บทที่ 11 งานแต่งจอมปลอม

วันเวลาดำเนินมาถึงวันที่ส้มกับแบงค์ต้องแต่งงานกัน ช่วงเช้าเป็นพิธีหมั้นตามขนบธรรมเนียมประเพณีไทยซึ่งจัดขึ้นที่บ้านของส้ม ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น แม้ทั้งสองจะบาดหมางกันแต่ก็ยังทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีปั้นหน้ายิ้ม และแสดงความรักต่อหน้าแขกเหรื่อได้อย่างแนบเนียน 

และช่วงค่ำก็เป็นงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสที่โรงแรมชื่อดัง งานฉลองของทั้งสองถูกจัดขึ้นอย่างใหญ่โตสมฐานะของสองตระกูล แขกเหรื่อถูกเชิญมาร่วมงานนับพันคน

"เฮ้อ.." ส้มมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบา ๆ ด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า ชุดเจ้าสาวแสนสวยที่สวมอยู่บนตัวไม่ได้ทำให้เธอมีความสุขสักนิด 

ในใจมันเต็มไปด้วยความทุกข์ระทมอยากจะให้งานแต่งนี้เสร็จสิ้นไว ๆ ด้วยซ้ำไปเพราะเหนื่อยกับการที่ต้องปั้นหน้ายิ้ม และทำตัวเหมือนมีความสุขเต็มทน

"วันนี้แกเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดเลยรู้ไหมส้ม ทำหน้าให้มันสดชื่นหน่อยสิ" นับดาวที่คอยช่วยเพื่อนสาวแต่งตัวเอ่ยขึ้นครั้นเห็นสีหน้าเศร้าหมองในกระจกของเพื่อนพลางใช้มือตบบ่าเบา ๆ ให้กำลังใจและปลอบประโลมในเวลาเดียวกัน 

เพื่อนสาวเล่าทุกอย่าที่เกิดขึ้นให้ฟังหมดแล้วเธอจึงเข้าใจความรู้สึกเพื่อนสาวดีเพราะเคยผ่านเหตุการณ์ทำนองนี้มาแล้ว

"เจ้าสาวที่สวยที่สุด แต่ไม่มีความสุข" ส้มเลื่อนสายตามองหน้าเพื่อนสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังผ่านกระจกอย่างปลง ๆ จะให้เธอมีความสุขได้ยังไงกันในเมื่องานแต่งครั้งนี้เกิดขึ้นจากการถูกบังคับ เธอได้แต่งงานกับคนที่รักก็จริงแต่เพราะลูก หนำซ้ำเขาก็ไม่ได้รักเธอสักนิด

"เอาน่าฉันเชื่อว่าทุกอย่างจะค่อย ๆ ดีขึ้น"

"ฉันก็หวังให้มันเป็นแบบนั้น"

แกร็ก!

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันประตูก็ถูกเปิดเข้ามาโดยแม่ของส้มนั่นเอง 

"ช่วยทำหน้าให้มันดี ๆ สมกับเป็นวันดี ๆ หน่อยได้ไหมยัยส้ม" อัปสรเดินเข้ามาหยุดยืนข้างบุตรสาวแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดุรู้สึกไม่ชอบใจกับสีหน้าเศร้าหมองของบุตรสาวทั้งที่วันนี้เป็นวันแต่งงานของตัวเองแท้ ๆ

"มันคงเป็นวันดี ๆ ของแม่กับพ่อมากกว่าค่ะ ไม่ใช่วันดีสำหรับส้ม" ส้มตอบกลับผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงราบเรียบเอี่ยวมองหน้าท่านด้วยแววตาตัดพ้อ 

หากท่านฟังและนึกถึงความรู้สึกของเธอสักนิดท่านจะรู้ว่าเธอไม่ได้มีความสุขกับการแต่งงานครั้งนี้เลย ขนาดเธอบอกไปตรง ๆ ก็แล้วว่าไม่อยากแต่งท่านก็ยังจะบังคับ

"พูดให้มะ.." 

