5.2 | เชื่อใจผม

“ยิ้มให้คุณ” ตอบแล้วก็ยิ้มกว้างมากกว่าเดิมจนน่าหมั่นไส้

“หยุดยิ้ม แล้วตอบคำถามฉันมา” หญิงสาวออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

“ผมกับแพรวไม่ได้มีอะไรกันแบบที่คุณคิดหรอก เราเคยเดตกันแค่ครั้งเดียวเอง แต่ผมรู้สึกว่ามันไม่เวิร์ก ก็จบกันไปก็เท่านั้น” เขาตอบทุกอย่างตามความจริง และยินดีจะตอบทุกข้อสงสัยที่เธออยากรู้เพื่อที่เธอจะได้รู้จักและเข้าใจเขามากขึ้น “คุณทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสามีที่ถูกภรรยาจับได้ว่าแอบไปมีกิ๊กเลย”

“ถ้าฉันจะไปอยู่กับคุณ ฉันก็ควรต้องรู้ป้ะว่าคุณมีใครหรือเปล่า ฉันไม่อยากถูกผู้หญิงของคุณมาแหกอก” อลีนาแสร้งทำเป็นดุกลบเกลื่อนความรู้สึกตัวเอง ความจริงที่เธอซักละเอียดขนาดนี้ เพราะจะได้วางตัวกับเขาถูก ถ้าเขาว่าง เธอก็จะได้ยอมถูกอ่อยอย่างเต็มใจ แต่ถ้าไม่ว่าง เธอก็จะได้เตรียมตัวหาทางหนีทีไล่ให้ดี

“ผู้หญิงของผมมีแค่แม่ที่ให้กำเนิด ลูกสาวก็คือไออุ่น และกำลังจะมีอีกคนก็คือ...” เขาทอดจังหวะพลางมองสบตาเธออย่างลึกซึ้งเพื่อสื่อความนัยบางอย่างที่ซ่อนลึกอยู่ในใจ “...แม่ของลูก”

“เอาเป็นว่าฉันจะย้ายไปอยู่ที่บ้านกับคุณเพื่อช่วยกันดูแลไออุ่น” อลีนาตัดสินใจบอกหลังจากนิ่งคิดอยู่เกือบนาที “แต่ฉันจะเข้าไปอยู่ในฐานะแม่ของไออุ่นและภรรยาของน้องชายคุณนะ ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาดว่าฉันไม่ใช่แม่ตัวจริงของไออุ่น ฉันกลัวคนเอาไปพูดให้ไออุ่นได้ยินแล้วแกจะเสียใจ รอให้แกโตพอที่จะเข้าใจอะไรมากกว่านี้แล้วเราค่อยบอกความจริงกับแก”

               “แล้วผมต้องเรียกคุณด้วยชื่อไหน”

               “เรียกชื่อเอิงนี่แหละค่ะ ไม่มีใครรู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะว่าแม่ตัวจริงของไออุ่นเป็นใคร”

               “ไม่มีใครรู้หรอก ขนาดผมยังไม่รู้แม้แต่ชื่อ มีแค่รูปถ่ายใบเดียวที่เก็บมาจากห้องพักที่นิวยอร์กของเปรม”

               “คุณคงเหนื่อยมากสินะที่ต้องเลี้ยงไออุ่นมาคนเดียว” อลีนานึกเห็นใจหนุ่มโสดที่ต้องทิ้งชีวิตอิสระมาเลี้ยงเด็กที่ไม่ใช่ลูกของตัวเองตั้งหลายปี

               คิรากรยิ้มอย่างสุขใจเมื่อนึกถึงความน่ารักของไออุ่น “ผมไม่เหนื่อยเลย ไออุ่นเป็นเด็กน่ารัก เลี้ยงง่าย จะงอแงหนักหน่อยก็เฉพาะเวลาป่วยกับเวลาคิดถึงแม่เท่านั้น”

               “ตอนนี้ไออุ่นมีแม่แล้วนะคะ” หญิงสาวยิ้มพราย ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่น่ารักที่สุดเท่าที่คิรากรเคยเห็นมาเลย “ฉันไม่แน่ใจว่าจะเป็นแม่ที่ดีได้หรือเปล่า แต่ฉันสัญญาว่าจะเป็นแม่ที่ดีที่สุดในแบบของตัวเองเพื่อไออุ่น”

               “เพื่อลูกของเรา” เขาเน้นย้ำด้วยสุ้มเสียงที่ทำให้คนฟังหัวใจเต้นรัวเป็นจังหวะซุมบ้า

               ผู้ชายอะไร อ่อยหนัก อ่อยแรง อ่อยได้ทุกสองนาที!

