุ่มก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกันเขาถึงได้ยอมตื่นเช้าและรีบมารับธิชาทั้งที่มันเป็นคนละทางกับที่ทำงานของเขา

         “คุณธีแวะร้านข้าวเหนียวหมูปิ้งข้างหน้าหน่อยค่ะ”

         “แวะทำไมเธอหิวหรือ”

         “หิวสิคะ อาหารเช้าเป็นมื้อสำคัญร้านนี้อร่อยมาก ธิชากินเกือบทุกวันเลยค่ะเพราะปกติลงรถประจำทางเสร็จก็จะซื้อเดินกินไปจนถึงที่บริษัทก็อิ่มพอดี”

         ธีภพไม่เต็มใจจอดแต่ก็ไม่รู้จะใช้เหตุผลอะไรเพราะเขาแค่คิดว่าอาหารข้างทางมันดูไม่สะอาดและไม่น่าจะอร่อยแต่ก็ต้องยอมจอดให้สาวน้อยได้ลงไปซื้อกิน

         “คุณธีอ้าปากค่ะเดี๋ยวธิชาป้อนเองรับลองคุณจะต้องติดใจแน่ ๆ”

         ชายหนุ่มทำตัวว่านอนสอนง่ายอ้าปากให้อีกฝ่ายป้อนทั้งข้าวเหนียวและหมูปิ้งทั้งที่ปกติเขาไม่มีทางยอมกินอาหารแบบนี้เด็ดขาด

         “อร่อยดีไม่น่าเชื่อเลย”

         “ยังมีอีกหลายร้านที่อร่อยนะคะแต่ส่วนมากจะเปิดตอนเย็นไว้คุณธีผ่านมาก็ลองแวะมาหาลองกินนะคะโดยเฉพาะร้านขนมจีนหน้าปากซอยอร่อยมาก”

         ธิชายังคงพูดไปกินไปนาน ๆ จะหันมาป้อนคนขับสักทีเพราะคิดว่าอีฝ่ายคงกินข้าวมาแล้ว

         “เย็นนี้เราไปกินขนมจีนร้านที่คุณบอกกัน”

         หญิงสาวที่กำลังเคี้ยวหมูปิ้งอยู่หันมามองหน้าคนพูดด้วยความแปลกใจที่เขาพูดเหมือนเย็นนี้เธอกับเขาจะได้เจอกันอีก

         “ไม่ต้องทำหน้าตกใจแบบนั้นพอดีตอนเย็นผมต้องมาคุยงานที่นี่อยู่แล้ว คุณลืมไปหรือเปล่าว่าบริษัทที่คุณทำงานอยู่ก็ของผมนะ ตกลงเย็นนี้เราไปจะกินขนมจีนร้านที่คุณบอกว่าอร่อยนะ”

        

         ทั้งคู่เจอกันเกือบทุกวันนับตั้งแต่วันนั้น ธีภพแรก ๆ ก็หาเหตุผลมาอ้างว่าผ่านมาถึงได้มารับในตอนเช้าช่วงเย็นก็อ้างว่าต้องมาตรวจงานที่บริษัทอยู่แล้วแต่พอระยะหลังธิชาก็ไม่ได้ถามเพราะมันกลายเป็นความเคยชินสนิทสนมกันโดยไม่รู้ตัว

         “เสาร์นี้ไปบ้านผมไหม”

         “อะไรนะคะ”

         ธิชาถึงกับถามกลับไปด้วยความตกใจที่อยู่ดี ๆ เจ้านาย     ของเธอก็มาชวนไปบ้านแบบนี้

         “เอ่อ...คือผมคิดว่าเราไปกินอะไรกันตามร้านบ่อยแล้ว ผมอยากให้ธิชาไปทำกับข้าวให้คุณพ่อผมได้กินบ้างวันนั้นที่เธอทำกับข้าวมาเผื่อ อร่อยดีถ้าคุณพ่อได้กินต้องติดใจแน่ ๆ ”

         ธิชาชอบทำกับข้าวอยู่แล้วแต่ด้วยเวลางานที่รัดตัวเธอจึงไม่ค่อยได้ทำ วันเสาร์ที่ผ่านมาธีภพมารับเธอสายหน่อยจึงได้พอมีเวลาทำกับข้าวไปกินกลางวันหญิงสาวจึงทำเผื่อเจ้านายด้วย

         “อร่อยจริงหรือแค่ชมให้ดีใจคะ”

         คนถูกชมทำท่าเขินเพราะถึงจะทำกับข่าวเก่งแต่ก็ยังไม่เคยมีใครชมเธอแบบนี้

         “ผมพูดจริง ๆ เสาร์นี้ผมจะบอกหัวหน้าธิชาให้ว่าผมจะพาไปประชุมด้วยแต่ความจริงคือธิชาต้องมาเป็นแม่ครัวให้ผม              ตกลงนะ”

