เจ้าชายมัจจุราช Vs นางซินผู้ต้อยต่ำ (80%)

ถึงแม้พ่อเทพบุตรจะไม่มองเธอแม้แต่หางตา ทว่านางซินตัวน้อยกลับจ้องอีกฝ่ายราวกับต้องมนตร์สะกด ในวินาทีแรกที่ได้เห็นหน้าวูล์ฟ แอนเดอร์ตัน อีกครั้ง มะลิร้อยก็เกิดตกหลุมรักเขาอย่างมิอาจห้ามใจได้…และบางทีเธอก็อาจจะตกหลุมรักอีกฝ่ายตั้งแต่แรกเจอเสียด้วยซ้ำ บุรุษที่เพอร์เฟ็กต์ตั้งแต่หัวจรดเท้าสามารถตรึงสายตาและหัวใจของสาวน้อยได้ในคราเดียวกันอย่างน่าประหลาด ความอ่อนโยนที่ชายหนุ่มแสดงออกกับผู้ที่เธอนับถือประหนึ่งพี่สาวทำให้เขาเป็นเหมือนเจ้าชายในฝัน มะลิร้อยได้แต่แอบมองเขาอยู่ห่างๆ หวังเพียงแค่ได้ชื่นชมแต่ไม่คิดจะครอบครองเป็นเจ้าของ เพราะเธอเจียมตัวเสมอว่าตนนั้นต่ำต้อยมากแค่ไหน                  

“ฉันขอแค่แอบมองคุณอยู่ห่างๆ แบบนี้ก็พอแล้ว…” ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา แค่ได้แอบมองเขาอยู่ห่างๆ มะลิร้อยก็สุขใจมากแล้ว มันมากพอแล้วสำหรับผู้หญิงต่ำเตี้ยเรี่ยดินประหนึ่งเศษโคลนที่โดนใครต่อใครเหยียบย่ำอย่างเธอ บางทีการแอบรักใครสักคนมันก็มีความสุข ถึงมันจะเป็นความสุขเล็กๆ แต่มันก็ทำให้เธอยิ้มได้ในทุกคราที่เผลอกระหวัดคิดไปถึงวูล์ฟ แอนเดอร์ตัน…เทพบุตรเพียงหนึ่งเดียวในหัวใจดวงน้อย

ลึกๆ เเล้วมะลิร้อยรู้ดีแก่ใจว่าตนนั้นกำลังหลงรูปจูบเงา เเต่ก็มิอาจหักห้ามความรู้สึกที่เเอบซุกซ่อนอยู่ภายในหัวใจดวงน้อยได้ ต่อให้ไม่มีวันได้เขามาครอบครองเป็นเจ้าของ เธอก็ยังพอใจที่จะได้เพ้อฝันประหนึ่งนางเอกในนิยายประโลมโลกผู้น่าขันอยู่อย่างนี้                   

มะลิร้อยยืนกอดอกทอดอารมณ์อยู่อย่างนั้น โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าพระอาทิตย์ที่เธอชอบเเหงนหน้ามองได้ลาลับขอบฟ้าอันกว้างใหญ่ไพศาลเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามาปกคลุม และทั่วทั้งบริเวณก็ยังไม่สว่างเพราะยังไม่ถึงเวลาเปิดไฟตรงสนามหญ้าหลังบ้าน การลดการใช้น้ำใช้ไฟ รวมถึงการไล่แม่ครัวออก แล้วผลักภาระทั้งหมดมาให้เธอกับป้ารีเบคก้ารับผิดชอบ เป็นมาตรการประหยัดของบ้านพอร์ตแมน หากแต่สมาชิกทุกคนยังคงใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่ายดังเดิม ก็แหงล่ะ…อีกไม่นานอิซาเบลล่าก็จะได้สามีเป็นอภิมหาเศรษฐีแล้วนี่ และเมื่อถึงตอนนั้นทุกคนในบ้านพอร์ตแมนจะนอนกินนอนใช้เงินไปทั้งปีทั้งชาติก็ยังไหว                  

