หาลู่ทางชีวิตใหม่

‘คบซ้อน หวังฟันสาวเก็บแต้มไปวันๆ คิดว่าคนอื่นโง่หลอกได้หลอกเอา นั่นมันเรียกสันดานชั่ว!’

รจนาด่าเรียงตัว พลางจ้องหน้าแฟนหนุ่ม ผิดหวังก็ใช่ แต่อีกใจก็ต้องนับว่าเธอคงทำบุญมาดีที่รู้เช่นเห็นชาติแฟนหนุ่ม โดยไม่พลาดท่าจนท้องป่องอีกคน แบบนั้นคงช้ำใจยิ่งกว่าเพราะสงสารลูกที่จะเกิดมามีพ่อแบบนี้

‘ต่อไปก็อย่าทำแบบนี้กับใครอีกแล้วกัน อ้อ...ในเมื่อเลิกกันแล้ว เงินที่นายยืมไปก็คืนมาด้วยแล้วกัน’

‘เงิน...เงินอะไรกันคะพี่จักร’ ใบเฟิร์นหันไปถามหน้าตื่น

‘นี่หล่อน ถ้ายังไม่รู้ ฉันจะบอกให้เอาบุญนะ ลำพังเงินเดือนอิพี่จักรของเธอน่ะ เดือนๆ หนึ่งมันยังชักหน้าไม่ถึงหลังเลย ไหนจะผ่อนรถ ไหนจะผ่อนคอนโด เอาเงินที่ไหนมาดาวน์ ลำพังกินข้าวด้วยกันมันยังเกี่ยงฉันจ่ายให้เลย บอกว่ายืมเดี๋ยวคืนอ้างเป็นแฟนกันอย่าคิดเรื่องหยุมหยิม แต่จนถึงตอนนี้มันก็ไม่คืนฉันสักบาท ตอนอยู่กับเธอถ้ามันเลี้ยงข้าวเธอนั่นถือว่าบุญหัวแล้วนะ’

ใบเฟิร์นหน้าเสีย จึงทำให้รจนารู้ว่าคำพูดเธอแทงใจดำอีกฝ่ายเข้าให้แล้ว

‘อะไรกัน กับเธอก็โดนเหรอ เฮ้อ...ไม่ไหวนะผู้ชายแบบนี้ หวังว่ามีลูกแล้วก็เปลี่ยนนิสัยหน่อยแล้วกันเนอะ ไม่ใช่เอะอะหาเรื่องเอาเปรียบแฟนแบบนี้มันไม่แมนว่ะ เรื่องค่ากินที่บอกยืมน่ะฉันไม่เอาก็ได้ถือว่าทำทานให้หมายังมากกว่านี้ แต่ค่าดาวน์รถดาวน์คอนโดที่ยืมไปฉันจะเอาคืนทุกบาททุกสตางค์พร้อมดอก’

‘โธ่...รจ เงินมากแบบนั้นพี่ไม่มีให้หรอก’

‘ไม่มี งั้นก็ขายๆ ไปซะสิทั้งรถและคอนโดแล้วก็ของฟุ่มเฟือยทั้งหลายน่ะ แล้วเอาเงินมาคืนฉันซะจะได้หมดเวรหมดกรรมกันไป สัญญากู้ยืมก็มีอยู่นี่ หรือจะให้แจ้งความ ฉันพร้อมนะ ตอนนี้ก็ได้’

จักรินเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ‘เออ! เดี๋ยวกูคืนให้ อีงกเอ๊ย!’

‘อย่ามาขึ้นกู ขึ้นอีกับฉันนะ ไอ้แมงดาเอ๊ย เกาะชายกระโปรงผู้หญิงกินไปวันๆ แล้วยังมีหน้ามาว่าผู้มีพระคุณอีก ไปลงนรกซะไป เงินน่ะรีบโอนคืนมา ฉันให้เวลาถึงพรุ่งนี้ ไม่คืนมีเรื่อง อยากลงสื่อไหนบอกได้ ฉันมีคอนเนคชั่นนักข่าวคุณภาพเพียบเลย ทุกสื่อทุกสำนักด้วยนะ อยากลงเจ้าไหนบอกได้ แต่บริษัทที่นายทำงานอยู่นี่สิอาจไม่ปลื้มนะ’

