5.1 | จบกันแล้ว

อลีนาที่นอนคลุมโปงอยู่ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำและเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ แต่ยังคงแกล้งทำเหมือนหลับต่อไปเพื่อลองใจคิรากรว่าเขาจะไว้ใจได้แค่ไหน เพราะจากสายตาเจ้าเล่ห์แพรวพราวก่อนที่จะหายเข้าไปในห้องน้ำของเขา มันทำให้เธอรู้สึกหวาดระแวงเขาขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

หญิงสาวได้ยินเสียงฝีเท้าหยุดอยู่ตรงหน้าโซฟา สักพักก็รู้สึกถึงสัมผัสอบอุ่นที่เบียดลงบริเวณน่อง

               “จะทำอะไรฉัน!” หญิงสาวเด้งตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมกับถามอย่างหวาดระแวง

               “ชู่...เบาๆ เดี๋ยวลูกตื่น” ชายหนุ่มที่กำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมที่เพิ่งสระเสร็จใหม่ๆ หันมาจุปากให้เธอเบาเสียงก่อนจะยิ้มขำ “ไออุ่นนอนอยู่นั่นทั้งคน ผมไม่ปล้ำคุณหรอกน่า”

               “แปลว่าถ้าไม่มีไออุ่นคุณก็จะทำเหรอ” อลีนาจ้องหน้าเขาตาแข็ง

               “จะบ้าเหรอคุณ ผมไม่ใช่โจรปล้นสวาท” เขาขำหนักขึ้นกว่าเดิม “ผมมีมากกว่าร้อยวิธีที่จะทำให้ผู้หญิงเต็มใจ ไม่ต้องใช้วิธีบังคับฝืนใจหรอก เอาไว้ผมจะค่อยๆ ใช้วิธีพวกนั้นกับคุณก็แล้วกัน”

               “ไม่ต้องมายุ่งกับฉันเลย” หญิงสาวยกหมอนขึ้นฟาดต้นแขนของเขาเต็มแรง แต่หมอนที่อัดแน่นไปด้วยเส้นใยสังเคราะห์ก็ไม่ได้ทำให้คนถูกทำร้ายร่างกายเจ็บแม้แต่น้อย แถมเขายังหัวเราะชอบใจอีกต่างหาก

               ถ้าเลือกได้ อลีนาอยากให้เขากลับไปเป็นคุณลุงหน้าดุคนเดิมมากกว่าผู้ชายเสน่ห์แพรวพราว ชวนให้ใจละลายแบบนี้

               “ไม่ยุ่งไม่ได้ เพราะคุณดันสวมรอยมาเป็นแม่ของลูกผม แล้วตอนนี้ไออุ่นก็คิดว่าคุณเป็นแม่แท้ๆ ของแกไปแล้ว คุณต้องรับผิดชอบความรู้สึกของแก” คราวนี้เขาพูดอย่างจริงจัง น้ำเสียงติดแววเคร่งเครียดเล็กน้อย รู้เลยว่าเขาไม่ได้ล้อเล่นแล้ว

               “ฉันก็ไม่ได้คิดจะทิ้งไออุ่นไปไหนอยู่แล้ว”

               “งั้นเราต้องมาตกลงกันว่าจะช่วยกันดูแลแกยังไง” เขาขยับตัวขึ้นมานั่งขัดสมาธิบนโซฟาแล้วหันหน้าเข้าหาคนที่นั่งกอดผ้าห่มอย่างหวาดระแวงอยู่อีกปลายด้านหนึ่งของโซฟา “เรื่องแบ่งวัน แล้วให้ไออุ่นไปอยู่บ้านโน้นทีบ้านนี้ทีผมไม่โอเค”

               “แต่จะให้ฉันย้ายไปอยู่บ้านคุณ ฉันก็ไม่โอเคเหมือนกัน” อลีนาบอกอย่างลำบากใจ

               “คุณกลัวอะไร” เขาไม่ได้คาดคั้นกดดัน เพียงแค่ต้องการรู้เหตุผลของเธอเพื่อร่วมกันหาทางออกที่จะทำให้สบายใจกันทั้งสองฝ่าย

