9.1

“เมื่อกี้คุณบอกว่าคุณแม่ให้เอาของมาให้ฉัน อะไรเหรอคะ” หญิงสาวตั้งใจถามเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศที่ชวนอึดอัดจนหายใจไม่ออก เพราะดูจากที่เขามองเธอตาไม่กะพริบแล้ว มันไม่น่าไว้วางใจเอาเสียเลย

               “คุณแม่ให้เอาแหวนแต่งงานมาให้คุณ” ชายหนุ่มหยิบแหวนแต่งงานที่เก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทด้านในออกมาชูให้เจ้าสาวดูแล้วอดนึกถึงคำพูดของมารดาที่พูดกับเขาตอนมอบแหวนวงนี้ให้ไม่ได้

               ‘แม่ไม่คิดเลยว่าแหวนวงนี้จะได้ใช้งาน เพราะไม่เห็นวี่แววว่าคิมจะยอมตกลงปลงใจกับผู้หญิงคนไหน’ ศรียุดาบอกด้วยรอยยิ้ม

            ‘ผมก็ไม่คิดเหมือนกันว่าคุณแม่จะยอมมอบแหวนประจำตระกูลของเราให้เอิง’ พูดแล้วเขาก็อดแปลกใจไม่ได้ ‘ผมนึกว่าคุณแม่ไม่ชอบเอิงซะอีก’

               ‘แม่ยอมรับว่าแม่มีอคติกับเอิงเพราะเป็นพี่สาวของแม่ไออุ่น แต่คิมรู้มั้ยว่าทำไมแม่ถึงยอมให้คิมแต่งงานด้วย” ผู้เป็นมารดาทอดสายตามองบุตรชายด้วยความรักและเข้าใจอย่างที่เคยเป็นเสมอมา

               ‘ทำไมเหรอครับ’

               ‘วันที่แม่บอกให้คิมแต่งงานกับเอิง แม่ตั้งใจพูดเพื่อให้คิมปฏิเสธแล้วไล่เอิงออกไปจากชีวิตไออุ่น เพราะแม่รู้ว่าคิมไม่อยากแต่งงาน แต่คิมกลับไม่ปฏิเสธ แถมยังดีใจออกนอกหน้าอีก แค่นั้นแม่ก็รู้แล้วว่าคิมมีใจให้เอิง’

               คิรากรอึ้ง แม่ก็คือแม่ มองเขาทะลุปรุโปร่งภายในเวลาไม่กี่นาที

‘แล้วคุณแม่ยอมรับเอิงได้เหรอครับ’

               ‘แม่ยังไม่ยอมรับผู้หญิงคนนั้น แต่แม่ยอมรับการตัดสินใจของคิม แม่จะให้โอกาสเอิงพิสูจน์ตัวเองว่าเธอดีพอที่จะเป็นแม่ของไออุ่นและภรรยาของคิม’

               ‘ขอบคุณคุณแม่มากนะครับ’ ชายหนุ่มก้มกราบที่ตักของมารดาแล้วโอบกอดท่านไว้ด้วยความรักอย่างที่สุด สำหรับเขา ไม่มีอะไรมีค่ามากไปกว่าการที่คนในครอบครัวรักและเข้าใจแบบนี้อีกแล้ว

               “คุณพร้อมจะเป็นครอบครัวเดียวกันกับผมแล้วใช่มั้ย” คิรากรถามเจ้าสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ซึ่งส่งกระแสความอบอุ่นไปถึงหัวใจคนฟัง

               “พร้อมแล้วค่ะ” อลีนาตอบรับอย่างมั่นใจ แต่ในขณะเดียวกันก็อดขำอยู่ในใจไม่ได้ที่เขาจริงจังมาก ทั้งที่เป็นการแต่งงานจัดฉาก

               “ผมขอเตือนไว้ก่อนว่า แต่งงานกันแล้ว ผมจะไม่มีวันปล่อยมือจากคุณเด็ดขาด”

               “แล้วฉันจะคอยดู”

               “แปลว่าคุณไม่เปลี่ยนใจ”

               “ไม่ค่ะ”

               “งั้นผมขอมือคุณหน่อย”

