3 2/2

       ทุกคนมองมาที่เขาเป็นตาเดียว ทั้งคังหวั่นฟานและเยี่ยตงลิ้วรู้สึกถึงไอปีศาจที่มากกว่าที่เคยเจอมาในครั้งไหน ๆ

“เจ้านี่มันอะไรเนี่ย ทำไมไอปีศาจถึงได้มากขนาดนี้” เยี่ยตงลิ้วกลัวจนตัวสั่น   

“นี่พวกแกต้องการอะไรจากข้าหรือไง ถึงได้ก่อกวนข้าอยู่ได้เนี่ย” ชายที่ถูกเรียกว่านายท่านพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

“ลี่กุ้ย ! มากับเราซะ เจ้ามีสิ่งที่เราต้องการ” เฟิงต้ายงพูดขึ้นมา

“อะไรข้ามีอะไรที่เจ้าต้องการหรือไง แล้วมาเรียกคนอื่นแบบนี้ อยากโดนฟาดปากหรือไง” ชายที่ถูกเรียกว่าลี่กุ้ยพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“งั้นก็บอกชื่อเจ้ามาซะสิ ไอ้ลี่กุ้ย” เฟิงต้ายงพูดขึ้นมา

“แล้วทำไมต้องบอกวะ แล้วแกต้องการอะไรจากข้ากันแน่” ชายที่ถูกเรียกว่าลี่กุ้ยพูดสวนกลับ แต่เหมือนกับเยี่ยตงลิ้ว ได้สติแล้ว

“ตั้งค่ายจัดการมัน หวั่นฟาง เจ้าไปร่วมด้วยเร็วเข้า”

ศิษย์อีกแปดคนพร้อมหมาดำแปดตัว คังหวั่นงฟางเลยรีบไปสมทบ และเจ้าหมาดำตัวนั้นก็วิ่งตามไปด้วย ลำแสงส่องมาโดนร่างของชายที่ถูกเรียกว่าลี่กุ้ย เขารู้สึกปวดแสบปวดร้อน แต่ก็กัดฟัน เถียวเสี่ยวฟู่เห็นเป็นโอกาสแล้วเลยดีดพิณเสียงพิณ ทำให้ชายที่ถูกเรียกว่าลี่กุ้ย โดนแรงกระแทกเขารู้สึกเหมือนซี่โครงจะหัก และโดนเสียงพิณเล่นงานไปอีกหลายครั้งคราวนี้ถึงกับเข่าอ่อน ทั้งโดนพลังจากยันต์แปดเหลี่ยม และโดนเสียงพิณแบบนี้ ทำให้เขาบาดเจ็บไม่น้อยแล้ว เขาตัดสินใจพุ่งไปหาหมาดำด้วยตัวหนึ่ง และกัดมันเข้าที่คอเลือดไหลเข้าไปในปากผ่านลำคอไป เจ้าหมาดำส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

            “อะไรกันปกติปีศาจโดนเลือดหมาดำไม่ได้นี่ !” คังหวั่นฟางพูดขึ้นมา

            “เจ้านี่เป็นเหรอ” เถียวเสี่ยวฟู่พูดขึ้นมา

            “ปัทติโธ่! เห็นขนาดนี้ยังคิดว่ามันเป็นคนเหรอไง” อวี่จิ้งเซียงพูด

หลังกินเลือดหมาดำเสร็จ ชายที่ถูกเรียกว่าหลี่กุ้ยก็กระชากหัวของหมาดำด้วยนั้นออกจากตัวนั้นด้วยเป็นภาพที่ชวนสยอง

            “เอาล่ะพอกันที !” ชายที่ถูกเรียกว่าหลี่กุ้ยร้องลั่น และหยิบเอาอูรูมิออกมา

“แย่แล้วหาที่หลบเร็วมันคลั่งแล้ว !” เฟิงต้ายงพูด เขาเหวี่ยงอาวุธอีกครั้งหนึ่งคราวนี้ต้องหาที่หลบกันอย่างวุ่นวาย ดาบแส้กำลังจะฟาดมาโดน แต่อวี๋จิ้งเซียงรีบกระโดดมาเอาร่มกันเอาไว้ ทัน เป็นโอกาสให้เฟิงต้ายงแทงกระบี่ทะลุร่างของชายที่ถูกเรียกว่าลี่กุ้ยได้ แต่เขาสวนกลับด้วยอูรูมิในมือ เฟิงต้ายงรีบถอยออกมา แต่โดนคมของอูรูมิทำให้เกิดแผลยาวที่หน้า เลือดไหลอาบ