รจนายิ้มเย็น ทั้งๆ ที่หัวใจพังย่อยยับไปหมดแล้ว แค่เธอไม่ใช่คนเจ้าน้ำตาที่จะมาคร่ำครวญต่อหน้าใครก็เท่านั้น หญิงสาวจิกตามองคนทั้งสองอีกครั้งก่อนเชิดหน้าใส่

‘เดี๋ยวก่อนรจ อย่าเพิ่งไป...’ หญิงสาวถอนหายใจอย่างรำคาญ

‘เอาของเธอกลับไปด้วย’

‘ของ? ของอะไร’ จักรินไม่ตอบแต่เขาเดินเข้าไปในห้องชั่วครู่ก่อนเดินออกมาพร้อมกับของบางอย่างที่ทำให้หญิงสาวตาโต

กรงใส่หมาบีเกิ้ลถูกหิ้วมาวางตรงหน้า

‘หมาที่เธอให้ฉันเมื่อวันวาเลนไทน์ที่ผ่านมา เอากลับไปเลี้ยงเองเถอะ’

จะไม่เอาเพราะเกลียดเจ้าของ แต่พอมองดวงตาใสแจ๋วของเจ้าหูยาวในกรงที่ไม่มีความผิดก็อดใจอ่อนไม่ได้

แล้วกว่าจะรู้ตัวสุดท้ายทั้งคนทั้งหมาก็กลับมาพร้อมกันเสียแล้ว ทิ้งอดีตที่แสนเฮงซวยไว้เบื้องหลัง จารึกไว้ว่าภายในวันเดียวชีวิตของรจนาต้องเสียทั้งงานและความรักเพียงเพราะสันดานผู้ชายมักมากในกามไม่รู้จักพอสองคน

รจนาถอนหายใจทิ้งขว้าง หลังตกงานและอกหักเธอก็กลับมานอนมองเพดานโง่ๆ ที่อะพาร์ตเม้นต์อยู่เกือบสองสัปดาห์พร้อม ‘เจ้าเอริ’ หมาบีเกิ้ลหน้าตาซื่อบื้อที่จักรินคืนมาให้ดูต่างหน้า

ส่วนเงินที่จักรินยืมไป เธอไม่รู้ว่าเขาไปทำอิท่าไหน หรืออาจกลัวคำขู่ประจานของเธอจึงรีบหาเงินมาโอนกลับคืนให้ตามกำหนดครบทุกบาททุกสตางค์

ก็ยังดีที่อย่างน้อยเธอก็มีทุนไว้ต่อชีวิตในช่วงตกอับได้อีกหน่อย

จนกระทั่งวันที่สิบสี่ของการนอนตายประชดชีวิตบัดซบ ก็มีโทรศัพท์สายหนึ่งที่ช่วยดึงสติเธอให้กลับคืนมา

จะใครอีกล่ะ ถ้าไม่ใช่คนที่เปิดเพลงพระสังข์ทองปลุกเธอตอนนี้

‘นางสีดา’ ที่ไม่ใช่เมียพระราม แต่กลับมีสามีชื่อนายแผน หรือก็คือพ่อแม่บังเกิดเกล้าของเธอนี่เองที่โทรหาเธอเพราะความคิดถึงที่ลูกสาวไม่ยอมกลับไปเยี่ยมบ้านนานนับปี กับคำพูดเดียวที่ทำให้คนที่พยายามจะเข้มแข็งถึงกับพังทลายน้ำตาแตก

‘ถ้าอยู่ที่นั่นไม่ไหวก็กลับบ้านเรานะลูก พ่อกับแม่คิดถึงแกนะยัยรจ’

แล้วพอรู้ตัวอีกทีเธอก็เก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋า บอกเลิกเช่าอะพาร์ตเม้นต์เพราะไม่รู้จะได้กลับมาเมื่อไหร่ในเมื่อยังหางานใหม่ไม่ได้ และหิ้วกรงหมาขึ้นเครื่องบินกลับมาซบอกพ่อแม่ที่บ้านเสียแล้ว แม้จะล้มแต่ชีวิตก็ยังต้องเดินหน้าต่อ เธอตัดสินใจมาพักที่บ้านต่างจังหวัด เพื่อหาลู่ทางชีวิตใหม่