INICIAR SESIÓNด้านปีเตอร์เดินกลับเข้ามาในห้องนอนหลังจากไปส่งแดเนียลกับแมทธิวเข้านอน เห็นเมียรักหลับอยู่บนเตียงแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ คงจะเหนื่อยมากสินะลูกตั้งสามคนปีเตอร์คิดในใจ เดินไปชะโงกหน้ามองดูลูกสาวคนเล็กที่กำลังนอนหลับปุ๋ยด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็หายเข้าในห้องน้ำ ไม่นานก็ออกมาพร้อมกับชุดนอนไปล้มตัวลงนอนข้า
"หนูเปล่านะคะ คุณพ่อ" นีน่าร้องไห้สะอึกสะอื้น "เอาล่ะ จอห์นลูกเห็นไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น" โรสถามขึ้น "เห็นครับ ลิลลี่ยืนหันหลังพอดี นีน่ากำลังจะสาดน้ำหวานใส่แต่โชคดีที่น้องแดเนียลมาเห็นก่อนก็เลยปัดมือออกก่อนครับ" จอห์นมองหน้านีน่าที่เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น เด็กอะไรนิสัยไม่ดีพี่สาวตัวเองแท้ๆยังจะแก
ช่วงเย็นของวันปีเตอร์กับพิมพ์กำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องนอน เพื่อจะไปร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของวิลเลียมพ่อของปีเตอร์ ส่วนลูกๆ พิมพ์ให้พี่เลี้ยงคอยดูให้ก่อน ร่างบางยืนใส่ต่างหูกับเครื่องเพชรอยู่ตรงหน้ากระจก วันนี้เธอสวมชุดเดรสยาวสายเดี่ยวสีครีม ส่วนปีเตอร์ก็ใส่สูทผูกไทด์สีดำ ร่างหนาเดินเข้าไปสวมกอดร่า
เช้าวันใหม่หลังจากที่พิมพ์จัดการเปลี่ยนแพมเพิสให้เดซี่เสร็จก็พาตัวเองกับลูกไปลงนอนข้างร่างหนาที่ยังคงหลับสนิทอยู่ พิมพ์ลุกขึ้นนั่งเล่นกับลูกน้อยอยู่ข้างๆสามีที่รัก เสียงพิมพ์กับเสียงอ้อแอ้ของลูกน้อย ทำให้ปีเตอร์ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่เห็นเมียกับลูกอยู่ข้างๆกาย "ว่าไงสองแม่ลูกเล่นอะไรกันแต่เช
หลายเดือนต่อมา ร่างอุ้ยอ้ายท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที นั่งถักไหมพรมอยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างมีความสุข โดยมีปีเตอร์สามีที่รักนั่งอยู่ข้างๆ ส่วนลูกชายอีกสองคนก็นั่งเล่นของเล่นกันอยู่ตรงพื้นในห้องเดียวกัน ปีเตอร์ใช้มือหนาลูบท้องนูนใหญ่เบาๆด้วยความรักใคร่ พร้อมกับหอมแก้มเมียรักเบาๆ "ชื่นใจจังเลยเมียจ๋า" "ค
"ค่ะ" "บ๊ายบายครับ" แดเนียลโบกมือให้พ่อกับแม่ "ไปก่อนนะคะ คุณพ่อคุณแม่" พิมพ์เอ่ยลามิเชลกับวิลเลียม "จ้ะ ไปเถอะ"มิเชลส่งยิ้มให้พิมพ์ "รอรับขวัญหลานคนใหม่ด้วยนะครับ คุณพ่อคุณแม่" "จ้ะรีบไปเถอะ เดี๋ยวลูกก็งอแงไม่ได้ไปกันพอดี" มิเชลเอ่ยเตือน "ครับ" ปีเตอร์เดินจูงมือพิมพ์เดินออกจากบ้านไปทันที
"ฉันว่าเกรซท่าทางแปลกๆนะ มีอะไรหรือเปล่าพิมพ์" เอมี่ถามด้วยความสงสัย "เปล่าไม่มีอะไร" ก้มหน้าตักอาหารเข้าปาก "แล้วเรื่องเมื่อวานนี้ เธอได้ทำจริงไหม" เอวาถามออกไปตรงๆ "แม้เอวาถ้าพิมพ์ทำนะ คงไม่ได้มานั่งตรงนี้หรอก ทำคุณโรสคนพิเศษของคุณปีเตอร์ ป่านนี้คุณปีเตอร์เอาตายแล้วมั้งจริงไหมพิมพ์" เอมี่หันหน้
หลังจากที่จบบทรักอันเร้าร้อน ปีเตอร์ก็ดึงคอนดอมออกจากแก่นกายทิ้งลงถังขยะ จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนลงข้างพิมพ์ ดึงเธอเข้าไปกอดพร้อมกับหอมแก้มฟอดหนึ่ง ใช้มือแตะตรงแผลที่หน้าผากพิมพ์เบาๆ "ฉันขอโทษนะ ที่ทำให้เธอเจ็บตัว" มองสบตาพิมพ์ "ไม่เป็นไรค่ะ "ลุกขึ้นนั่งจะก้าวลงจากเตียง "เธอยังโกรธฉันอยู่เหรอ" ลุกขึ
"ฉันไม่ไล่เธอหรอก เธอยังต้องอยู่กับฉันอีกนาน" หันมาเผชิญหน้ากับพิมพ์ตรงๆ "ก็คุณเป็นคนพูดเองว่าฉันเป็นคนทำ งั้นฉันจะไปบอกคุณโรสเองว่าฉันเป็นคนทำ" หมุนตัวจะเดินออกไปจากห้อง "เธอจะไปไหนมานี้เลย นั่งลงไป"รีบคว้าแขนดึงให้เดินตามไปนั่งลงบนโซฟา จากนั้นก็ไปหยิบกล่องยามาวางลงบนโต๊ะพร้อมกับนั่งลงข้างพิมพ์
"เจนคุณปีเตอร์เรียกพบรีบไปสิ เควินรออยู่แล้วอย่าให้มีพิรุทหรือหลุดอะไรออกมาเด็ดขาด ถ้าไม่อย่างนั้นเราสองคนตายแน่" พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ฉันกลัวจังเลย ทำไมต้องเรียกพบอีก ต้องมีอะไรแน่ๆเลย ฉันไม่ไปได้ไหม" พูดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล "เธอจะบ้าเหรอ ไม่ไปได้ยังไงกัน รีบไปสิ" พูดแกมขู่บังคับ เจนได้ยินอย