“มันเจ็บนะโวย” สายตาและสีหน้าของชายที่ถูกเรียกว่าลี่กุ้ยนั้นยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่ เถียวเสี่ยวฟู่ดีดพิณคลื่นเสียงทำให้ ร่างของชายที่ถูกเรียกว่าลี่กุ้ยกระเด็นไปอีก เป็นจังหวะให้เย่ยตงลิ้วร่ายมนตร์ใส่ในเชือก เชือกเหมือนกับมีชีวิตพุ่งไปมัดร่างของชายที่ถูกเรียกว่าลี่กุ้ย เขาพยายามดิ้นว่ากลับรู้สึกปวดแสบปวดร้อนไปหมด

“เป็นไงล่ะ เชือกอาคมของข้า ไปจับมันเลย”

ทุกคนกำลังจะวิ่งเข้าไปจับแต่ว่า บิงโก้รีบเข้ามาขว้างด้วยมือเท้า ทำให้เหล่าศิษย์สำนักกงเยวี่ยน ต้องเอายันต์แปดเหลี่ยมส่องอีกครั้งหนึ่ง แต่ว่าสิ่งที่ไม่มีใครคิดก็เกิดขึ้น ชายที่ถูกเรียกว่าหลี่กุ้ยเกรงพลังและทำลายเชือกได้ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะอ่อนแรงลงไปแล้ว แต่กระนั้น เขายังมีแรงพอที่จะเหวี่ยงอาวุธในมือ และเป้าหมายของอาวุธคราวนี้คือ หมาดำ คราวนี้มันโดนร่างของหมาดำไปเจ็ดตัว เป็นแผลยาว เขาพูดบางอย่างออกมา

“อินรูโต๊ะ[1]” เมื่อสิ้นคำนี้ เลือดของเหล่าหมาดำก็พุ่งออกมาราวกับน้ำพุและเข้าไปในปากของชายที่ถูกเรียกว่า ลี่กุ้ย เจ้าหมาดำทั้งเจ็ด ตายคาที่

“เอาล่ะ ตอนนี้ยังคิดสู้อีกมั้ย” ชายที่ถูกเรียกว่าลี่กุ้ยพูดด้วยน้ำเสียงที่ชวนสยอง พวกลูกศิษย์วิ่งหนีไป   ดื้อ ๆ เลย เยี่ยตงลิ้วเอง พอไม่มีลูกศิษย์ประกอบเขาอาจเป็นศิษย์คนโตสำนักก็จริง แต่ตำแหน่งนี้เขาได้มาเพราะอยู่ในสำนักมานานกว่าคนอื่น แต่ประสบค์การณ์ในการปราบปีศาจน้อยมากแถม ส่วนมากจะไม่เคยเจอปีศาจที่มีพลังขนาดนี้ ส่วนใหญ่จะเจอแค่ปีศาจตัวเล็กตัวน้อยเท่านั้น เลยทำให้กลัวจนวิ่งไป แต่คังหวั่นฟางนั้นไม่กลัวเธอยังเอายันต์แปดเหลี่ยมไปใส่ชายที่ถูกเรียกว่าลี่กุ้ยอยู่ดี ซึ่งพลังของเธอก็มีมากพอที่ทำให้ชายที่ถูกเรียกว่าลี่กุ้ย ไม่กล้าเข้าใกล้ มากนักเลยเหวี่ยงอาวุธใส่ไปแทน แต่อวี่จิ้งเซียงเอาร่มมากันเอาไว้ เป็นช่องทางให้เถียวเสี่ยงฟูปล่อยเสียงเพลงใส่อีกครั้งหนึ่ง

 บิงโก้จะมาเล่นงานจากด้านหลังแต่ว่า เฟิงต้ายงมาต่อสู้กับเขา การต่อสู้เริ่มขึ้นแล้ว บิงโก้นั้นไม่ได้โจมตีแบบไร้กระบวนท่า แต่มันการโจมตีของคนที่เป็นมวย และฝึกการต่อสู้มาแน่ ๆ เพียงเหมือนกับว่าเขาจะจำกระบวนท่ายังไม่ค่อยจะได้เท่านั้น แต่กระนั้นเขาก็อ่านทางกระบี่ได้

ซุ่นมู่ซานเห็นยันต์ที่พวกศิษย์กงเยวี่ยนทิ้งเอา เลยเอาไปแปะตามร่างของบิงโก้ทำให้เขาอ่อนแรงและล้มลงไป นั่นทำให้รู้ว่ายันต์ยังได้ผลอยู่ 

