8.3

อลีนาถอนหายใจเอือมระอา ก่อนหันมามองหน้าน้องสาวผู้ใจดำ “เอยไม่อยากเห็นหน้าลูกสักครั้งเหรอ ไออุ่นเป็นเด็กน่ารักมากนะ”

“ไม่อ้ะ” อันนาเดินหนีไปกระแทกตัวลงนั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งแทนที่พี่สาว “เอยยกให้เอิงแล้ว เอิงก็ดูแลกันเอาเองก็แล้วกัน”

“เอยจำคำพูดของตัวเองเอาไว้ให้ดีนะ ถ้าวันนึงเอยมาขอไออุ่นคืน เอิงไม่คืนนะ”

“ไม่มีวันนั้นแน่นอน” อันนาโบกไม้โบกมืออย่างมั่นใจเกินร้อย “แล้วนี่คุณลุงเจ้าบ่าวของเอิงอยู่ไหน เอยยังไม่เคยเห็นหน้าเลย”

“นั่นไง พูดถึงก็มาพอดี” อลีนาพยักพเยิดไปทางชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าในชุดทักซิโดสีดำเนี้ยบกริบที่เพิ่งเดินพ้นประตูห้องเข้ามา

“เนี่ยเหรอคุณลุงที่เอิงเคยพูดถึง” อันนาถามอย่างไม่แน่ใจ

“อื้อ” อลีนาส่งเสียงตอบรับในลำคอแล้วเดินไปนั่งที่ปลายเตียงเพื่อจะสวมรองเท้าส้นเข็ม ความสูงสามนิ้วครึ่งที่เจ๊ปุยฝ้าย สไตลิสต์คู่ใจเตรียมไว้ให้ และย้ำว่าต้องสวมคู่นี้เท่านั้น เวลายืนคู่กับเจ้าบ่าวความสูงจะได้ไม่ต่างกันมาก ถ่ายรูปออกมาจะได้สวยๆ

“ผู้ชายคนนี้เนี่ยนะที่เอิงกำลังจะแต่งงานด้วย” อันนามองตะลึงตาค้าง เขาทั้งหล่อและสมาร์ต เธอเพิ่งเห็นข่าวการเปิดตัวห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่แห่งใหม่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาของเขาเมื่อไม่กี่วันนี้เอง ยังแอบคิดอยู่เลยว่า ต้องหาโอกาสเข้าไปทำความรู้จักกับเขาสักวัน

“ใช่ คุณคิม คุณลุงของไออุ่น” อลีนาก้มหน้าก้มตาตอบขณะพยายามจับชายกระโปรงสุ่มที่ยาวกองกับพื้นออกเพื่อจะสวมรองเท้า แต่ก็ทำได้ไม่ถนัดนัก

“ผมช่วย” คิรากรเดินผ่านอันนาไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามองราวกับเธอไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้นแล้วไปนั่งคุกเข่าบนพื้นพรมตรงหน้าอลีนาแล้วบรรจงจับเท้าเรียวเล็กของเธอขึ้นมาสวมรองเท้าให้อย่างไม่รังเกียจ เสร็จแล้วจึงเงยหน้าขึ้นสบตากับคนหน้าหวานด้วยแววตาที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาภูมิใจในตัวเจ้าสาวมากแค่ไหน “วันนี้คุณสวยมาก”

“วันนี้คุณก็หล่อมากค่ะคุณลุง” อลีนาแซวกลับด้วยรอยยิ้มที่แสดงความชื่นชมอย่างเปิดเผย

               “คุณแม่ให้ผมเอาของมาให้คุณ แต่ผมขอคุยกับน้องสาวคุณก่อนนะ” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนแล้วหันไปเผชิญหน้ากับอันนาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ต้องการเงินเท่าไหร่”

               “ค่าอะไร” อันนาไม่เข้าใจ

               “ค่าซื้อความเป็นแม่ ผมต้องการความแน่ใจว่าคุณจะไม่มายุ่งกับไออุ่นอีก และเรื่องที่คุณเป็นแม่ตัวจริงของไออุ่นก็จะต้องเป็นความลับตลอดไป”

               “คุณคิดว่าเด็กคนนั้นมีค่าแค่ไหนก็จ่ายมาเท่านั้นก็แล้วกัน” อันนาได้ทีฉวยโอกาสเรียกราคาให้คุ้มกับที่เธอเจ็บตัวเบ่งคลอดไออุ่นออกมา “ฉันไม่ได้คิดจะขายลูกกินนะ คุณเป็นคนเสนอเงินให้ฉันเอง ฉันแค่ไม่อยากให้คุณเสียน้ำใจ” หญิงสาวแสร้งออกตัวทั้งที่ตอนนี้ในสมองคิดไปไกลแล้วว่าจะเอาเงินที่ได้ไปหาความสุขใส่ตัวอย่างไรบ้าง