"ใจเย็น ๆ นะคะคุณแม่ วันนี้เป็นวันดีอย่าทะเลาะกันเลยค่ะ" นับดาวรีบพูดแทรกขึ้นก่อนที่แม่ของเพื่อนสาวจะได้เอ่ยอะไรออกมาเพราะดูจากสีหน้าของท่านแล้วคงโกรธมากที่เพื่อนสาวตอบไปแบบนั้น เกรงว่าจะทะเลาะกันใหญ่โตพานทำให้เสียบรรยากาศในวันดี ๆ

"จ้ะ" อัปสรยอมสงบอารมณ์อย่างว่าง่ายหลับตาพรูลมหายใจออกมายาว ๆ ก่อนจะปรือตาขึ้นเอ่ยกับบุตรสาวอย่างใจเย็นที่สุด "ลงไปที่งานได้แล้ว ถึงเวลาแล้ว"

ส้มไม่ได้ตอบอะไรหยัดกายลุกขึ้นยืน ใช้มือรวบกระโปรงชุดแต่งงานที่ยาวพะรุงพะรังยกขึ้น แล้วหมุนตัวเดินออกไปจากห้องโดยมีเพื่อนสาวกับผู้เป็นแม่เดินตามหลังไปติด ๆ 

เท้าเล็กชะงักเล็กน้อยเมื่อเดินมาถึงประตูทางเข้างานแล้วเห็นเจ้าบ่าวของเธอยืนอยู่ ไล่สายตามองสำรวจร่างสูงในชุดสูทสีเทาตรงอกด้านขวาติดดอกไม้สีขาวเพิ่มความเก๋ ทรงผมถูกปาดขึ้นโชว์หน้าผากให้ลุคคุณชายสุดเนี้ยบดูแปลกตาจากทุกวันนิ่ง ๆ อดชื่นชมไม่ได้วันนี้เขาหล่อ และดูดีกว่าทุกวันจริง ๆ 

แต่เพียงเสี้ยวนาทีเธอก็รีบสลัดความคิดออกเดินเข้าไปหาเขาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง 

ขณะที่แบงค์ก็ไล่สายตามองร่างบางในชุดเจ้าสาวปาดไหล่แขนยาวสีขาวปักลวดลาย Art Deco ด้วยคริสตัลสวารอฟสกี้ จากแบรนด์ระดับโอต์ กูตูร์ สวมเครื่องเพชรประจำตระกูลที่แม่ของเขามอบให้ ทรงผมฟุ้ง รวบหลัง เปิดหน้าผากโชว์ปอยขับใบหน้าที่หวานอยู่แล้วหวานฉ่ำด้วยแววตาเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก 

ทั้งที่ความจริงคนตรงหน้าสวยมากวินาทีแรกที่เห็นยอมรับว่าตะลึงเล็กน้อบ แต่เสี้ยวนาทีก็สลัดความรู้สึกออกไป

"พร้อมแล้วใช่ไหม" เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมกับอ้าแขนออกเชิงบอกให้เธอควงแขน ส้มพยักหน้ารับพร้อมกับเดินไปยืนเคียงข้างเขาสอดมือเข้าไปควงแขนอย่างรู้งาน 

จากนั้นก็พากันเดินเข้าไปในงานตามพรมแดงที่ถูกปูไว้ ตลอดทางเดินเต็มไปด้วยแขกเหรื่อมากมาย และมีกลุ่มเพื่อน ๆ คอยโปรยกลีบดอกกุหลาบเพิ่มบรรยากาศโรแมนติก

ทั้งสองต้องปั้นหน้ายิ้มทำเหมือนว่ามีความสุขทั้งที่ความจริงต่างทุกข์ระทม ขณะที่กำลังก้าวขึ้นเวทีส้มก็เผลอขยำแขนเสื้อของร่างสูงแน่นเพราะรู้สึกตื่นเต้นเกินไปทำให้อีกคนต้องปรายตามองด้วยความสงสัย กดเสียงถามเบา ๆ "เป็นอะไร"

