9.2

               “ไออุ่น แม่เอิงอยู่นี่ลูก” อลีนายกชายกระโปรงชุดเจ้าสาวที่ยาวกรุยกรายขึ้นขณะก้าวเร็วๆ เข้ามาหาไออุ่นพร้อมกับคิรากรและแก้วที่ตามหลังมาติดๆ

               เด็กหญิงวัยสี่ขวบมองหน้าหญิงสาวสองคนที่เหมือนกันไม่ผิดเพี้ยนสลับกันไปมาด้วยความงุนงงว่าใครคือแม่ตัวจริงของเธอกันแน่ แต่สิ่งที่ทำให้เธอตัดสินใจวิ่งเข้าไปหญิงสาวในชุดแต่งงานที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่ก็คือแววตาอาทรที่คุ้นเคย “แม่เอิงขา”

               “ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะคะคนเก่ง” อลีนาย่อตัวลงกอดปลอบขวัญเด็กน้อยพลางใช้ปลายนิ้วเกลี่ยรอยน้ำตาออกจากแก้มที่เป็นก้อนกลมนุ่มนิ่ม

               “เกิดอะไรขึ้นคะพี่คิม” ดานิกาที่จับกลุ่มคุยอยู่กับมกรธวัชหันมาเห็นเหตุการณ์จึงรีบเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วงระคนตกใจ เพราะเห็นแต่ละคนหน้าตาเคร่งเครียดกันมาก อีกทั้งไออุ่นก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียงดังไม่หยุด

               “พี่ก็อยากรู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น” คิรากรกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงกดต่ำ ในขณะที่สายตาดุดันจ้องเขม็งไปที่อันนา “ทำอะไรลูกสาวผม”

               “ฉันไม่ได้ทำอะไร” หญิงสาวปฏิเสธเสียงแข็ง

               “ผมได้ยินไออุ่นพูดว่าเจ็บ คุณทำอะไรแก!” ชายหนุ่มตะคอกเสียงดังเรียกสายตาคนทั้งงานให้หันมามอง นักข่าวเกือบทุกสำนักที่อยู่ในงานต่างกรูกันเข้ามาถ่ายภาพ แสงแฟลชสว่างวาบพร้อมกับเสียงชัตเตอร์ที่ดังระรัวส่งผลให้ไออุ่นที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของอลีนาตกใจกลัวจนตัวสั่นมากกว่าเดิม

“หยุดถ่ายเดี๋ยวนี้! ถ้าข่าวนี้มีการเผยแพร่ออกไป ผมจะฟ้องพวกคุณทุกสำนัก” เขาออกคำสั่งกับนักข่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวแล้วปรับให้นุ่มนวลขึ้นเมื่อหันมาพูดกับอลีนา “เอิง พาไออุ่นขึ้นไปพักที่ห้องข้างบนก่อน”

“ค่ะ” อลีนาจะจูงไออุ่นออกไป แต่ก็นึกเป็นห่วงจึงหันกลับมาอีกครั้งเพื่อจะบอกให้คิรากรใจเย็น แต่พอเห็นว่าดานิกากำลังลูบแขนและกระซิบเตือนเขาด้วยเรื่องเดียวกับที่เธอเป็นห่วงอยู่แล้วจึงเปลี่ยนใจหันไปบอกศิวภัทรแทน “พี่พอลคะ เอิงฝากดูแลเอยด้วยนะคะ อย่าให้ก่อเรื่องอีก”

“ไม่ต้องให้ใครมาดูแลเอย เอยจะกลับบ้านแล้ว” อันนาบอกเสียงขุ่นแล้วเชิดหน้าเดินจากไปโดยไม่รู้สึกผิดเลยสักนิดที่ทำให้ลูกในไส้ตกใจกลัวขนาดนั้น

คิรากรจะตามไปเอาเรื่องอันนา แต่ดานิกาฉุดแขนเขาเอาไว้ “อย่าตามไปเลยค่ะพี่คิม วันนี้วันสำคัญของพี่นะคะ แล้วนี่ก็ใกล้เวลาที่จะเริ่มพิธีการแล้วด้วย”

ชายหนุ่มตัดใจยอมปล่อยอันนาไปทั้งที่โกรธมาก ตอนนี้เขาต้องดูแลจิตใจที่บอบช้ำของไออุ่นก่อนเป็นอันดับแรก “พี่ฝากพายบอกคุณแม่ให้หน่อยนะว่าพี่ขอเลื่อนพิธีการออกไปครึ่งชั่วโมง พี่ขอพาไออุ่นขึ้นไปพักข้างบนให้หายตกใจก่อน”

“ไม่ต้องห่วงค่ะ พายจะดูแลทางนี้ให้เอง พี่คิมไปดูแลไออุ่นเถอะ”

คิรากรขอบคุณดานิกา จากนั้นจึงหันไปอุ้มไออุ่นขึ้นมาแล้วพาเดินไปกดลิฟต์ โดยมีอลีนาและแก้วตามขึ้นไปด้วย

เมื่อขึ้นมาถึงห้องพักส่วนตัวที่เปิดไว้สำหรับเป็นห้องแต่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาว ชายหนุ่มก็ตำหนิพี่เลี้ยงของไออุ่นอย่างไม่พอใจทันที แก้วยอมรับผิดแต่โดยดี แต่ก็อธิบายให้นายจ้างเข้าใจว่า เธอปล่อยให้ไออุ่นวิ่งเล่นอยู่กับเด็กๆ ที่เป็นลูกหลานของแขกที่มาร่วมงานโดยยืนมองอยู่ห่างๆ แต่เผลอแค่แป๊บเดียว ไออุ่นก็คลาดสายตาไปแล้ว