ระหว่างที่นางซินก้นครัวผู้แสนอาภัพกำลังหมกมุ่นอยู่กับความคิดของตัวเองนั้น จู่ๆ ก็มีวงเเขนเเกร่งทว่าเเสนอบอุ่นสอดรั้งเอวคอดจากทางเบื้องหลัง              

“อุ๊ย!” เจ้าของร่างเพรียวระหงสะดุ้งเฮือก พร้อมกับหลุดอุทานเสียงหลง    

“เบลล่า…มาหลบอยู่นี่เอง ผมตามหาซะทั่ว” วูล์ฟกระซิบริมหูน้อยน่ารัก กลิ่นกายหอมยั่วใจที่ลอยมาปะทะจมูกตั้งแต่เดินมาถึงทำให้เขาอดไม่ไหว จนต้องปรี่เข้าจู่โจมสาวเจ้าทันควัน ทั้งที่เขาไม่เคยออกอาการคลั่งเพราะอิซาเบลล่าแบบนี้มาก่อน…ไม่เคยเลยจริงๆ ให้ตายสิ!           

มะลิร้อยรู้ทันทีว่าเจ้าของเสียงทุ้มเจือหวานละมุนน่าฟังคือใคร ด้วยแอบหลงรักอีกฝ่ายเสียงของเขาจึงเขย่าหัวใจเจ้ากรรมให้เต้นไม่เป็นส่ำ ดวงหน้าแฉล้มแดงซ่าน             

“เอ่อ…ฉันไม่ใช่…” เธอกำลังจะบอกว่าตนไม่ใช่อิซาเบลล่า ทว่าพ่อเจ้าประคุณกลับสวนขึ้นเสียก่อน

“ชู่ว์…อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยทูนหัว ขอผมชื่นใจก่อน” คนที่เข้าใจว่าอีกฝ่ายเป็นว่าที่เจ้าสาวของตนเอ่ยเสียงห้าวเจือแหบ ขาดคำเขาก็ลดใบหน้าหล่อลากไส้ลงมาหา ลมหายใจผ่าวระอุที่ราดรดต้นคอส่งผลให้เธอขนลุกซู่ และเผลอกลั้นใจ แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง ตัวแข็งทื่อ เมื่อชายหนุ่มซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างอุกอาจ การจู่โจมแบบถึงเนื้อถึงตัวในชั่วเสี้ยวนาทีทำให้มะลิร้อยแทบช็อก เพราะไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะมือไวถึงเพียงนี้ สาวน้อยมัวแต่ตกตะลึงจนลืมปัดป้องและห้ามปรามไปเสียสิ้น ทว่าที่สุดมะลิร้อยก็ควานหาเสียงตัวเองเจอ            

“อย่าค่ะ อย่า…” เธอห้ามปรามได้เพียงเท่านั้นก็ต้องอ่อนระทวย เพราะมือกระด้างที่ลนลานลูบไล้ไปทั้งสรรพางค์กายส่วนบนอย่างกระหายจัด ประกายพิศวาสแล่นปราดไปทั่วทุกอณูขุมขน ความอ่อนเดียงสาและไม่เคยต้องมือชายทำให้สาวน้อยหมดสิ้นเรี่ยวแรงที่จะต่อต้านสัมผัสจาบจ้วงหยาบคายทว่าวาบหวามเกินห้ามใจ หนำซ้ำยังเผลอครางกระเส่าออกมาอย่างน่าละอาย           

“อ๊าซ์…คุณวูล์ฟ”        

ฝ่ามือใหญ่เคลื่อนมากอบกุมเต้าทรวงนุ่มหยุ่น เเล้วเคล้นคลึงหนักๆ ขณะตวัดปลายลิ้นสากระคายเล่นงานติ่งหูบอบบางไวต่อสัมผัส ทำเอาคนไม่ประสาครวญคร่ำด้วยความเสียวซ่านสุดขีด ดวงหน้าหวานใสเห่อแดงส่ายสะบัดอย่างทรมานแทบขาดใจ ขณะเอนกายทิ้งน้ำหนักมาพิงแผ่นอกกว้าง แล้ววาดแขนเรียวโอบรั้งลำคอแกร่งของพ่อตัวโตที่ยืนประกบอยู่ทางเบื้องหลังอย่างใช้เป็นหลักยึด              