คนถูกถามส่ายหน้าปฏิเสธเบา ๆ แทนคำตอบพร้อมกับคลายมือออกจากแขนเสื้อเขาเล็กน้อย ซึ่งอีกคนก็ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อพากันเดินไปยังกลางเวทีที่มีพิธีกรรออยู่ 

พิธีกรหญิงวัยสามสิบต้น ๆ คลี่ยิ้มให้คู่บ่าวสาวด้วยความยินดี ก่อนจะเชิญผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายขึ้นมากล่าวคำอวยพรบนเวที  "เจ้าบ่าวเจ้าสาวของเรามาแล้ว ลำดับต่อไปขอเชิญพ่อแม่บ่าวสาวขึ้นมากล่าวคำอวยพรค่ะ"

สิิ้นเสียงประกาศของพิธีกรพ่อแม่ของส้มกับแบงค์ก็พากันเดินขึ้นบนเวที กล่าวความรู้สึกของตัวเอง อวยพรบ่าวสาว และกล่าวขอบคุณแขกในงาน จากนั้นก็เชิญประธานขึ้นเวลาเวทีคล้องพวงมาลัยให้บ่าวสาว และกล่าวคำอวยพร

และก็มาถึงช่วงเวลาสัมภาษณ์คู่บ่าวสาวซึ่งเป็นเวลาที่ส้มรู้สึกกดดันที่สุดกลัวว่าจะถูกถามคำถามแปลก ๆ หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้ มือไม้เย็นเฉียบไปหมด ขณะที่แบงค์มีท่าทีเรียบนิ่งไม่ได้รู้สึกอะไรสักนิด

"เจ้าบ่าวเจ้าสาวช่วยเล่าจุดเริ่มต้นของความให้ฟังได้ไหมคะว่าจากเพื่อนสนิททำไมถึงกลายมาเป็นคู่รักกันได้" 

แค่คำถามแรกจากพิธีกรส้มก็ถึงกับสะอึกเผลอจิกเล็บลงบนอุ่งมือแน่น ก่อนหันไปมองร่างสูงข้าง ๆ เชิงขอความช่วยเหลือ แต่เขากลับทำเป็นไม่สนใจ 

สุดท้ายเธอก็ต้องคิดหาคำพูดเอาเอง พยายามบังคับมืออันสั่นเทายกไมค์ขึ้นพูด "พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าความรู้สึกนี้มันก่อตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไร มารู้ตัวอีกทีต่างคนก็ต่างมีใจให้กันค่ะ" 

ขณะพูดเธอก็มองใบหน้าหล่อเหลาไปด้วยพร้อมกับระบายยิ้มหวานออกมาทำเหมือนว่ากำลังรู้สึกมีความสุขมากที่ได้เขามาเป็นคู่ชีวิต 

แต่ใครจะรู้เลยว่าในใจขืนขมแค่ไหน แบงค์เค้นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันกับคำตอบโกหกของหญิงสาว ค่อย ๆ โน้มริมฝีปากไปกระซิบชิดกกหูเล็กด้วยน้ำเสียงหยัน "เธอนี่แต่งเรื่องเก่งจริง ๆ นะ"

คำพูดราบเรียบที่ดังข้างกกหูเหมือนคมมีดกรีดลึกลงกลางใจคนฟัง ตาคู่สวยไหวระริกด้วยความเสียใจ แค่เขาไม่ช่วยพูดว่าแย่แล้ว ยังจะมาพูดจาทำลายความรู้สึกกันอีกทำไมถึงได้ใจร้ายขนาดนี้กัน 