               อลีนายิ้มให้เขาอย่างคนที่ตัดสินใจดีแล้ว จากนั้นจึงวางมือลงบนมือใหญ่ที่ยื่นรออยู่ตรงหน้า เขาบีบกระชับมือเธอแผ่วเบาก่อนจะยกขึ้นเพื่อบรรจงสวมแหวนแต่งงานให้ที่นิ้วนางข้างซ้าย ซึ่งเป็นแหวนเพชรเม็ดใหญ่ดีไซน์หรูหรา หญิงสาวคาดเดาอนาคตไม่ออกว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่ก็เชื่อมั่นว่ามันคงไม่เลวร้าย เพราะเธอและเขาต่างก็มีหัวใจดวงเดียวกัน นั่นก็คือไออุ่น จะว่าไปก็คงเปรียบเสมือนนักเดินทางที่มีจุดหมายเดียวกัน อย่างไรก็ต้องประคองกันเดินไปจนถึงปลายทางให้ได้

               “เปลี่ยนใจตอนนี้ไม่ทันแล้วนะ” คิรากรบอกพลางประทับรอยจูบลงบนหลังมือเนียนนุ่มที่เขาเพิ่งสวมแหวนให้พร้อมกับจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมใสที่ล้อมกรอบด้วยแพขนตางอนยาวตามธรรมชาติ และเหมือนมีแรงดึงดูดมหาศาลเรียกร้องให้เขาเลื่อนริมฝีปากจากหลังมือของเธอขึ้นไปกดแนบกับเรียวปากนุ่มที่เขาเคยลิ้มรสมาแล้วครั้งหนึ่ง

               อันนากระดกแชมเปญเป็นแก้วที่หกแล้วกระแทกแก้วเปล่าลงบนโต๊ะอย่างแรงจนคนข้างๆ หันมามอง เธอพยายามตะเกียกตะกายถีบตัวเองให้ขึ้นไปอยู่บนที่สูง แต่ดูเหมือนพระเจ้าไม่เข้าข้าง ศิวภัทรที่อุตส่าห์ใช้มารยาแย่งมาจากอลีนาก็กำลังจะเหลือแต่ตัวกับหนี้สิน

               ส่วนมาร์ชหรือมกรธวัช ไฮโซหนุ่มทายาทนักธุรกิจพันล้านที่เธอฉกมาจากแพรวพราวก็เพิ่งสลัดเธอทิ้งเมื่อวันก่อน และตอนนี้เขาก็กำลังถูกบรรดาเซเลบริตี สาวน้อยสาวใหญ่รุมล้อมอยู่ที่มุมหนึ่งในห้องจัดเลี้ยงเดียวกัน เขาเห็นเธอ แต่แกล้งทำเป็นเมิน นั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกไร้ค่า

               “ฉันจะหาผู้ชายคนใหม่ให้ดีกว่าคุณเป็นร้อยเท่าคอยดู!” อันนาตั้งปณิธานกับตัวเอง

               “ก่อนจะหาผู้ชายคนใหม่ เอยควรจบกับพี่อย่างเป็นทางการก่อน” ศิวภัทรที่เฝ้าสังเกตอันนาอยู่ข้างหลังพักใหญ่ก้าวเข้าไปเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ไม่แน่ใจว่าครั้งหนึ่งเขาเคยรักหรือแค่ติดบ่วงความเร่าร้อนกันแน่ “เราเลิกกันเถอะ พี่ขอยกเลิกการแต่งงาน”

               อันนาเจ็บจี๊ดที่ถูกผู้ชายบอกเลิกถึงสองคนซ้อน “เลิกก็เลิก เอยก็ไม่อยากแต่งงานกับพี่พอลแล้วเหมือนกัน”

               “ของทุกอย่างที่พี่เคยซื้อให้เอย พี่ยกให้ พี่ขอแค่แหวนวงนั้นคืน” ศิวภัทรมองไปที่แหวนเพชรราคาเกือบสิบล้านบาทบนนิ้วนางข้างขวาของเธอ ชายหนุ่มจำได้ว่าครั้งแรกที่เขามอบแหวนวงนี้ให้เธอ เขาสวมให้ที่นิ้วนางข้างซ้าย ถ้าเธอยังพอมีใจให้เขาอยู่บ้าง มันก็ควรจะอยู่ที่เดิม

               “เอาคืนไปเลย” อันนาถอดแหวนปาใส่อกเสื้อของศิวภัทรอย่างเกรี้ยวกราดโดยไม่สนใจแขกเหรื่อที่ต่างหันมามอง “แล้วก็จบๆ กันไป ไม่ต้องมาให้เอยเห็นหน้าอีก!”