               “ฉันตอบตรงๆ ได้ใช่มั้ย”

               “แมนๆ คุยกันเลย ไม่ต้องอ้อมค้อม” เขาขยับตัวนั่งในท่าที่สบายขึ้นเพื่อรอฟังคำตอบ

               “ฉันกลัวคุณ”

               “กลัวผม!?” คิรากรอึ้งก่อนจะกลายเป็นขำ “อย่าบอกนะว่าคุณกลัวผมปล้ำคุณจริงๆ”

               “ไม่ใช่อย่างนั้น”

               “งั้นคุณกลัวอะไรผม...หือ” ปลายเสียงนั้นทอดยาวอ่อนโยนราวกับกำลังพูดกับเด็กน้อย และเป็นน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจคนฟังหวามไหว

               อลีนากอดผ้าห่มแน่นขึ้น หลุบตาลงต่ำ พยายามครุ่นคิดหาคำตอบที่ดีกว่าการสารภาพว่า เธอกลัวเสน่ห์อันล้นเหลือราวกับระเบิดที่มีอานุภาพทำลายล้างของเขา แค่อยู่ในห้องแคบๆ ด้วยกันไม่กี่นาที เขายังทำให้เธอใจสั่นได้ขนาดนี้ ขืนไปอยู่บ้านเดียวกัน เธอต้องเผลอตกหลุมรักเขาเข้าสักวันแน่

ถ้าเขายัง ‘ว่าง’ เธอจะไม่หนักใจขนาดนี้เลย แต่นี่เขามีแพรวพราวอยู่ทั้งคน เธอไม่อยากก่อคดีซ้อนกับโจทก์คนเดิม คดีเก่ายังไม่ได้สะสาง ถ้ามีคดีใหม่เกิดขึ้นอีก เธอต้องเครียดจนสมองบวมแน่

“ว่าไงเอิง คุณกลัวอะไรผม” คิรากรถามเสียงนุ่มพลางขยับตัวเข้าหาคนที่เอาแต่นั่งก้มหน้านิ่งเงียบ

               “หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะคุณ ถ้าเข้าใกล้ฉันมากกว่านี้ฉันกลับบ้านจริงด้วย” หญิงสาวยกมือเบรกเขาไว้

               “โอเค...เอาเป็นว่าคุณไม่ต้องบอกก็ได้ว่ากลัวอะไรผม” เขายอมถอยห่างออกไปหนึ่งคืบเพื่อให้เธอสบายใจ “เรามาตกลงเรื่องไออุ่นกันดีกว่า”

               อลีนาผ่อนคลายขึ้นเมื่อเขาไม่คาดคั้นเอาคำตอบที่เธอไม่รู้จะพูดยังไง “คุณได้วางแผนอะไรไว้ในใจบ้างหรือเปล่าคะ”

               “อย่างที่ผมบอกคุณเมื่อตอนกลางวันว่า ‘ผมต้องการคุณ’ ให้มาทำหน้าที่แม่ของไออุ่น แล้วผมก็อยากให้คุณย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านผมด้วย ไออุ่นจะได้รู้สึกว่ามีพ่อและแม่พร้อมหน้าเหมือนคนอื่น ตอนเช้าเราจะไปส่งแกที่โรงเรียนพร้อมกัน ตอนเย็นแกเลิกเรียนบ่ายสาม ผมอาจจะไปรับแกคนเดียวเหมือนเดิม ส่วนกลางคืน เราก็พาแกเข้านอนพร้อมกัน วันหยุดก็จัดแฟมิลีทริปไปเที่ยวกันสามคน พ่อ แม่ ลูก”