มือเรียวที่ขนาบอยู่ข้างตัวกำแน่นพยายามข่มก้อนสะอื้นที่กำลังจะตีขึ้นมา เอียงคอออกห่างใบหน้าหล่อเหลาเล็กน้อย แล้วเอี่ยวมองสบสายตาของเขาพร้อมกับระบายยิ้มออกมาราวกับว่าตอนนี้เธอกับเขากำลังหยอกล้อกันให้ทุกคนเข้าใจแบบนั้น

"หื้ม..เจ้าบ่าวเจ้าสาวสวีทหวานไม่เกรงใจกันเลยนะคะ พิธีกรตาร้อนไปหมดแล้ว" พิธีกรสาวเอ่ยแซวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทำให้ทั้งสองละสายตาออกจากกันให้ความสนใจแขกเหรื่อเหมือนเดิม ก่อนพิธีกรจะถามคำถามต่อไป

"แล้วอะไรที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวประทับใจในตัวกันและกันคะ" 

"สิ่งที่ผมประทับใจในตัวเจ้าสาวของผมที่สุดคือนิสัยครับ เธอเป็นคนที่รักครอบครัวมาก จิตใจดีชอบช่วยเหลือผู้อื่น แม้กระทั่งหมาแมวเธอก็ยังช่วยเหลือครับ ที่สำคัญคือเธอคอยอยู่เคียงข้าง และคอยให้กำลังกำลังใจผมเสมอในยามที่ผมพบเจอปัญหา หรือมีเรื่องไม่สบายใจ" 

ครั้งนี้เป็นแบงค์ที่ตอบก่อน ทุกอย่างที่เขาเอ่ยออกไปล้วนมาจากความรู้สึกข้างในหญิงสาวเป็นแบบนั้นจริง ๆ ทว่าตอนนี้มันกลับไม่ใช่อีกแล้วเพื่อนสาวคนที่แสนดีคนนั้นได้จากเขาไปแล้ว

ส้มมองหน้าเพื่อนชายอย่างอึ้ง ๆ ไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ตอนแรกที่ได้ยินคำถามก็แอบกังวลกลัวว่าเขาจะพูดอะไรที่ไม่สมควรพูดออกไป 

เธอลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ด้วยความโล่งอก ก่อนยกไมค์ขึ้นตอบต่อ สายตายังคงจับจ้องบนใบหน้าหล่อเหลาส่งผ่านความรู้สึก

"ส่วนดิฉันสิ่งที่ประทับใจและรักในตัวผู้ชายคนนี้ที่สุดคือนิสัยเช่นกันค่ะ ฉันรู้สึกโชคดีมากที่มีเขาอยู่เคียงข้าง เขาเป็นเหมือนป้อมปราการที่คอยปกป้องฉันจากอันตรายต่าง ๆ เขาเป็นทั้งเพื่อนและคนรักที่ดีมากค่ะ ตลอดเวลาที่รู้จักกันมาตั้งแต่ในสถานะเพื่อนจนเลือกขั้นเป็นคนรักเขาดูแลเอาใจใส่ฉันเป็นอย่างดี ทำให้ฉันมีแต่ความสุขและเสียงหัวเราะ" 

ขณะเอ่ยไปน้ำสีใสก็ค่อย ๆ รินไหลออกจากแววตาไหวระริกอย่างสุดจะกลั้น ก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายบีบรัดด้วยความเจ็บปวดเพราะผู้ชายคนนั้นที่เธอพูดถึงมันไม่มีอีกแล้ว 

เพื่อนชายที่แสนดีของเธอคนนั้นไม่มีอีกแล้วคนตรงหน้าเธอในตอนนี้เป็นใครก็ไม่รู้ที่ใจร้ายกับเธอมาก ๆ หากสามารถขอพรได้สักข้อเธอก็ขอให้เพื่อนชายคนเดิมของเธอกลับมา 

และขอให้เขารักเธอตอบบ้าง..