               คิรากรจุกจนพูดไม่ออก ถ้าจะให้เขาจ่ายตามที่เธอเรียกร้อง เขาคงไม่เหลืออะไรเลยแม้แต่ลมหายใจ

               “ระดับมหาเศรษฐีอย่างคุณ จ่ายมาสักร้อยล้านก็คงไม่สะดุ้งสะเทือนหรอกมั้ง” อันนาลองหยั่งเชิงเมื่อเห็นเขาเงียบไป

               “ตกลง ได้เงินไปแล้วก็อย่ามายุ่งกับไออุ่นอีกก็แล้วกัน” ชายหนุ่มกัดฟันบอกด้วยน้ำเสียงกดต่ำน่ากลัว ผู้หญิงคนนี้นอกจากจะใจดำแล้วยังเห็นแก่เงินอย่างน่ารังเกียจที่สุด

               “บาทเดียวก็ไม่ต้องจ่าย!” อลีนาพูดโพล่งออกมาอย่างสุดทน “ไออุ่นไม่ใช่สินค้าที่ใครจะมาตกลงราคาซื้อขายกัน ถ้าเอยยังพอมีความเป็นคนหลงเหลืออยู่บ้างก็สงสารแกเถอะ ในฐานะเพื่อนร่วมโลก ไม่ต้องในฐานะแม่ก็ได้!”

               “นี่เอิงจะมาด่าเอยทำไม ด่าว่าที่สามีตัวเองโน่นสิ เขาเสนอเงินให้เอยเอง เอยไม่ได้เป็นคนเรียกร้องสักหน่อย” อันนาโยนความผิดทั้งหมดไปให้คิรากรหน้าตาเฉย ทั้งที่ตัวเองเป็นคนระบุจำนวนเงินที่ต้องการอย่างมหาศาล

               “ผิดทั้งคู่นั่นแหละ” อลีนาหันไปตำหนิชายหนุ่มที่ยืนข้างกันด้วยสายตาแล้วหันมาตกลงกับอันนาต่อ “เราเคยตกลงกันแล้วนะว่าเอยจะไม่ยุ่งกับไออุ่นและจะไม่บอกแกว่าเอยเป็นแม่ ขอให้รักษาสัญญาด้วย”

               “พูดอย่างกับเอยอยากให้คนรู้นักนี่” อันนาเหยียดยิ้มแล้วเชิดหน้าเดินออกจากห้องไปอย่างอารมณ์เสียที่เงินร้อยล้านที่ลอยอยู่ตรงหน้าถูกอลีนาปัดทิ้งไปต่อหน้าต่อตา

               “คุณแน่ใจเหรอว่าน้องสาวคุณจะไม่สร้างปัญหาให้ไออุ่นในอนาคต” คิรากรถามอย่างไม่สบายใจ

               “แล้วคุณแน่ใจเหรอว่าถ้าจ่ายเงินให้เอยแล้วเอยจะไม่พูด” อลีนาย้อนถามเพื่อให้เขาได้ขบคิด

               “ผมก็ไม่แน่ใจหรอก แต่ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเพื่อปกป้องไออุ่นเลย”

               “คุณรู้มั้ยว่าสิ่งที่คุณทำจะเพิ่มบาดแผลในใจให้ไออุ่นในอนาคต แค่ถูกแม่ทิ้งแกก็เจ็บปวดมากพอแล้ว ถ้าวันนึงแกรู้ว่าแม่ขายแกให้คุณในราคาร้อยล้าน คุณลองคิดดู ว่าแกจะเจ็บปวดกว่าเดิมมากแค่ไหน”

               ชายหนุ่มนิ่งเงียบอย่างจำนนด้วยเหตุผล อลีนามองปัญหานี้ได้ลึกซึ้งกว่าเขามาก

               “ฉันเชื่อว่าความลับไม่มีในโลก สักวันไออุ่นต้องรู้ความจริง ฉันหวังแค่ว่าแกจะรู้ในวันที่พร้อมเผชิญหน้ากับความจริงเท่านั้นเอง”

               “ขอบคุณนะเอิง” น้ำเสียงของเขาทอดยาวนุ่มนวล ความซึ้งใจซึมซาบอยู่เต็มอก

               “ขอบคุณอะไรคะ”อลีนางุนงง ที่อยู่ๆ เขาก็เปลี่ยนโหมดกะทันหัน

“ขอบคุณที่คุณเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตผมกับไออุ่น” คิรากรรู้สึกว่าตัวเองโชคดีเหลือเกินที่ได้ผู้หญิงคนนี้มาเป็นแม่ของลูกและเป็นภรรยา ถึงแม้วันนี้เธอจะเป็นแค่ภรรยาในนาม แต่เชื่อเถอะว่าอีกไม่นาน เขาจะต้องทำให้เธอเป็นภรรยาของเขาอย่างแท้จริงให้ได้