               “ทุกวันนี้พี่ก็แทบไม่เจอหน้าเอยอยู่แล้ว ถ้าไม่ตามมาที่งานนี้ก็คงไม่เจอตัว” ศิวภัทรก้มเก็บแหวนที่ตกอยู่แทบเท้าขึ้นมาแล้วยิ้มเยาะใส่นัยน์ตาคนตรงหน้า “ถ้าเอยนิสัยดีได้สักเสี้ยวนึงของเอิง ชีวิตเอยคงดีกว่านี้มาก”

               “ไม่ต้องมายุ่งกับชีวิตฉัน!” สรรพนามที่ใช้แทนตัวของหญิงสาวเปลี่ยนไปตามโทสะที่พุ่งสูงขึ้น “เอาชีวิตตัวเองให้รอดก่อนเถอะ สถานีโทรทัศน์กำลังจะเจ๊งมิเจ๊งแหล่อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ!”

               “มันก็แค่วิกฤติทางธุรกิจ แค่ช่วงนึงเท่านั้น ยังไงครอบครัวพี่ก็ไม่ปล่อยให้มันพังแน่”

ถึงแม้ศิวภัทรจะเป็นผู้ชายโลเลหลายใจ แต่เรื่องงานเขาเป็นคนจริงจังและจัดว่าเป็นผู้บริหารที่เก่งมากคนหนึ่ง เขาเชื่อมั่นในตัวเองและทีมผู้บริหารของสถานีฯ ว่าจะช่วยกันกู้วิกฤตินี้ขึ้นมาได้

               “ขอให้โชคดีก็แล้วกัน” อันนายิ้มเยาะ ไม่คิดว่าเขาจะทำได้ แล้วสะบัดหน้าเดินจากไป แต่ยังไปไม่ถึงไหน เด็กหญิงในชุดกระโปรงสีชมพูฟูฟ่องก็วิ่งมากอดเอวเธอเอาไว้

               “คุณแม่ขา”

               “แม่เม่อที่ไหน ถอยไป!” อันนาแกะแขนเด็กหญิงตัวน้อยออกจากตัวแล้วสะบัดออกอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด

               “นี่เด็กนะเอย!” ศิวภัทรปราดเข้ามาช่วยประคองร่างเล็กที่ถูกผลักจนเกือบล้มได้ทัน

               “อยากมาเกะกะทำไมล่ะ”

               “ไออุ่นจะหาแม่เอิง” เด็กหญิงเบะปากร้องไห้พลางสะบัดตัวออกจากมือของศิวภัทรแล้วโผเข้าไปกอดเอวอันนาอีกครั้ง “แม่เอิงอย่าดุไออุ่น ไออุ่นรักแม่เอิงนะคะ”

               “ไออุ่นเหรอ” อันนาก้มหน้าลงมองเด็กหญิงที่ซุกหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่แนบลำตัวของเธอด้วยสายตาว่างเปล่าไร้ความรู้สึก เธอเบ่งคลอดเด็กคนนี้ออกมาก็จริง แต่ไม่ได้มีความผูกพันเลยแม้แต่นิดเดียว เธอคิดมาตลอดว่าเด็กคนนี้เป็นคนทำลายอนาคตเธอด้วยซ้ำ “ปล่อยฉัน ฉันไม่ใช่แม่เอิง” หญิงสาวบอกเสียงแข็งพลางจับไหล่เล็กทั้งสองข้างของเด็กหญิงดันออกห่างจากตัว

               “ไออุ่นเจ็บ” ไออุ่นเงยหน้ามองอันนาทั้งน้ำตา ผู้หญิงคนนี้หน้าเหมือน ‘แม่เอิง’ ของเธอมาก แต่แววตาแข็งกระด้างที่จ้องมองลงมานั้นไม่เหมือนแม่เอิงที่เธอรู้จักเลยสักนิด