สำหรับทุกคนในงานคงคิดว่าที่เธอร้องไห้เพราะรู้สึกดีใจ และตื้นตันที่ได้แต่งงานกับผู้ชายที่ดี และรักเธอมากทั้งที่ความจริงไม่ใช่สักนิด 

แน่นอนว่าแบงค์ต้องแสดงเป็นเจ้าบ่าวที่รักเจ้าสาวมากยกมือขึ้นข้างที่ถือไมค์โอบไหล่มนเอาไว้ แล้วใช้อีกข้างซับน้ำตาบนพวงแก้มนวลอย่างอ่อนโยน ส่วนทางกับคำพูดที่เอ่ยออกมา "เธออย่าอินไปหน่อยเลยมันก็แค่การแต่งงานจอมปลอม"

ส้มได้แต่กำหมัดแน่นกับคำพูดจิกกัดแสนร้ายกาจของเพื่อนชาย พยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอแล้วเค้นเสียงตอกกลับอย่างเหลืออด  "ที่ส้มร้องไห้ไม่ใช่เพราะอิน แต่เสียใจต่างหากที่เพื่อนชายแสนดีคนนั้นหายไป เหลือแต่ผู้ชายใจร้ายที่ยืนว่าส้มอยู่ตอนนี้"

"หากจะโทษต้องโทษเธอที่ทำให้เพื่อนชายผู้แสนดีคนนั้นหายไป"

"แบงค์ไม่เคยคิดจะโทษตัวเองบ้างเลยใช่ไหม"

"ช่างเป็นคู่ที่เกื้อกูลกันจริง ๆ เลยใช่ไหมคะทุกคน สุดท้ายนี้เชิญเจ้าบ่าวขอบคุณแขกในงานหน่อยค่ะ" ระหว่างที่ทั้งสองกำลังถกเถียงกันเสียงของพิธีกรสาวก็ตังแทรกขึ้นทำให้ทั้งสองต้องสงบศึกปั้นหน้ายิ้มต่อ โดยแบงค์ก็ทำหน้าที่กล่าวขอบคุณแขกที่มาร่วมงาน

จากนั้นก็เดินควงแขนกันไปทำการจุดเทียนที่ซุ่ม ซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตคู่ของบ่าวสาว เพื่อเป็นการอวยพรให้ชีวิตรักเป็นไปอย่างราบรื่น 

และทำการจดทะเบียนสมรสต่อทั้งสองมองใบทะเบียนสมรสที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าด้วยความลำบากใจต่างคนต่างไม่อยากจด แต่ก็ต้องฝืนใจจรดปลายปากกาลงเซ็นเพราะมีสายตานับพันคู่จับจ้องอยู่

เมื่อการจดทะเบียนสมรสเสร็จสิ้นก็ถึงเวลาตัดเค้ก ทั้งสองร่วมกันตัดเค้กระหว่างนั้นก็มีดนตรีเปิดคลอไปด้วยเพื่อสร้างบรรยากาศ 

ทว่ากลับไม่ได้ช่วยให้คนทั้งสองอารมณ์ดีขึ้นมาสักนิดต่างอยากให้งานในค่ำคืนนี้จบลงสักที ครั้นทำการตัดเค้กเสร็จก็นำไปมอบให้กับประธานพิธี พ่อแม่ และญาติผู้ใหญ่ 

จากนั้นก็เดินกลับไปยังเวทีอีกครั้งเพื่อทำการโยนช่อดอกไม้ที่เตรียมเอาไว้

และงานเลี้ยงฉลองในค่ำคืนนี้ก็เป็นอันจบลง แขกเหรื่อที่มาร่วมงานเริ่มทยอยกันกลับเพราะส้มไม่ได้จัดอาฟเตอร์ปาร์ตี้เหมือนหลาย ๆ งานที่เขาชอบจัดกัน 

การแต่งงานครั้งนี้เป็นแค่การแต่งงานจอมปลอมเหมือนที่เพื่อนชายว่าไว้ ไม่จำเป็นต้องอะไรมากมาย อีกอย่างเธอทุกข์ระทมเกินกว่าจะมีอารมณ์สนุกได้