คังหวั่นฟางเห็นแบบนั้นก็ร่ายมนตร์ยันต์ลอยมาแปะเต็มร่างของชายที่ถูกเรียกว่าลี่กุ้ย เหลือเพียงส่วนหัวเท่านั้นพลังของเขาลดลงไปทันที ทำให้เข่าอ่อน เป็นโอกาสให้เถียวเสี่ยวฟูดีดพิณเสียงพิณเข้าสกัดชายที่ถูกเรียกว่า ลี่กุ้ย เอาไว้ได้ แต่ยันต์กลับค่อย ๆ ไหม้

“พลังปีศาจของมันมากเกินไป ยันต์จะเอาไม่อยู่แล้ว” คังหวั่นฟางพูดขึ้นมา ซุ่นมู่ซานมองไปที่ร่างของชายที่ถูกเรียกว่าลี่กุ้ย แล้วพูดว่า

“ถ้ามันเป็นสิ่งมีชีวิต เจอพิษมันต้องเสร็จ !” เขาเอาสีดำออกมา และซัดออกไปทันที เข็มปักเข้าตามร่างกายของชายที่ถูกเรียกว่าลี่กุ้ย ทำให้เขาชาไปทั้งตัว จนขยับไม่ได้ คังหวั่นฟางรีบเสกเชือกอาคมมามัดร่างเขาเอาไว้ คราวนี้ชายที่ถูกเรียกว่าลี่กุ้ย หมดฤทธิ์แล้ว

ทั้งชายที่ถูกเรียกว่าลี่กุ้ยและบิงโก้ถูกลากเข้าไปในศาลเจ้าร้าง ซึ่ง อวี่จิ้งเซียงสังเกตว่า ทั้งสองคนมีอาการแปลก ๆ เหมือนกำลังเจ็บปวดเกือบตลอดเวลา แต่พยายามเก็บอาการ ความอดทนขนาดนี้ ทำให้เดา ๆ ได้ว่าชายคนนี้เคยเป็นทหารมาก่อนแน่ ๆ เฟิงต้ายงเป็นคนค้นตัวของชายที่ถูกเรียกว่าลี่กุ้ย โดยมีพลังจากยันต์แปดเหลี่ยม และเสียงพิณสกัดเอาไว้ แต่นอกจากอูรูมิแล้ว เจ้านี่ไม่มีอะไรติดตัวเลยสักอย่าง

“เอาล่ะ ไอ้ลี่กุ้ย บอกสิว่าโอสถทิพย์อยู่ไหนกัน”

“พูดเรื่องบ้าอะไรกัน” ชายที่ถูกเรียกว่าลี่กุ้ย ยังคงทำหน้าแปลกใจเหมือนไม่เข้าใจในคำถามของเฟิงต้ายง

“ไอ้ที่เจ้าเอาให้เจียงสือตัวนี้กินไงล่ะ มันคืออะไรทำไมถึงทำให้มันสติขึ้นมาได้” เหมือนชายที่ถูกเรียกว่า ลี่กุ้ย จะยังไม่เข้าใจ

“อะไร ข้าไม่ได้ให้อะไรมันกินซะหน่อย มันก็แค่ตามข้ามาเท่านั้นล่ะ”

เมื่อเห็นว่าถามชายที่ถูกเรียกว่าลี่กุ้ย ไม่ยอมพูดอะไร อวี่จิ้งเซียงเลยตัดสินใจ ถามกับบิงโก้

            “มันเอาอะไรให้เจ้ากินกันแน่ เจ้าถึงได้มีสติขึ้นมาแบบนี้”

            “ไม่รู้หรอก ข้าได้สติขึ้นมาก็เจอนายท่านเป็นคนแรก ก็เลยติดตามก็เท่านั้น นอกนั้นข้าไม่มีความทรงจำหรอก” เจ้าตอบตรง ๆ น้ำเสียงไม่แสดงออกว่าโกหกเลยสักนิด ทำตอนนี้พวกเขาไม่สามารถหาคำตอบอะไรจาก สองคนนี่ได้แน่ ๆ

            “ยังไงคุมตัวมันเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน คิดว่ามันอาจจะยอมบอกเราก็ได้ว่า โอสถทิพย์คืออะไร” เฟิงต้ายงพูดขึ้นมา

            “เซาโล” อยู่ ๆ ชายคนนั้นก็พูดขึ้นมา

            “อะไรนะ” อวี่จิ้งเซียงทำหน้าแปลกกับสิ่งที่เขาเพิ่งพูดออกมา

            “ข้าชื่อ เซาโล ไม่อยากฟังคนอื่นมาเรียกข้าว่า ลี่กุ้ย ฟังแล้วมันแสลงหู” เขาพูดอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ทุกคนทำหน้าไม่ถูกแล้ว เซาโลถอนใจแล้วพูดว่า