“ผมไม่โอเคที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ถึงมันจะเป็นความผิดครั้งแรก แต่ผมคงเสี่ยงให้พี่แก้วดูแลลูกสาวผมต่อไม่ได้”

“ใจเย็นก่อนค่ะคุณคิม ไออุ่นก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก” อลีนาที่กอดปลอบไออุ่นอยู่พูดเตือนสติ “เราเป็นพ่อแม่ ทิ้งลูกไว้กับคนอื่น เราก็ผิดเหมือนกัน”

               “เป็นความผิดของผมเองเอิง” คิรากรยอมรับอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง “ต่อไปผมคงต้องดูแลไออุ่นให้ดีกว่านี้และคงไม่ปล่อยให้น้องสาวคุณเข้าใกล้แกอีกเด็ดขาด” ชายหนุ่มมองร่างเล็กของไออุ่นที่ขดตัวจนแทบจะเป็นก้อนกลมอยู่ในอ้อมกอดของอลีนาแล้วยิ่งรู้สึกผิด เขาดูแลประคบประหงมลูกสาวมาอย่างดีตั้งแต่แรกเกิดจนถึงตอนนี้ ไออุ่นไม่เคยเจอคนใจร้ายเกรี้ยวกราดแบบที่อันนาทำเลยสักครั้ง เพราะฉะนั้นไม่แปลกเลยที่เด็กหญิงจะมีอาการตื่นกลัวมากขนาดนี้ คงต้องใช้เวลาเยียวยากันสักพักกว่าที่ไออุ่นจะลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ได้

“คุณพ่อขา อย่าดุป้าแก้ว” เสียงเล็กอู้อี้ดังขึ้นท่ามกลางความตึงเครียดของผู้ใหญ่ทั้งสามคน จากนั้นเจ้าของเสียงก็ผละออกจากอ้อมกอดแม่เดินไปกอดเอวของพี่เลี้ยงที่ยืนหน้าสลดด้วยความรู้สึกผิดที่ทำหน้าที่บกพร่องจนทำให้เด็กหญิงเกือบได้รับอันตรายจากคนใจร้าย “โอ๋ๆ ป้าแก้วไม่เศร้านะคะ”

               แก้วทรุดตัวลงกอดเด็กหญิงที่เธอช่วยคิรากรเลี้ยงมาตั้งแต่อายุยังไม่ถึงหนึ่งเดือนเต็มด้วยน้ำตาคลอเบ้า ตัวเองยังมีน้ำตาเปื้อนแก้มอยู่เลย แต่ก็ยังมีแก่ใจมาปลอบพี่เลี้ยงอีก

               “ตัดสินใจใหม่มั้ยคะคุณคิม” อลีนาละสายตาจากภาพน่ารักตรงหน้าแล้วหันไปถามเจ้าบ่าวของเธอที่ยืนมองภาพนั้นอย่างประทับใจระคนสะเทือนใจอยู่เช่นกัน

               คิรากรชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจให้แก้วอยู่ทำหน้าที่ดูแลไออุ่นต่อไป แก้วทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีมาตลอด และไออุ่นก็รักแก้วมากราวกับเป็นคนในครอบครัว เวลาที่เขาพาไปเที่ยวโดยไม่มีแก้วไปด้วย ไออุ่นก็มักจะขอซื้อขนมหรือของเล่นตามประสาเด็กมาฝากแก้วเสมอ

               “เมื่อกี้ผมโมโหมากไปหน่อย เพราะคนที่ทำให้ไออุ่นตกใจคือคนที่ผม ‘เกลียด’ ที่สุด พี่แก้วจำหน้าผู้หญิงคนนั้นไว้นะ แล้วต่อไปอย่าให้เขาเข้าใกล้ไออุ่นอีก”

               “ขอบคุณมากค่ะคุณคิม ต่อไปฉันจะไม่ปล่อยให้น้องไออุ่นคลาดสายตาเลย” แก้วรับปากหนักแน่น ไม่ใช่เพราะกลัวตกงาน แต่เป็นเพราะเธอก็รักไออุ่นเหมือนลูกเหมือนหลานเช่นกัน

               หลังจากเคลียร์ปัญหากันจบและปลอบใจไออุ่นจนกลับมายิ้มร่าเริงได้ตามปกติ เจ้าบ่าวเจ้าสาวก็พากันลงไปที่งานเลี้ยงเพื่อดำเนินพิธีการให้เสร็จสิ้น โดยทุกขั้นตอนทั้งคู่จะจูงมือไออุ่นคนละข้างไปด้วยตลอดเวลา แม้กระทั่งตอนตัดเค้กแต่งงาน คิรากรก็อุ้มไออุ่นขึ้นมาให้ช่วยตัดด้วย เด็กหญิงสนุกสนานและตื่นเต้นมาก เพราะเค้กแต่งงานของพ่อกับแม่ใหญ่กว่าเค้กวันเกิดของเธอหลายเท่า

               “ไออุ่นอยากเป่าเทียน”

               คำพูดใสซื่อของเด็กหญิงตัวน้อยดังผ่านไมโครโฟนเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากคนทั้งงาน