               “จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอคะ” อลีนาคิดหนัก เพราะจากแผนการที่เขาวางไว้ เท่ากับเวลาทั้งหมดของเธอต้องทุ่มเทให้ไออุ่นและติดแหง็กอยู่กับเขาเกือบตลอดเวลา เธอพร้อมอุทิศเวลาทั้งหมดที่มีให้ไออุ่น แต่ไม่พร้อมเอาตัวไปพัวพันกับพ่อของไออุ่นมากขนาดนั้น

               “ผมคิดว่าจำเป็นสำหรับไออุ่นนะ เพราะทุกอย่างที่ผมพูดคือสิ่งที่เพื่อนที่โรงเรียนแกมี แต่แกไม่มี และแกก็รู้สึกว่าตัวเองขาด จนกลายเป็นแผลในใจแกอยู่ตอนนี้”

               เมื่อเห็นเธอทำท่าคิดหนัก เขาจึงยื่นข้อเสนอแบบพบกันครึ่งทาง เผื่อว่าเธอจะตัดสินใจง่ายขึ้น “ผมขอเวลาคุณแค่สองปีได้มั้ย ให้ไออุ่นโตพอที่จะเข้าใจอะไรมากกว่านี้ แล้วหลังจากนั้นคุณจะไปจากเราสองคนพ่อลูกผมก็ไม่ว่า”

               อลีนาสะดุดหูกับคำว่า ‘เราสองคนพ่อลูก’ เขากลายเป็นคนที่เธอต้องรับผิดชอบอีกคนตั้งแต่เมื่อไร

               “ตกลงค่ะ ฉันยอมรับเงื่อนไขของคุณก็ได้ แต่ฉันก็มีเงื่อนไขที่จำเป็นต้องให้คุณรับปากก่อนเหมือนกัน”

               “ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อลูก” เขาบอกหนักแน่นจริงใจ

               “ถ้าคุณมีใครเมื่อไหร่ ฉันจะเอาไออุ่นไปเลี้ยงเองทันทีนะ ฉันไม่อยากให้แกเจอปัญหาแม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยง”

               คิรากรระบายยิ้มอย่างสบายใจเมื่อได้ยินข้อเสนอที่แสนง่ายดายของเธอ ถ้าเขาจะมีใครสักคน ก็ต้องเป็นคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้อยู่แล้ว “ผมยอมรับเงื่อนไขของคุณ แต่ผมก็มีข้อแม้เหมือนกัน”

               “ว่ามาเลยค่ะ”

               “ในระยะเวลาสองปีที่เราอยู่ด้วยกันในฐานะพ่อและแม่ของไออุ่น คุณห้ามคบกับผู้ชายคนไหนเด็ดขาด”

               “ตกลงค่ะ” อลีนารับปากแบบไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว “ไม่ได้ยากอะไร ตอนนี้ฉันก็ไม่มีใครอยู่แล้ว”

               “ถ้าคุณยังไม่มีใคร สนใจจะมองผมเป็นตัวเลือกสักคนมั้ย” พอได้จังหวะเขาก็หยอดทันทีแบบไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดไป

               “คุณว่างเหรอ” เธอถามกึ่งประชด

               “คิดว่าผมไม่ว่างเหรอ” เขาย้อนถาม

               “ฉันก็พอได้ยินข่าวของคุณกับคุณแพรวพราวมาบ้าง” หญิงสาวพูดไปตามตรง เพราะอยากรู้ความจริงจากปากเขามากกว่าฟังคนอื่นพูดแล้วมาหลงเข้าใจเขาผิดเป็นตุเป็นตะ

               คิรากรหัวเราะร่วนอย่างไม่เห็นว่าเป็นเรื่องสำคัญอะไรก่อนตอบ “ผมกับแพรวจบกันไปนานแล้ว”

               “จบกันแล้ว แปลว่าเคยมีอะไรกันมาก่อน!?” อลีนาเผลอตัวใช้น้ำเสียงเหมือนภรรยาซักฟอกสามี ซึ่งทำให้คนถูกซักยิ้มพรายอย่างอารมณ์ดีขึ้นมาอีกครั้ง “ยิ้มอะไร”