               รุ่งเช้าวันใหม่ ไออุ่นตื่นมาเจอหน้าอลีนาตามที่คิรากรสัญญาไว้ก่อนนอน เด็กหญิงดีใจมากและยอมให้อลีนาป้อนโจ๊กให้โดยไม่งอแงเหมือนเมื่อวาน

               “เก่งมากค่ะ ไออุ่นเป็นเด็กดีแบบนี้ ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ แม่เอิงจะพาไปเที่ยวทะเลตามสัญญานะคะ”

               “เย้ๆ ไออุ่นอยากไปทะเล” เด็กป่วยสดใสขึ้นมาทันตาเห็นเมื่อรู้ว่าจะได้ไปเที่ยว

               คิรากรเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดสูทเนี้ยบกริบพร้อมออกไปทำงาน เขาเดินมาหยุดที่ข้างเตียงแล้วแตะหลังมือลงบนหน้าผากของลูกสาว “ไข้ลดแล้ว ปวดหัวมั้ยลูก”

               “ไม่ปวดค่ะ” เด็กน้อยตอบเสียงใส ในแววตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความสุขที่มีทั้งพ่อและแม่อยู่พร้อมหน้า

               “คุณจะไปทำงานเหรอ แล้วไออุ่นจะอยู่กับใคร” อลีนาอดเป็นห่วงไออุ่นไม่ได้ เพราะเธอก็ต้องไปทำงานเหมือนกัน

               “เดี๋ยวคุณแม่ผมกับพี่แก้ว พี่เลี้ยงของไออุ่นจะมาเฝ้าแกแทน” คิรากรบอกอลีนาแล้วนั่งลงที่ขอบเตียงเพื่อเจรจากับลูกสาว “คุณพ่อกับแม่เอิงต้องไปทำงาน ไออุ่นอยู่กับคุณย่ากับป้าแก้วก่อนนะคะ แล้วตอนเย็นคุณพ่อจะรีบพาแม่เอิงกลับมาหา”

               “แม่เอิงจะมาจริงๆ ใช่มั้ยคะ” ไออุ่นเงยหน้าขึ้นถามคุณแม่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง

               “มาค่ะ แม่เอิงสัญญา” หญิงสาวยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวกับนิ้วก้อยเล็กป้อมของเด็กน้อยแล้วหอมแก้มนุ่มทั้งสองข้างเพื่อย้ำคำสัญญา

               อลีนากับคิรากรช่วยกันป้อนข้าว ป้อนยา และเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ไออุ่นจนเสร็จเรียบร้อย เป็นจังหวะที่ศรียุดากับแก้วมาถึงพอดี

               “ไออุ่น คุณย่ามาแล้วลูก” คิรากรบอกลูกสาวพลางขยับตัวให้คนเป็นย่าเข้ามากอดและหอมหลานสาวเหมือนที่เคยทำเป็นประจำเมื่อเจอหน้ากัน

               ส่วนแก้วเอาขนมและของใช้ส่วนตัวของไออุ่นไปวางที่โต๊ะกินข้าวมุมห้อง

               ศรียุดาพูดคุยหยอกล้อกับหลานสาวอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะสังเกตเห็นอลีนาที่ยืนอยู่ปลายเตียง ผู้สูงวัยเขม้นมองหน้าหญิงสาวแล้วหันมามองหน้าลูกชายด้วยสายตามีคำถาม

               “เอิงครับคุณแม่”

               “เอิง?”

               “แม่ของไออุ่นครับ”

               “เมียเปรม?” ศรียุดาเบี่ยงหน้ามาถามคิรากรเสียงเบา ไม่ให้ไออุ่นได้ยิน

               “ใช่ครับ” คิรากรพยักหน้ารับอย่างลำบากใจ เขาไม่อยากโกหกมารดา เพราะรู้ว่าจะทำให้สถานการณ์ระหว่างอลีนาและศรียุดาตึงเครียด

               “สวัสดีค่ะคุณแม่” อลีนายกมือไหว้ผู้อาวุโสอย่างนอบน้อม แต่กลับถูกเชิดใส่ด้วยท่าทีแสนเกลียดชัง

               “เรียกฉันว่า ‘คุณศรี’ เหมือนแก้วเถอะ”

น้ำเสียงเยียบเย็นประกอบกับสายตาเชือดเฉือนของศรียุดาทำให้อลีนาหน้าชายิ่งกว่าถูกน้ำแข็งขั้วโลกสาดเข้าใส่ แต่หญิงสาวก็เข้าใจดี เพราะสิ่งที่อันนาทำไว้กับลูกชายคนเล็กของท่านนั้นเจ็บแสบนัก