“คุณวูล์ฟ อื้อ…อา”   

เสียงครางหวานซ่านทรวงปนหอบพร่าทำให้วูล์ฟเกิดความย่ามใจ ลากไล้เรียวลิ้นร้ายกาจจากใบหูน้อยลงมายังลำคอเรียวระหง ก่อนจะดูดเม้มหนักๆ จนเกิดเป็นรอยประทับตีตรา จากนั้นก็ฟอนเฟ้นหน้าอกอวบสล้างอย่างเมามัน บ้างก็บดขยี้ปลายถันชูชันที่ยังคงมีอาภรณ์ห่อหุ้ม เรียกเสียงหวีดร้องด้วยความรัญจวนใจให้เล็ดลอดออกมาจากเรียวปากสีระเรื่อ คนตัวเล็กแอ่นกายสู้ฝ่ามือมากพิษสงอย่างขาดสติ ทำเอาชายหนุ่มคำรามกระหึ่มกลั้วลำคอหนาด้วยความพึงพอใจกับการตอบสนองในแบบไร้เดียงสา       

ลมหายใจของนางซินตัวน้อยพลันสะดุดขาดเป็นห้วงๆ ทันทีที่เขาล้วงเข้าไปในเสื้อยืดสีซีดตัวเก่า แล้วรุกรานเรือนร่างเนียนละมุนตามอำเภอใจ ครั้นอีกฝ่ายเคลื่อนฝ่ามือผ่าวระอุมาโจมตีเต้าทรวงอวบอิ่มภายใต้บราเซียร์ตัวจิ๋วอย่างเร่าร้อนระคนดิบเถื่อน มะลิร้อยก็สูดปากครางระงม รู้สึกทุรนทุรายเหมือนจะขาดใจเสียให้ได้           

“อูยยยย…ซี้ดดดด”  

อารมณ์พิศวาสอันแสนวาบหวามเข้าครอบงำจนสาวน้อยมิอาจควบคุมตัวเองได้ เธอบิดกายส่ายไหวดั่งใบไม้ต้องลม ท้องน้อยปั่นป่วนระคนร้อนวูบวาบ ซอกสาวเริ่มชุ่มฉ่ำอย่างน่าประหลาดพอๆ กับน่ากระดากอาย ขาทั้งสองข้างแทบทรงตัวไม่อยู่ และคงจะทรุดลงไปกองกับพื้นหากวงแขนทรงพลังไม่เหนี่ยวรั้งเอาไว้เสียก่อน จากนั้นวูล์ฟก็ทำท่าว่าจะเลิกชายกระโปรงทรงสุ่มขึ้น แต่แล้วจู่ๆ เขาก็เปลี่ยนใจหันมากระชากมันออกจากร่างอรชรแทน และอาการกระแทกกระทั้นใจร้อนยิ่งกว่าไฟของพ่อยอดชายก็ทำให้เธอได้สติอีกครา     

“ยะ..อย่าค่ะ” มะลิร้อยละล่ำละลักห้ามปรามเสียงหวิวไหวราวกับกระซิบ ขณะพยายามขืนกายให้หลุดพ้นจากพันธนาการร้อนร้าย ทว่าไม่เป็นผล     

วูล์ฟชะงักไปชั่วขณะ แต่ก็ไม่คิดจะหยุดการกระทำวาบหวามลง เพราะเขายังคงล็อกเอวบอบบางเอาไว้อย่างแน่นหนา ส่วนฝ่ามือกระด้างก็ยังคงกำที่ชายกระโปรงของอีกฝ่ายไม่ปล่อย ก่อนที่จะกระซิบออดอ้อนชวนใจสะท้าน