            “ข้าบอกชื่อไปแล้ว พวกเจ้าก็บอกชื่อตัวเองหรือไงกัน แล้วทำไมต้องจับข้าด้วย”

พวกสี่มือปราบเลยแนะนำตัวเอง

“ข้าคือ อวี่จิ้งเซียงแห่งกลุ่มมือปราบเฟิงเถียวอวี่ซุ่น”

“ข้าเฟิงต้ายงแห่งกลุ่มมือปราบเฟิงเถียวอวี่ซุ่น”

“ข้าเฟิงต้ายงแห่งกลุ่มมือปราบเฟิงเถียวอวี่ซุ่น”

“ข้าเถียวเสียวฟู่กลุ่มมือปราบเฟิงเถียวอวี่ซุ่น ”

“ข้าซุ่นมู่ซาน กลุ่มมือปราบเฟิงเถียวอวี่ซุ่น”  เซาโรขมวดคิ้วแล้วพูดว่า

            “มือปราบเหรอ คนของทางการต้องการอะไรจากข้าล่ะ หรือเรื่องแอบเข้าเมืองมา เรื่องที่ข้าฆ่าคนหรือไง นี่ขนาดยอมร่วมมือกับพวกใช้วิชามนตร์ดำเลยเหรอ ลงทุนน่าดูนะ”

            “อย่าทำไขสือนะ สิ่งทำให้แกมีพลังทั้งหมดนี่ไงล่ มันต้องเป็นโอสถทิพย์แน่ ๆ” เถี่ยวเสียวฟู่พูดขึ้นมา

            “อ้าวเฮ้ย ! พูดอะไรเนี่ยข้าไม่เข้าใจโวย” เซาโรตะโกนใส่หน้า

            “พามันไปส่งให้ท่านอ๋อง เดี๋ยวมันคงยอมพูดเองนั่นล่ะ” ซุ่นมู่ซานพูดขึ้น

            “ข้าขอพูดอะไรบ้างอย่างหน่อยได้มั้ยเจ้าค่ะ” คังหวั่นฟางพูดขึ้นมา

            “ว่ามาได้เลย” อวี่จิ้งเซียงอนุญาตให้นางพูด

            “พวกท่านไม่คิดเหรอข้า ว่าเจ้าคนนี้มันเป็นตัวอันตราย ไม่สิมันไม่ใช่คนแน่ ๆ ไอปีศาจขนาดนี้ ยังคิดจะเอาตัวมันไปเมืองหลวงอีกเหรอคะ”

            ทั้งสี่มองหน้ากัน ก็จริงยังที่คังหวั่นฟาง ทั้งสี่ไม่รู้สึกว่าเจ้านี้จะเป็นสิ่งดีเลยสักนิด เฟิงต้ายงเลยตัดสินใจพูดขึ้นมา

            “มันเป็นคำสั่ง เราต้องทำตาม”                             

            “จริง ๆ ข้าก็ไม่ค่อยเห็นด้วยหรอกที่จะเอาตัวมันไปแบบนี้ แต่ข้าคิดว่าร่างกายของมันต้องอะไรแปลก ๆ แน่นอน เจ้าก็เห็นมันแทบจะไม่บาดเจ็บเลยขณะต่อสู้ แถมเหมือนกับบาดแผลของมันก็หายด้วย ข้าอยากจะตรวจดูมันอาจช่วยให้เราเข้าใจว่า โอสถทิพย์ที่ว่าคืออะไรกัน” ซุ่นมู่ซานเสนอ

            “แต่ที่แน่ ๆ ข้ายืนยันได้มันใช้มนตร์ดำ ไม่เห็นที่มันทำเหรอ” คังหวั่นฟางพูดขึ้นมา

            “คิดพวกเราดูไม่ออกเหรอ ก็จัดการพวกคนใช้มนตร์ดำมาแยอะแล้ว ส่วนมากก็ปาหี่ เหมือนกับพวกกงเยวี่ยนใต้นั่นล่ะ” อวี่จิ้งเซียงพูดอย่างไม่สบอารมณ์นัก

            “แต่ไอ้หมอนี่ ยังคิดว่า มันเป็นปาหี่เหรอ” เถียวเสี่ยวฟู่เถียงขึ้นมา

ทุกคนตัดสินใจว่าจะผลัดกันเฝ้าเซาโลและบิงโก้ โดยยามกะแรก อวี่จิ้งเซียงเป็นคนอยู่ยามกะแรก โดยมีเถียวเสียวฟู่คอยดีดพิณอยู่ใกล้ ๆ ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลง

[1]    Hirundo อินรูโต๊ะ ภาษาละติน แปลว่า กลืนกิน