คิรากรเห็นท่าไม่ดีจึงสะกิดชวนอลีนาให้ออกไปคุยกันนอกห้อง โดยมีสายตาของศรียุดามองตามด้วยความไม่ชอบใจที่ลูกชายคนโตให้ความสนิทสนมกับผู้หญิงที่ทำให้ลูกชายคนเล็กของท่านต้องตายแบบนั้น

               “ผมเห็นสายตาของคุณแม่ที่มองคุณแล้ว ผมว่าไม่ดีแน่ถ้าเราจะปิดบังความจริงกับท่านต่อไป”

               “แต่ถ้าบอกความจริงแล้วไออุ่นรู้จะทำยังไง” หญิงสาวไม่เห็นด้วยที่เขาจะเปิดเผยความจริงกับมารดา

               “คุณแม่รักไออุ่นไม่น้อยกว่าเราสองคน ผมเชื่อว่าท่านจะช่วยเราทะนุถนอมจิตใจของไออุ่น”

               อลีนาครุ่นคิดอย่างลังเลใจ ยิ่งมีคนรู้ว่าเธอไม่ใช่แม่แท้ๆ ของไออุ่นมากเท่าไร ก็ยิ่งเสี่ยงที่ไออุ่นจะรู้ความจริงมากขึ้นเท่านั้น

               “เชื่อผมนะเอิง คุณจะปิดบังใครก็ได้ แต่ไม่ควรปิดบังคนในครอบครัวเดียวกัน” คิรากรให้เหตุผลอย่างเป็นผู้ใหญ่ และในฐานะที่เขาอายุมากกว่าเธอถึงเจ็ดปี เขาต้องจูงมือเธอเดินไปในทิศทางที่จะก่อให้เกิดปัญหาในอนาคตให้น้อยที่สุด

               “คุณแน่ใจนะว่าจะไม่มีปัญหากับไออุ่น”

               “ผมแน่ใจ แล้วผมก็อยากให้คุณเชื่อใจผม ว่าผมเลือกทางที่ดีที่สุดให้ไออุ่นกับคุณแล้ว”

               “ให้ฉันด้วยเหรอ?” อลีนาไม่เข้าใจ

               “ถ้าคุณแม่รู้ความจริง ท่านน่าจะมองคุณในแง่ดีมากขึ้น มันก็ดีสำหรับคุณ”

“ฉันไม่แคร์ถ้าคุณแม่คุณจะมองฉันไม่ดี”

               “แต่ผมแคร์” คิรากรสวนกลับทันควัน “ผมอยากให้คุณแม่รู้สึกดีกับคุณเหมือนที่ผมรู้สึก แล้วอีกอย่าง...”

               “อีกอย่างอะไรคะ” เธอถามเมื่ออยู่ๆ เขาก็หยุดพูดไปเฉยๆ

               “ไม่มีอะไร” ชายหนุ่มยิ้มให้แก่การมองข้ามชอตที่ไกลเกินไปของตัวเอง เขาเพิ่งรู้จักเธอได้แค่สองวัน แต่กลับมองการณ์ไกลไปถึงปัญหาแม่สามีกับลูกสะใภ้ในอนาคตแล้ว ขืนให้เธอรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เธอคงเปลี่ยนใจไม่ยอมย้ายเข้าไปอยู่บ้านเดียวกับเขาแน่ “คุณลงไปรอผมที่ร้านกาแฟข้างล่างนะ เดี๋ยวผมพาคุณแม่ลงไปคุยด้วย”

               “ก็ได้ค่ะ” อลีนารับคำอย่างไม่สบายใจนักกับสิ่งที่เขาคิดจะทำ

               “อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ” เขาทักท้วงเสียงอ่อนแล้วใช้ปลายนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ยกมุมปากทั้งสองข้างของเธอขึ้นให้เป็นรอยยิ้ม “คุณยิ้มแล้วน่ารักกว่าทำหน้าจ๋อยๆ เยอะเลยนะ”

               “นี่คุณ ฉันไม่ใช่ไออุ่นนะจะได้มาหลอกล่อให้ยิ้มแบบนี้” หญิงสาวยิ้มขำอย่างผ่อนคลายขึ้น “ไหนๆ ก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ว่าไงก็ว่าตามกันละกัน”

               “เชื่อเถอะว่าผมเป็นเรือยอช์ตระดับพรีเมียม ผมไม่พาคุณไปจมกลางทะเลแน่นอน ขอแค่คุณเชื่อใจผม แล้วผมจะพาคุณก้าวข้ามทุกปัญหาเอง”