         วันเวลาที่ผ่านมาเกือบสองเดือนทั้งสองคนสนิทกันอย่างไม่รู้ตัว ธีภพตัดสินใจที่จะเลือกให้ธิชาเป็นผู้หญิงคนนั้นคนที่เขาจะแต่งงานด้วยเพื่อให้พ่อของเขาสบายใจถึงแม่ว่าชายหนุ่มยังไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรกับอีกฝ่ายกันแน่

        

         เทวนาถได้เจอกับธิชาเขารู้สึกถูกชะตากับหญิงสาวทันทีความน่ารักและใสซื่อทำให้คนสูงอายุรู้สึกเอ็นดูและยินดีถ้าลูกชายจะเลือกคนนี้มาเป็นภรรยา

         “คุณพ่อไม่รังเกียจธิชาใช่ไหมครับตอนแรกผมคิดว่าคุณพ่อจะไม่ชอบเพราะเธอไม่ได้มาจากครอบครัวร่ำรวยอะไร”

         “ทำไมลูกคิดว่าพ่อต้องคิดแบบนั้น ไม่เห็นจำเป็นต้องรวยเลยเพราะเราก็มีเงินมีทองมากมายอยู่แล้ว ขอแค่ลูกรักเธอและเธอก็รักลูกก็พอ”

         “แต่...ผมยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลยนะครับ ถ้าคุณพ่อเปิดทางแบบนี้ผมจะได้ไปขอคบเธอเป็นแฟนเสียที”

         “เดินหน้าเลยลูก พ่ออยากมีหลานเต็มแก่แล้ว”

         เทวนาถกอดลูกชายด้วยความรู้สึกที่สุขไปถึงหัวใจ นานมากแล้วที่เขารู้สึกว่าตัวเองใช้ชีวิตแบบสิ้นหวังไปวัน ๆ ไม่มีกำลังใจที่จะอยากมีชีวิตต่ออย่างน้อยถ้าตอนนี้เขามีหลานสักคนจะได้มี                 ความสดใสของเด็กน้อยมาทำให้ชีวิตของเขาดูมีชีวิตชีวาขึ้นบ้าง

         “ธิชาเราก็สนิทกันมาสักพักแล้วคือผมคิดว่า...เราควรจะเป็นมากกว่าเจ้านายและลูกน้อง จะมีปัญหาอะไรไหมถ้าผมจะขอคบกับธิชาแบบคนรัก”

         ชายหนุ่มไม่ปล่อยเวลาให้เลยผ่านไปนานเมื่อบิดาเปิดทางแล้วเขาก็เริ่มจู่โจมทันที

         “คุณธีพูดเล่นหรือเปล่าคะ ธิชาไม่สนุกด้วยนะ”

         หญิงสาวถึงจะดีใจแต่ก็เก็บซ่อนความรู้สึกไว้เพราะกลัวอีกฝ่ายจะแค่ล้อเล่นเท่านั้น

         “ผมพูดจริง ๆ อายุผมก็มากแล้วไม่อยากคบกับใครไปวัน ๆ อยากลองเปิดใจมีแฟนกับเขาดูถ้าธิชาพร้อมบางทีเราอาจจะดูใจกันไม่นานแล้วแต่งงานเลยก็ได้นะ”

         หญิงสาวเขินจนพูดอะไรไม่ออกเพราะเธอแอบชอบเจ้านายคนนี้มาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้ากันแต่ด้วยฐานะเจ้านายกับลูกน้องเธอจึงไม่คิดที่จะพัฒนาไปมากกว่านี้ วันนี้ชีวิตของเธอจึงเหมือนกำลังฝันอยู่และไม่อยากตื่นมาเจอความจริงเลยถ้ามันจะไม่ใช่อย่างตอนนี้

         “ธิชา ธิชา ”

         “คะ”

         “ยิ้มเหม่อเลยนะ ผมเรียกตั้งหลายครั้งแล้ว ตกลงจะยอมคบกับผมไหมยังไม่ตอบเลยนะ”

         คนถูกขอเป็นแฟนอายจนหน้าแดงแบบนี้อีกฝ่ายยังจะไม่รู้คำตอบอีก

         “ตกลงค่ะ”

         ธีภพดีใจที่อีกฝ่ายยอมตกลงสำหรับชายหนุ่มทุกอย่างที่เขาทำตอนนี้เพื่อหาคนที่ถูกใจเขาที่สุดมาแต่งงานด้วยโดยที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเขาเองรู้สึกอย่างไรกับธิชา เขารู้แค่เพียงว่าอยากแต่งงานและมีลูกเพื่อให้พ่อของเขาสบายใจและต่อจากนั้นเขาก็ไม่ได้คิดอะไรต่อเพราะลึก ๆ แล้วเขาก็ไม่เคยศรัทธาว่าครอบครัวจะนำความสุขมาให้เขาได้

         “ขอบคุณนะครับ”

         ธีภพจับมือเล็กขึ้นมาจูบด้วยสายตาที่แสนหวานทำเอาเจ้าของมือแทบจะละลายกลายเป็นขี้ผึ้งอยู่บนรถเพราะตอนนี้แขนขาอ่อนแรงเพราะความอายจนแทบจะเดินไม่ได้แล้ว