LOGINด้านปีเตอร์เดินกลับเข้ามาในห้องนอนหลังจากไปส่งแดเนียลกับแมทธิวเข้านอน เห็นเมียรักหลับอยู่บนเตียงแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ คงจะเหนื่อยมากสินะลูกตั้งสามคนปีเตอร์คิดในใจ เดินไปชะโงกหน้ามองดูลูกสาวคนเล็กที่กำลังนอนหลับปุ๋ยด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็หายเข้าในห้องน้ำ ไม่นานก็ออกมาพร้อมกับชุดนอนไปล้มตัวลงนอนข้า
"หนูเปล่านะคะ คุณพ่อ" นีน่าร้องไห้สะอึกสะอื้น "เอาล่ะ จอห์นลูกเห็นไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น" โรสถามขึ้น "เห็นครับ ลิลลี่ยืนหันหลังพอดี นีน่ากำลังจะสาดน้ำหวานใส่แต่โชคดีที่น้องแดเนียลมาเห็นก่อนก็เลยปัดมือออกก่อนครับ" จอห์นมองหน้านีน่าที่เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น เด็กอะไรนิสัยไม่ดีพี่สาวตัวเองแท้ๆยังจะแก
ช่วงเย็นของวันปีเตอร์กับพิมพ์กำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องนอน เพื่อจะไปร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของวิลเลียมพ่อของปีเตอร์ ส่วนลูกๆ พิมพ์ให้พี่เลี้ยงคอยดูให้ก่อน ร่างบางยืนใส่ต่างหูกับเครื่องเพชรอยู่ตรงหน้ากระจก วันนี้เธอสวมชุดเดรสยาวสายเดี่ยวสีครีม ส่วนปีเตอร์ก็ใส่สูทผูกไทด์สีดำ ร่างหนาเดินเข้าไปสวมกอดร่า
เช้าวันใหม่หลังจากที่พิมพ์จัดการเปลี่ยนแพมเพิสให้เดซี่เสร็จก็พาตัวเองกับลูกไปลงนอนข้างร่างหนาที่ยังคงหลับสนิทอยู่ พิมพ์ลุกขึ้นนั่งเล่นกับลูกน้อยอยู่ข้างๆสามีที่รัก เสียงพิมพ์กับเสียงอ้อแอ้ของลูกน้อย ทำให้ปีเตอร์ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่เห็นเมียกับลูกอยู่ข้างๆกาย "ว่าไงสองแม่ลูกเล่นอะไรกันแต่เช
หลายเดือนต่อมา ร่างอุ้ยอ้ายท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที นั่งถักไหมพรมอยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างมีความสุข โดยมีปีเตอร์สามีที่รักนั่งอยู่ข้างๆ ส่วนลูกชายอีกสองคนก็นั่งเล่นของเล่นกันอยู่ตรงพื้นในห้องเดียวกัน ปีเตอร์ใช้มือหนาลูบท้องนูนใหญ่เบาๆด้วยความรักใคร่ พร้อมกับหอมแก้มเมียรักเบาๆ "ชื่นใจจังเลยเมียจ๋า" "ค
"ค่ะ" "บ๊ายบายครับ" แดเนียลโบกมือให้พ่อกับแม่ "ไปก่อนนะคะ คุณพ่อคุณแม่" พิมพ์เอ่ยลามิเชลกับวิลเลียม "จ้ะ ไปเถอะ"มิเชลส่งยิ้มให้พิมพ์ "รอรับขวัญหลานคนใหม่ด้วยนะครับ คุณพ่อคุณแม่" "จ้ะรีบไปเถอะ เดี๋ยวลูกก็งอแงไม่ได้ไปกันพอดี" มิเชลเอ่ยเตือน "ครับ" ปีเตอร์เดินจูงมือพิมพ์เดินออกจากบ้านไปทันที
เช้าวันใหม่พิมพ์กำลังจะกลับคาสิโนพร้อมเอมี่และเอวา แต่เธอไม่อยากจะกลับไปเจอหน้าปีเตอร์กับโรสเลย หยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายไหล่ด้วยท่าทางอิดออดไม่อยากจะก้าวขาเดินออกจากห้อง "พิมพ์เธอเป็นอะไร ตั้งแต่เมื่อวานแล้วถามอะไรก็ไม่ยอมตอบ" เอมี่ถามขึ้น "เปล่า ฉันแค่คิดถึงแม่" ปล่อยโฮออกมาพร้อมกับเดินเข้าไปสวมกอด
"ขอให้ตำรวจเจอตัวเร็วๆ ก็แล้วกัน " "ครับนาย ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ" "ไปเถอะ ฉันก็จะพักผ่อนเหมือนกัน" ปีเตอร์นั่งพิงหมอนตรงหัวเตียงด้วยความโล่งอกที่จับเอาตัวคนบงการได้ เพราะทุกคนที่อยู่ใกล้เขาจะได้ปลอดภัย และจะได้ไม่ต้องมากังวลอะไรอีก ถอนหายใจเบาๆ แล้วหลับตาลง ด้านพิมพ์กำลังช่วยพยุงตั
เช้าวันใหม่พิมพ์ขยับตัวลืมตาตื่นขึ้นในอ้อมแขนของปีเตอร์ เงยหน้าขึ้นมองหน้าปีเตอร์ที่หลับสนิทอยู่ เธอจึงยื่นมือไปแตะหน้าผากเขาเพื่อสัมผัสว่ายังมีไข้อยู่ไหม ปรากฏว่าตัวยังร้อนรุม ๆ อยู่ พิมพ์จึงขยับตัวจะลุกขึ้น แต่ปีเตอร์กลับกอดรัดตัวเธอไว้แน่นกว่าเดิม "คุณตื่นแล้วเหรอ" "เพราะเธอทำให้ฉันตื่น" ขึ้นทา
"ค่ะ ฉันรู้" ก้มหน้าทำแผลต่อ "คืนนี้เราจะค้างกันที่นี้นะ" "เสร็จแล้วค่ะ" เก็บอุปกรณ์ทำแผลใส่ในกล่องยา "คืนนี้ฉันจะนอนกับเธอนะ" ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ พิมพ์ "คุณพูดอะไรออกมา คิดถึงความรู้สึกของคุณโรสบ้างนะคะ" ถือกล่องยาไปเก็บที่ชั้นวาง "แค่นอนเฉยๆ ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก" เดินเข้าไปสวมกอดพิมพ์ทางด้านห







